Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2016

«Καταδικάστε με, δεν πειράζει, η Ιστορία θα με δικαιώσει»

Του Ρούντι Ρινάλντι


Φιντέλ Κάστρο, πλήρες όνομα: Φιδέλ Αλεχάντρο Κάστρο Ρους (Μπιράν Επαρχίας Οριέντε, 13 Αυγούστου 1926Αβάνα, 25 Νοεμβρίου 2016)

Ένας 27χρονος τολμηρός νέος δικηγόρος, που υπερασπίζεται ο ίδιος τον εαυτό του μπροστά στο δικαστήριο όταν κατηγορείται για συμμετοχή σε επίθεση σε στρατιωτικό στρατόπεδο, το 1953, θα δηλώσει τα λόγια του τίτλου. Κανείς δεν ήξερε, ούτε ο ίδιος, πως με τα λόγια αυτά πραγματοποιούσε την αυτοπροσωπογραφία ενός ιστορικού «γίγαντα», μιας προσωπικότητας που σημάδεψε το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα και τα πρώτα χρόνια του 21ου. Μιας προσωπικότητας που συχνά διαδραμάτισε έναν διεθνή ρόλο πολύ μεγαλύτερο από ό,τι θα υπέθετε κανείς αν στηριζόταν απλά στις δημογραφικές ή οικονομικές διαστάσεις της Κούβας, λόγω της στρατηγικής της θέσης και της εγγύτητας που έχει με τις ΗΠΑ.

Η ιστορία τον έχει δικαιώσει πολλαπλά, άσχετα αν τις μέρες που πέθανε, σχεδόν όλα τα δυτικόφιλα ΜΜΕ και οι ταϊσμένοι χορτάτοι «διανοούμενοι» αναφωνούν πως ο Κάστρο ήταν «ένας δικτάτορας». Σε όλο τον κόσμο, οι προοδευτικοί άνθρωποι αποτίουν φόρο τιμής στον Φιντέλ Κάστρο, έναν μαχητή που κρατήθηκε όρθιος, που πάλευε συνέχεια, και σχεδόν πάντα νικούσε. Ορισμένοι αναρωτιούνται ποιος είναι ο ρόλος ενός προσώπου και ποιος ο ρόλος ενός λαού. Ή, διατυπώνοντας αλλιώς την ερώτηση, γιατί στην Κούβα να κερδίσει η επανάσταση, να διαρκέσει, να μην υποχωρήσει ή καταρρεύσει, όπως συνέβη στις ανατολικές χώρες; Πώς μπόρεσε να κρατηθεί κάτω από τη μύτη των ΗΠΑ τόσες δεκαετίες, να αντέξει ένα από τα πιο σκληρά εμπάργκο που γνώρισε η σύγχρονη ιστορία; Από πού άντλησε τη δύναμή του ο «δικτάτορας» και πώς μπόρεσε και ακολούθησε μια άλλη πορεία, ανεξαρτησίας και υπερηφάνειας; Οι απαντήσεις στα ερωτήματα δεν είναι εύκολες, αλλά μπορούν να ανιχνευτούν έξω από στερεότυπα.

Η κουβανική επανάσταση


Η νίκη της κουβανέζικης επανάστασης το 1959, είναι η πρώτη νικηφόρα επανάσταση στο δυτικό ημισφαίριο, 150 μίλια από τις ακτές της μεγαλύτερης και πιο επιθετικής ιμπεριαλιστικής δύναμης, των ΗΠΑ. Η επανάσταση αυτή, που δεν εγγράφεται στα μέχρι τότε γνωστά «μοντέλα» επαναστάσεων (σοβιετικό, κινεζικό κ.λπ.), ακολούθησε έναν πρωτότυπο δρόμο. Ιστορικά, γίνεται την εποχή της «απo-αποικιοποίησης» και των πολέμων ανεξαρτησίας σε όλο τον κόσμο, επομένως είναι σε κάποιο βαθμό ενταγμένη σε ένα κύμα επαναστάσεων και αλλαγών. Γίνεται, όμως, και σε μια στιγμή που αρχίζει το αμερικανοσοβιετικό «ειδύλλιο», η στροφή και το άνοιγμα των Σοβιετικών προς τη Δύση, οι συνεχείς προσπάθειες να μην υπάρχουν μεγάλες επαναστατικές «εστίες» και χαλάσει το κλίμα της «ειρηνικής συνύπαρξης». Γίνεται επίσης από μια ομάδα, ένα μικρό κίνημα αποφασισμένων ανθρώπων (το κίνημα «26 Ιουλίου») και όχι από ένα κομμουνιστικό κόμμα, ούτε από ένα εθνικοαπελευθερωτικό μέτωπο. Γίνεται με πρωτότυπο τρόπο και νικά. Έχουμε δηλαδή την επανάσταση πριν τον φορέα της επανάστασης, το κόμμα, κάτι διαφορετικό από την ως τότε εμπειρία και όσα πίστευαν οι τότε αριστεροί και κομμουνιστές. Έχουμε την επανάσταση ακόμα κι όταν το κομμουνιστικό κόμμα δεν έχει πάρει είδηση του τι ακριβώς συμβαίνει και ακόμα όταν είναι επιφυλακτικό προς αυτήν. Η επανάσταση όμως προχωρά και το γεγονός ζητά εξήγηση.

Η σύγχρονη ιστορία της Κούβας, δηλαδή η ιστορία του 19ου και του 20ου αιώνα, είναι ιστορία αγώνων και πολέμων ενάντια στην ισπανική κατοχή και στη συνέχεια στα αμερικανόπνευστα δικτατορικά καθεστώτα και τις άμεσες ξενικές επεμβάσεις. Από τις αρχές του 19ου αιώνα, δημιουργείται στην Κούβα μια ισχυρή πατριωτική συνείδηση μέσα από τους αγώνες και τους πολέμους της Ανεξαρτησίας, οι οποίοι αναδεικνύουν μεγάλες εμπνευσμένες μορφές (η πιο γνωστή είναι εκείνη του Χοσέ Μαρτί). Αλλά και στις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα, εμβληματικές προσωπικότητες παίζουν σημαντικό ρόλο στην υπόθεση της ανεξαρτησίας της Κούβας.

Η δικτατορία του Μπατίστα που ανατράπηκε από τον Φιντέλ και τους συντρόφους του το 1959, ήταν ένα καθεστώς διεφθαρμένο και η Κούβα είχε μετατραπεί σε μια αποικία – καζίνο των Αμερικανών. Η πλούσια εθνικοανεξαρτησιακή και βαθιά ουμανιστική πάλη που έδινε ο κουβανικός λαός για δεκαετίες, έθρεψε έναν ριζοσπαστισμό και την αυτοπεποίθηση ότι μπορούν να πραγματοποιηθούν όσα είχαν διακηρύξει οι ηγέτες των πολέμων της Ανεξαρτησίας. Ο βαθύς πατριωτικός χαρακτήρας του κινήματος, το «Πατρίδα ή Θάνατος», το «Hasta la Victoria Siempre», δεν γεννήθηκαν στις δεκαετίες του 1980 ή του 1990. Ήταν καταστατικά στοιχεία του αγώνα του κουβανικού λαού. Ο κουβανικός ριζοσπαστισμός έχει πολλά και ιδιόμορφα χαρακτηριστικά.

Υπάρχουν διανοητές που κάνουν λόγο για «κουβανικότητα». Η κουβανικότητα είναι μια ταυτότητα που δεν έχει ρίζες σε ένα μακρινό παρελθόν, αλλά η ιστορία της είναι σύγχρονη. Διαμορφώνεται από τότε που δύο βασικά πληθυσμοί, οι λευκοί ισπανογενείς και οι μαύροι σκλάβοι, καθώς και οι μιγάδες που είχαν γεννηθεί από τη συνάντηση των πληθυσμών αυτών, ενώθηκαν ενάντια στην ισπανική κατάκτηση. «Η κουβανικότητα δεν προσδίδεται στο άτομο από την γέννηση στη χώρα αυτή, ούτε από τον τόπο κατοικίας, ούτε από το χρώμα, δεν την προσδίδει κανένα αντικειμενικό στοιχείο. Η κουβανικότητα δίνεται από την θέληση να είσαι Κουβανός» θα πει ένας διανοούμενος, ο Fernando Ortiz. Επομένως, είναι Κουβανός εκείνος που θέλησε να οικοδομήσει την Κούβα. Και η Κούβα ξεκίνησε να γεννιέται το 1860, όταν λευκοί και μαύροι μαζί, άρχισαν να αγωνίζονται ενάντια στην Ισπανία.

Το πλούσιο εθνικοανεξαρτησιακό και ουμανιστικό επαναστατικό παρελθόν της χώρας, μαζί με τις κοινωνικές εκρήξεις σε ολόκληρη την Λατινική Αμερική και κυρίως τη μεξικανική επανάσταση, επηρέασαν βαθύτατα και ενέπνευσαν τους αγωνιστές της «26 Ιούλη». Πάνω σε αυτές τις παρακαταθήκες, μπήκαν οι βάσεις μιας διεθνιστικής εθνικής συνείδησης ή ενός εθνικού διεθνισμού.

Η συνάντηση με τον μαρξισμό και το σοσιαλιστικό περιεχόμενο της επανάστασης, προκύψαν αρκετά φυσιολογικά στην πορεία, μια και την εποχή που πραγματοποιήθηκε η επανάσταση, πολλά στοιχεία ευνοούσαν τη συνάντηση αυτή και μάλιστα γίνονταν αναγκαία για να μπορέσει να στηριχθεί το νέο καθεστώς. Ο σοσιαλιστικός χαρακτήρας της επανάστασης θα εξαγγελθεί το 1961, δύο χρόνια μετά την επικράτησή της.

Για παράδειγμα, το Κ.Κ. Κούβας δημιουργείται το 1965 από τη συγχώνευση ορισμένων επαναστατικών οργανώσεων. Το κόμμα αυτό, αποτελεί μια διαδικασία συνάντησης διαφορετικών μορφωμάτων. Δεν ήταν λοιπόν ο «μαρξισμός – λενινισμός» που καθοδήγησε την επανάσταση και το λαό, αλλά τα πράγματα εξελίχθηκαν λίγο διαφορετικά. Η μετέπειτα ευθυγράμμιση της Κούβας σε πολλά σημεία με την ΕΣΣΔ, δεν ακύρωσε πολλά από τα πρωτότυπα χαρακτηριστικά που είχε η κουβανική επανάσταση και δεν έγινε σε τέτοιο βαθμό ώστε να ακολουθήσει την πορεία των άλλων χωρών του «υπαρκτού σοσιαλισμού». Παρόλο που χρειάζεται μια νηφάλια αποτίμηση του τι πρόσφερε η ευθυγράμμιση αυτή, όπως και ο ειδικός ρόλος της Κούβας σε πολλές εξελίξεις στη Λατινική Αμερική, όλες τις δεκαετίες που πέρασαν.


Η συμβολή του Φιντέλ


Η Κούβα επομένως του Φιντέλ Κάστρο, ως επανάσταση και διαδικασία μετάβασης σε έναν καλύτερο κόσμο, ως πραγμάτωση της ανεξαρτησίας και της κοινωνίας χωρίς εκμετάλλευση, ως μοντέλο σοσιαλισμού, είχε πολλά στοιχεία φρεσκάδας, αυθορμητισμού, ριζοσπαστισμού, επαναστατικότητας, λαϊκότητας, συμμετοχής, αβανγκαρντισμού σε πολλούς τομείς, αφιέρωσης και διεθνισμού. Η συμβολή του Φιντέλ Κάστρο σε αυτήν την πορεία ήταν καθοριστική. Δύο ήταν τα προβλήματα που δεν έλυσε, όπως κι όλες οι επαναστάσεις του 20ού αιώνα: α) τι γίνεται με τα ανερχόμενα στρώματα μέσα στον πληθυσμό που αναγκαστικά δημιουργούνται από την ανάπτυξη, πώς μπορούν να ενσωματωθούν σε μια σοσιαλιστική «εξισωτική» χειραφετητική προοπτική και β) το πρόβλημα της δημοκρατίας και της ελευθερίας σε συνθήκες μετάβασης, όπου η τάση να κυριαρχεί το κράτος-κόμμα επί της κοινωνίας παίρνει μεγάλες διαστάσεις.

Πρέπει επίσης να αναγνωριστεί στον Φιντέλ Κάστρο η τιμή, λόγω της προσήλωσής του στην κουβανικότητα και του βαθύτατου αντιιμπεριαλισμού του, να μην «παραδώσει» στο ρεύμα της παλινόρθωσης και της συνδιαλλαγής με τον ιμπεριαλισμό, όπως έκαναν σχεδόν όλα τα καθεστώτα του «υπαρκτού» στην Ευρώπη. Ίσως να βρίσκονταν μακριά από την Ευρώπη και έτσι να μην επηρεάστηκε πολύ από τις «διαδικασίες» παράδοσης, αλλά μην ξεχνάμε ότι ήταν πολύ, πάρα πολύ κοντά στις ΗΠΑ. Και όμως, άντεξε, κράτησε, αντιστάθηκε. Και εδώ ξαναβλέπουμε το μεγαλείο και την υπερηφάνεια, τον πατριωτισμό και την αλληλεγγύη του κουβανικού λαού.

Παρά τις τεράστιες στερήσεις, τις οικονομικές δυσκολίες, σε μια εποχή που σε όλο τον κόσμο κτυπηθήκαν άγρια δικαιώματα και κοινωνική μέριμνα, στην Κούβα ανακαλύφθηκαν τρόποι να μην λείπουν τα βασικά από όλους τους πολίτες, να εξασφαλίζεται το γάλα για όλα τα παιδιά μέχρι 7 χρονών, να έχουν όλοι πρόσβαση στις υγειονομικές υπηρεσίες και στην παιδεία, να έχουν όλοι τροφή. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά να διαπρέπει η Κούβα σε τομείς όπως η βιοτεχνολογία, τα εμβόλια και να «εξάγει» γιατρούς που βοηθούν άλλες χώρες. Πέρα από αυτά, συνέβαλε με το να στέκεται όρθια, να εμπνέει γειτονικούς λαούς, να βοηθά κινήματα και κυβερνήσεις, να συμβάλλει σε πρωτότυπες περιφερειακές συνεργασίες (π.χ. ALBA).

Αυτή είναι η κύρια πλευρά για όσο καιρό ο Φιντέλ είχε έναν σημαντικό ρόλο. Στα θετικά του, φυσικά, πρέπει να τονιστεί πως αποσύρθηκε εδώ και 8 χρόνια από την ενεργό δράση, πράγμα όχι τόσο σύνηθες. Ίσως ακόμα, με διακριτικό τρόπο, να διαφοροποιήθηκε από «ανοίγματα» που γίνονταν το τελευταίο καιρό, γιατί πολλές από τις κατευθύνσεις που υιοθετούνται έχουν σαν πρότυπο ή αναφέρονται με θετικό τρόπο στο «κινεζικό μοντέλο» και τα ανοίγματα προς τις ΗΠΑ.

Ο Ομπάμα επισκέφθηκε φέτος την Κούβα και αυτό ήταν ένα σημαντικό γεγονός. Ο Φ. Κάστρο δεν συναντήθηκε μαζί του. Έγραψε όμως ένα άρθρο που κατέληγε με τα εξής λόγια: «Να μην έχει κανείς την ψευδαίσθηση, ότι ο λαός αυτής της ευγενούς και γεμάτης αυταπάρνηση χώρας θα απαρνηθεί τη δόξα και τα δικαιώματα, αλλά και τον πνευματικό πλούτο που έχει κερδίσει με την ανάπτυξη στην εκπαίδευση, τις επιστήμες και τον πολιτισμό. Επισημαίνω επίσης, ότι είμαστε ικανοί να παράγουμε τα τρόφιμα και τον υλικό πλούτο που χρειαζόμαστε με την προσπάθεια και την εξυπνάδα του λαού μας. Δεν χρειαζόμαστε να μας χαρίσει τίποτα η αυτοκρατορία. Οι προσπάθειές μας θα είναι νόμιμες και ειρηνικές, γιατί είμαστε ταγμένοι στον αγώνα για την ειρήνη και την αδελφοσύνη όλων των ανθρώπων που ζούμε σε αυτόν τον πλανήτη» (Φιντέλ Κάστρο Ρους, 27 Μάρτη 2016).


Ηθική, πατριωτισμός και μαρξισμός


Ποια ήταν τα τρία βασικά πράγματα που δέχτηκα; Από το Χοσέ Μαρτί, έμπνευση, το παράδειγμά του και πολλά πράγματα ακόμα, αλλά δεχτήκαμε, στην ουσία, την ηθική, πάνω απ’ όλα, την ηθική. Όταν είπε εκείνη τη φράση, που ποτέ δε θα ξεχάσω: «Όλη η δόξα του κόσμου χωράει σ’ έναν κόκκο καλαμπόκι», αυτό μου φάνηκε απίστευτα όμορφο, μπροστά σε τόση ματαιοδοξία και φιλοδοξίες που έβλεπες παντού. Η ηθική, ως συμπεριφορά, είναι ουσιώδης, ένας αμύθητος πλούτος. Επίσης υπάρχει πατριωτισμός, υπάρχει ιστορία, υπάρχουν παραδόσεις, σας διηγήθηκα κάποια από αυτά τα πράγματα.

Από το Μαρξ δεχτήκαμε την έννοια του τι είναι η ανθρώπινη κοινωνία· διαφορετικά, κάποιος που δεν το έχει διαβάσει ή δεν του το έχουν εξηγήσει, είναι σαν να τον έχουν βάλει στη μέση ενός δάσους, νύχτα, χωρίς να ξέρει πού βρίσκεται ο βορράς, ο νότος, η ανατολή και η δύση. Ο Μαρξ μάς έδωσε την ιδέα τού τι είναι η κοινωνία και η ιστορία της ανάπτυξης της ανθρώπινης κοινωνίας. Χωρίς τον Μαρξ δεν μπορείτε να διατυπώσετε καμιά συνταγή με τρόπο ώστε να ερμηνεύει με ακρίβεια τα ιστορικά γεγονότα, ποιες είναι οι τάσεις, η εξέλιξη μιας ανθρωπότητας που δεν έχει σταματήσει να εξελίσσεται.

Πηγή: e-dromos.gr



Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

«ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΟ ΓΚΡΕΚΟ» ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ «ΓΚΛΟΡΙΑ»

Της Σμαράγδας Μιχαλιτσιάνου


Πρώτη φορά βρίσκω την ελληνική γλώσσα τόσο φτωχή για να εκφράσω το μεγαλείο που εισέπραξα από την μια θεατρική παράσταση.

Την πολυταξιδεμένη παράσταση του Τάκη Χρυσικάκου με το τελευταίο έργο του Νίκου Καζαντζάκη η «Αναφορά στον Γκρέκο», που παίζεται για δύο χρόνια με εξαιρετική επιτυχία στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, και αυτή τη σαιζόν παρουσιάζεται στο Θέατρο «Γκλόρια, κάθε Δευτέρα και Τρίτη.

Μια τέτοια μεταφορά της πνευματικής αυτοβιογραφίας του Καζαντζάκη, η εξομολόγησή του στον Δομήνικο Θεοτοκόπουλο « η πιο βαθιά πληγή του κόσμου και η πιο βαθιά κραυγή», την κατατάσσει σε αυτό που λέμε ιστορική παράσταση, που συχνά οι χιλιάδες θεατές που την είδαν θα ανακαλούν συχνά στη μνήμες τους για να προχωράει η ψυχή τους, να εξελίσσεται και να γίνεται πιο σοφή, πιο ώριμη.

Ο κ. Χρυσικάκος , που έκανε τη θεατρική προσαρμογή και σκηνοθεσία πατάει στ΄αχνάρια των μεγάλων του δασκάλων Καρόλου Κουν, Μίνωα Βολανάκη, Γιάννη Τσαρούχη και εξελίσσεται ως ένας από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες του σύγχρονου Ελληνικού θεάτρου.

Μια παρέα Κρητικών που καθόταν πλάι μου σχολίασε:

«Θα ήταν περήφανος ο Καζαντζάκης αν έβλεπε αυτή την παράσταση και θα ένιωθε ρίγη συγκίνησης»!

Το κοινό αναδεικνύει πάντα τις σπουδαίες παραστάσεις!

Ως προς την ερμηνεία του ο Τάκης Χρυσικάκος δεν μπορούμε να πούμε, ότι απλά ενσάρκωσε τους ρόλους, αλλά ότι μπήκε στη ψυχή του Καζαντζάκη, ταυτίτιστηκε με το ανυπόταχτο πνεύμα του που περιγράφει το μεγαλείο της Ελλάδας και μετέφερε με απαράμιλλη επιδεξιότητα την κοσμοθεωρία του, που έχει βρει τόση απήχηση στις ψυχές όχι μόνο των Ελλήνων αλλά και των ξένων αναγνωστών του και συνοψίζεται στο ότι «η αξία του ανθρώπου είναι να ζει και να πεθαίνει παλικαρίσια».

«..Μια λέξη πάντα, σε όλη μου τη ζωή, με τυραννούσε και με μαστίγωνε· η λέξη "Ανήφορος"· τον ανήφορο αυτόν θα 'θελα εδώ. Με αλήθεια μαζί και φαντασία, να παραστήσω· και τις κόκκινες πατημασιές που αφήκε το ανηφόρισμά μου», λέει ο ίδιος ο μεγάλος στοχαστής.

Ο Τάκης Χρυσικάκος τσαλακώνει τη ψυχή του και την εξωτερική του εμφάνιση για να ανεβεί αυτό τον ανήφορο .

Μέσα σε μια άδεια σκηνή στην οποία υπάρχει μόνο ένα γραφείο με μια λάμπα μια καρέκλα , ένα πανί από όπου περνούν εικόνες από τη ζωή του συγγραφέα και δυο καρέκλες για τους μουσικούς ο Τάκης Χρυσικάκος άλλοτε παίρνει τη μορφή του ηλικιωμένου πια Καζαντζάκη με τη βαθιά γνώση , άλλοτε αυτή ενός ρωμαλέου στρατιώτη με αρρενωπό παράστημα για να κάνει την αναφορά του στο Γκρέκο που είναι «ζυμωμένος με το ίδιο κρητικό χώμα» με εκείνον και μπορεί να τον καταλάβει, άλλοτε γίνεται παιδί , που εκφράζει τη μεγάλη αγάπη για τη μητέρα του και το φόβο του μήπως τη χάσει .

Βρίσκεται σε ένταση, ξεσπάει σε λυγμούς, κλαίει, χαμογελάει, κι άλλες στιγμές το βλέμμα του χαρακτηρίζει η ευγένεια και η πραότητα, η λύπη και η θλίψη ενώ συνομιλεί με τους ήρωες του συγγραφέα - τον Καπετάν Μιχάλη, τον Αλέξη Ζορμπά, τον Δομήνικο Θεοτοκόπουλο και την Ωραία Ελένη του Ομήρου.

Τον συντροφεύει η Γεωργία Νταγάκη με τη λύρα της και το τραγούδι της που κατεβάζει τους αγγέλους πάνω στο θεατρικό σανίδι και ο μουσικός Χρυσόστομος Καραντωνίου, που παίζει κλασική κιθάρα.

Το κοινό που ήταν καθηλωμένο ένιωσε έντονα τις ψυχικές και πνευματικές δονήσεις , που το συγγραφικό έργο του Καζαντζάκη προκαλεί, και ο Τάκης Χρυσικάκος μετέφερε με μοναδικό και συγκλονιστικό τρόπο μέσα από την τέχνη του. Κι όταν τα δάχτυλα έσμιξαν για το χειροκρότημα δεν έλεγαν να σταματήσουν, ώσπου πονέσανε…

Πηγή: toxwni.gr



Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Shell και Chevron Πικ Νικ στη Νιγηρία

Κώστας λουλουδάκης (ιουλιανός)


Η βιομηχανική Δύση εκπροσωπεί έναν πολιτισμό που με μεγάλη αποτελεσματικότητα εφαρμόζει πρακτικά μια εξουσία  που επιδόθηκε σε ευρεία κλίμακα και με αξιοσημείωτη επιτυχία στο δουλεμπόριο,  στον αποδεκατισμό, την εξόντωση ή στην καλύτερη των περιπτώσεων στον εκτοπισμό των ιθαγενών λαών των αποικιών τους, επιβάλλοντας την απόλυτη εξουσία του ανθρώπου πάνω στον άνθρωπο. Με το πέρασμα των χρόνων οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι ευρωπαϊκές αποικιακές δυνάμεις συνολικά, εφάρμοσαν σε πλανητικό επίπεδο ένα καθεστώς εξουσίας πολυεθνικών εταιριών, στα πλαίσια της οποίας η διακυβέρνηση τους, ως κληρονόμοι, συνεχιστές και εκσυγχρονιστές της παλιάς αποικιοκρατίας, συμβαδίζει με την ανεξέλεγκτη βία ενάντια σε όσους δεν υποκύπτουν σ’ αυτήν.

Εν κατακλείδι οι εταιρείες είναι στην ουσία εξουσιαστές που τα κράτη τους δεν είναι χαραγμένα σε κανέναν χάρτη.

Ποια αλήθεια είναι τα πραγματικά κοινά χαρακτηριστικά που μπορεί να έχουν χώρες όπως η Νιγηρία, η Αγκόλα, το Κονγκό, η Λιβύη, η Γκαμπόν, το  Σάο Τομέ και Πρίνσιπε, το Σουδάν, η Βενεζουέλα, το Περού, το Ιράν το Τρινιντάντ, το Κατάρ, το Τομπάγκο, το Κουρασάο και η Σαουδική Αραβία;

Τι άλλο από την κατάρα του πετρελαίου και την τιμή να γράφουν νόμους με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορούν οι εταιρείες να ανθούν ώστε να ικανοποιούνται οι ανάγκες των μετόχων τους. Οι τοπικές άρχουσες τάξεις ωστόσο χάρη στα πετροδολάρια έχουν παγιώσει τον πλούτο και την ισχύ τους.  Εν τω μεταξύ, σε αυτές τις χώρες, άλλες απαραίτητες οικονομικές δραστηριότητες, όπως η γεωργία, η βιοτεχνική παραγωγή ή η αλιεία, περνούν σε δεύτερη μοίρα από το κράτος διότι είναι πιο εύκολο και ίσως πιο φτηνό να εισάγεις αγροτικά ή βιοτεχνικά προϊόντα παρά να τα παράγεις, εφόσον διαθέτεις χρήματα. Η υπόλοιπη οικονομία όμως αδυνατεί να καλύψει τις ανάγκες του πληθυσμού έτσι η τοπική διεφθαρμένη Ελίτ δανείζεται υπέρογκα ποσά από τις «αγορές» οι οποίες παρέχουν με χαρά τα χρήματα αφού εγγυητής για τα δάνεια μπαίνει το πετρέλαιο. Μα και αυτά τα χρήματα καταλήγουν σε ιδιωτικούς λογαριασμούς της αρχούσας τάξης που βρίσκονται θαμμένοι σε κάποιο καντόνι της Ελβετικής Συνομοσπονδίας.

Θαυμάσιο κράτος η Ελβετία και το πιο ευυπόληπτο!Το πλουσιότερο αυτού του κόσμου.

Εξαρχής πάντως πρέπει να τονιστεί πως αμφιβάλουμε αν αυτός ο πακτωλός της Ελβετίας προέρχεται από ρολόγια κούκους, τυριά, γάλα και αγελάδες… Ωστόσο, τα ακόλουθα που θα διαβάσετε θα περιοριστούν στην εποικοδομητική εμπειρία της Νιγηρίας, θα ανακαλύψουμε πως ο απαγχονισμός ενός συγγραφέα αποτέλεσε ένα από τα κλειδιά της επιτυχίας των «αγορών»,που δεν πρέπει να αμελούμε ότι αποτελούν την πρώτη γραμμή της παγκόσμιας οικονομίας με ευεργετικά αποτελέσματα όσο αφορά τη δραστική μείωση της φτώχειας. Παρακαλώ, δεν είναι μύθος. Άλλωστε το επιβεβαιώνει και ο Πάσχος Μανδραβέλης: «Το ποσοστό του παγκόσμιου πληθυσμού που ζούσε σε συνθήκες απόλυτης φτώχειας (1,90 δολάρια την ημέρα) ήταν 37,1% το 1990 και έφτασε το 12,7% το 2012. Αυτό σημαίνει σε απόλυτους αριθμούς ότι ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι ξέφυγαν από τη φρίκη της απόλυτης φτώχειας. (…) διοτι η  απελευθέρωση των οικονομιών τα τελευταία τριάντα χρόνια και το διεθνές εμπόριο βελτίωσαν τη θέση δισεκατομμυρίων ανθρώπων.» («Το πλουσιότερο 1%» Καθημερινή 15.05.2016)

Παρ΄ όλα αυτά σκοπός μας δεν είναι να ασχοληθούμε γενικά με διάφορες μορφές αντίληψης, ή υπεράσπισης των πολυειδών μορφών της ιδεολογίας του καπιταλισμού και του «αοράτου χεριού» της αγοράς. Θα ασχοληθούμε όμως με τα δυνατά μπράτσα αυτών που επιβάλουν τους κανόνες!

Το μεσουράνημα της αποικιοκρατίας χρονικά αγκαλιάζει δυο αιώνες: το 19ο αιώνα και τις αρχές του 20ού αιώνα.  Είναι η εποχή όπου ο ιμπεριαλισμός εδραιώνει την κυριαρχία μιας χούφτας κρατών μα είναι και η εποχή που οι απολογητές της αποικιοκρατίας ονόμασαν Μπέλ Επόκ δηλαδή όμορφη εποχή. Μα τα γεγονότα δεν ήταν δυνατόν να γραφούν από τους ρομαντικούς περιπάτους του καλού κόσμου στα πάρκα του Παρισιού, ούτε σε εκθέσεις καλών τεχνών, ούτε στα ξέφρενα γλέντια των αστών.

Διότι πρώτα απ όλα η εποχή αυτή ήταν εποχή μαζικών στρατιωτικών εξοπλισμών, των αδιάκοπων πολέμων, του εθνικισμού και της στρατοκρατίας, μα και των εξεγέρσεων των καταπιεσμένων τόσο στην μητρόπολη, όσο και στην περιφέρεια. Μα είναι και η εποχή όπου αναπτύσσονται πλήρως οι διανοητικές δομές μέσω των οποίον θεωρείται ιεραρχικά ο κόσμος. Δηλαδή ότι η αποικιοποίηση είναι έργο χριστιανικό διότι οι μη πολιτισμένοι λαοί είναι αδύνατο να αυτοδιοικηθούν άρα χρειαζόταν ηγεμόνευση. Εν τω μεταξύ καθιερώθηκε η εσωτερική διαφοροποίηση της ανθρωπότητας και νομιμοποιήθηκε ο φυλετικός ρατσισμός.  Στην χαραυγή του 20ού αιώνα τα εννέα δέκατα του πλανήτη ελέγχονταν άμεσα ή έμμεσα από μια χούφτα δυτικών καπιταλιστικών κρατών.

Το Δέλτα του Νίγηρα, που για πολλούς αιώνες ο πλούτος του τροφοδοτούσε τις βαθιές τσέπες λίγων αποικιοκρατών, αποτελούσε μια από τις πιο ανθηρές αγορές σκλάβων. Οι Ευρωπαίοι δουλέμποροι απήγαγαν συστηματικά τους πληθυσμούς  από τις παραποτάμιες περιοχές του Νίγηρα και τροφοδότησαν την αγορά με εκατομμύρια σκλάβους. Εξού και η πλατιά εκβολή του στον ωκεανό λεγόταν Escravos.

Η περιοχή αυτή αποτελούσε και μια θαυμάσια επένδυση των Βρετανών οι οποίοι απομυζούσαν  του φυσικό πλούτο  του Δέλτα του Νίγηρα. Συγκριμένα μέχρι τις αρχές τους 20ού αιώνα η Βρετανία είχε τον έλεγχο του φοινικέλαιου το οποίο χρησίμευε για την λίπανση των μηχανών των εργοστασίων του πολιτισμένου κόσμου.

Το 1914 η Βρετανία αποφασίζει να ενώσει το Δέλτα του Νίγηρα με τα ισλαμικά  εδάφη του βορρά που καμία σχέση δεν είχαν ούτε γεωγραφικά ούτε πολιτισμικά με το Δέλτα. Την ετερόκλητη ένωση οι Βρετανοί την ονόμασαν Νιγηρία.

Αργότερα, τον καιρό που οι αποικιοκράτες μοίραζαν «ανεξαρτησία» ήρθε στο φως μια νέα μορφή υποτέλειας: η οικονομική καπιταλιστική ηγεμονία που σημαίνει ότι το μετααποικιακό κράτος παραμένει σε μια κατάσταση εξάρτησης από τις μεγάλες δυνάμεις οι οποίες συνεχίζουν να δρουν ως δυνάστες μόνο που σε αυτήν την φάση έχουν δημιουργήσει μια τοπική ηγετική τάξη, μια ελίτ η οποία  λειτουργεί και ενεργεί  σε συνεργασία με τις ανάγκες του διεθνούς κεφαλαίου. Η μεταμόρφωση αυτή του αποικιακού ιμπεριαλιστικού συστήματος δεν απαιτεί πλέον στρατιωτική δύναμη. Το μητροπολιτικό κέντρο εξακολουθεί να απομυζεί τις πρώτες ύλες της περιφέρειας, σε συνεργασία με τις ντόπιες ελίτ, ενώ ταυτόχρονα την σπρώχνει να εισαγάγει και να καταναλώνει βιομηχανικά προϊόντα σε έναν αέναο άνισο σύστημα ανταλλαγής.

 Επιπλέον ο έλεγχος διατηρείται και με την πρόσβαση σε τεχνολογία και κεφάλαια, με οικονομικά μέσα, από διεθνείς οργανισμούς, όπως ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου ή το ΔΝΤ, από τις διορισμένες τοπικές ελίτ και όπου κρίνεται απαραίτητο, με στρατιωτική δύναμη, κυρίως από τις στρατιωτικές και αστυνομικές δυνάμεις του ίδιου του κράτους. Μικρούς «εμφύλιους» δηλαδή, αν διασαλευθεί η τάξης, όπου όλα επιτρέπονται: δολοφονίες, βιασμοί, εκτοπισμοί, μαζικές σφαγές!

Άλλωστε η ολιγαρχία, ότι εθνικότητα και χρώμα να έχει, τρέφεται με το αίμα και τις σάρκες των σκλαβωμένων και χρεωμένων λαών. Τα λύτρα τους οι κρατούντες και οι αφεντάδες τα καταθέτουν στην παραμυθένια Ελβετία, χώρα του Γουλιέλμου Τέλλου, όπου διευθυντικά στελέχη διαχείρισης και ειδικοί στην διακίνηση κεφαλαίων, θα τα πλύνουν και θα τα αρωματίσουν  στην Ζυρίχη και ειδικά στην Credit Suisse, η οποία διαθέτει το καλύτερο πλυντήριο του κόσμου.

Το σύστημα αυτό, που με ευλάβεια εφάρμοσαν οι μεγάλες καπιταλιστικές δυνάμεις, ο Νιγηριανός αγωνιστής και συγγραφέας Ken SaroWiwa αποκάλεσε «τερατώδη εγχώρια αποικιοκρατία».

Καλύτερη περιγραφή ο Ken Saro-Wiwa δεν θα μπορούσε να κάνει καθώς   γνώριζε πως για χρόνια  η χώρα του ξεχειλίζει από πλούτο ο οποίος θρέφει μερικές πολυεθνικές εταιρείες και μερικούς τραπεζίτες σε αγαστή συνεργασία με την ντόπια ολιγαρχία. Μα κύρια γνωρίζει πως η χώρα του μοιάζει με ζητιάνο ενώ κάθεται πάνω σε ένα βουνό χρυσού.Μαύρου Χρυσού!

Η Νιγηρία ενώ είναι η έβδομη μεγαλύτερη πετρελαιοπαραγωγός χώρα του κόσμου με εξαγωγές πετρελαίου που ξεπερνούν τα δύο εκατομμύρια βαρέλια, ταυτόχρονα είναι και το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα για το πως μπορούν να συμβαδίζουν πλούτος και φτώχεια!

Το προσδόκιμο ζωής των ανθρώπων στην ενδοχώρα της Νιγηρίας, γύρω από τις περιοχές άντλησης πετρελαίου, είναι τα 42 χρόνια, τα τρία τέταρτα των πολιτών της χώρας ζουν με περίπου ένα δολάριο την ημέρα και σχεδόν το ίδιο ποσοστό δεν γνωρίζει γραφή και ανάγνωση. Πάνω από τα δυο τρίτα του πληθυσμού ζει χωρίς τρεχούμενο νερό, χωρίς ηλεκτρισμό, χωρίς νοσοκομεία ενώ  εγκληματικότητα, φτώχεια, πείνα και υψηλό ποσοστό μόλυνσης με τον ιό του ΕΪΤΖ, συμπληρώνουν το σκηνικό. Πάλι καλά να λέμε όμως καθώς η χώρα κατάφερε να αποφύγει μια δικτατορία τύπου Φιντέλ Κάστρο…

Η  πετρελαϊκή εταιρία Royal Dutch Shell που ανακάλυψε τον «μαύρο χρυσό» στα παλιά σκλαβοπάζαρα, έκτος από το πετρέλαιο έλεγχε το μεγαλύτερο μέρος των  κυβερνητικών αποφάσεων και με τους μισθοφόρους έσπερνε το φόβο στο πληθυσμό. Με αυτόν τον μηχανισμό μπορούσε να μεταδίδει το μήνυμα: Η πετρελαιοφόρος περιοχή του Δέλτα τελεί υπό καθεστώς κατοχής!

Το πετρέλαιο του Δέλτα όμως βρισκόταν κάτω από εύθραυστους υγροβιότοπους που συντηρούσαν τους αυτόχθονες της περιοχής, οι οποίοι ζούσαν από γεωργικές καλλιέργειες και από την αλιεία και είδαν τις περιοχές τους να καταστρέφονται λόγω της ρύπανσης.

Σωροί λάσπης του ποταμού έφραζαν τις ζωοδότρες υδάτινες διόδους, το αλμυρό νερό μόλυνε το γλυκό, τα ψάρια ψόφησαν και το πόσιμο νερό καταστράφηκε.

Οι αναθυμιάσεις που προκαλούσε η συνεχή καύση του φυσικού αεριού προκαλούσε βαριές αρρώστιες στους κατοίκους και η όξινη βροχή κατάστρεψε τις καλλιέργειες τους. Ενώ οι διαρροές πετρελαίου στον ποταμό Νίγηρα καταστρέψανε την χλωρίδα και την πανίδα, δηλητηριάζοντας την τροφική αλυσίδα.

nighria-shell-2

Το φυσικό αέριο το έκαιγε η Shell και η Chevron  διότι δεν είχαν μπει στο κόπο να στήσουν εγκαταστάσεις εκμετάλλευσης του αεριού. Το αέριο θα μπορούσε να τροφοδοτεί με ενέργεια την μισή Αφρική αλλά λογιστικά δεν ήταν συμφέρουσα επένδυση. Η Αφρική είναι καταδικασμένη στην αιώνια χλεύη…

Τι σημασία έχουν όλα αυτά όμως καθώς η Νιγηρία  για τις αγορές αποτελούσε μια βασική παραγωγός πετρελαίου χαμηλού κόστους και με άριστο προϊόν, ελαφρύ και χαμηλής περιεκτικότητας σε θειάφι;

Εντούτοις ο πληθυσμός του Δέλτα δεν κατάφερε να προβάλει μια ισχυρή αντίσταση. Όταν δε οι κάτοικοι τολμούσαν να ζητήσουν μονάχα τα αυτονόητα, οι επιθέσεις των ειδικών σωμάτων του στρατού και της αστυνομίας μα και μισθοφόρων που εξοπλίζουν οι εταιρείες πετρελαίου, αφάνιζαν από το χάρτη ολόκληρα χωριά, δολοφονώντας προς παραδειγματισμό τους ενοχλητικούς κατοίκους.

Ο Ken Saro-Wiwa ήταν ένας Νιγηριανός της φυλής Ogoni, πολυγραφότατος συγγραφέας, στον οποίο είχε προταθεί μια θέση στελέχους στην Shell όπως επίσης και το αξίωμα του υπουργού  Πετρελαίου της Νιγηρίας. Εκείνος όμως σήκωσε το ανάστημα του, ζώστηκε την τσίγκινη πανοπλία του, χτύπησε με τις φτέρνες του τα πλευρά του Ροσινάντη και κίνησε για να διώξει τον φόβο που μετατρέπει την αδικία σε μοιρολατρία, από τις καρδιές των συμπατριωτών του!

Μπροστάρης του λαού του, το 1992, απαίτησε από την Shell και τη Chevron να ηλεκτροδοτήσουν τις κατοικίες, να σταματήσουν τις διαρροές πετρελαίου και την καύση του αεριού και ο πληθυσμός του Δέλτα να εισπράξει δέκα δισεκατομμύρια δολάρια για δικαιώματα και αποζημιώσεις.

«Αυτό που έκαναν οι εταιρείες Shell και τη Chevron στους Ογκονί, στη γη και τα ποτάμια μας στο Δέλτα του Νίγηρα και στην ατμόσφαιρα αγγίζει τα όρια της γενοκτονίας (…) και γω ως αυτόπτης μάρτυρας το καταγγέλλω» δηλώνει ο Wiwa. («Ένας Κόσμος Ανάποδα» Εντουάρντο Γκαλεάνο

Εκτός από την κατά μέτωπο επίθεση στην βιομηχανία πετρελαίου ο Wiwa προσπάθησε να κερδίσει την στήριξη περιβαλλοντικών οργανώσεων που εδρεύουν σε διάφορες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, όμως με συγκαταβατικό ύφος, όλες έδιωξαν τον Ken Saro- Wiwa…

Ωστόσο η έφεση που έχουν όμως οι «αγορές» όσο αφορά την «κοινωνική ευθύνη τους» είναι προς την  «φιλανθρωπία» και όχι προς την δίκαιη μοιρασιά του πλούτου.

Έτσι μετά από μια διαδήλωση που οργάνωσε ο Wiwa, τον Ιανουάριο του 1993 οδηγώντας 300.000 ανθρώπους εναντίων της  Shell και τη Chevron ο νιγηριανός στρατός και οι μισθοφόροι εξαπέλυσαν ένα κύμα βίας, τρομοκρατίας, βιασμών και σφαγών εναντίων των κατοίκων του Δέλτα. Η Νιγηριανή, διορισμένη από τις αγορές χούντα, καταλαμβάνει την περιοχή των πεδίων του πετρελαίου.

nighria-shell

Άλλωστε μην αμελούμε ότι η αγορά χρειάζεται απαραίτητος ένα κλίμα σταθερότητας για να κάνει επενδύσεις.. Το σταθερό κλίμα ήταν μια προσφορά του εκλεκτού των αγορών και κυβερνήτη της Νιγηρίας Sani Abacha.

Ο Αμπάτσα ξέπλενε τα λύτρα που έπαιρνε από τις πετρελαϊκές εταιρείες μέσω του Βρετανού Γιούρι Ντέιβιντ- ο οποίος διατηρεί μηχανοκατασκευαστικές εταιρείες και εταιρείες εκμετάλλευσης ακινήτων στο Λονδίνο- και της γνωστής  ελβετικής τράπεζας. Ο Γιούρι Ντέιβιντ ήταν  οικονομικός υποστηρικτής των Εργατικών και προσωπικά του Τόνι Μπλερ.(Βρετανία: «μαύρο» χρήμα στο ταμείο των Εργατικών «Καθημερινή» 01.03.2002)

Εντούτοις για τον Αμπάτσα, την Shell και την Chevron, απέμενε η συντριβή του Ken Saro-Wiwa. Η αφορμή δεν άργησε..

Στις 21 Μαϊου 1994, ένα εξαγριωμένο πλήθος δολοφόνησε τέσσερα φιλοκυβερνητικά στελέχη. Σχεδόν αμέσως η δικτατορία των εταιρειών πετρελαίου αποδίδει την ευθύνη των δολοφονιών στον Ken Saro-Wiwa. Συγκεκριμένα κατηγορήθηκε για ηθική αυτουργία στις δολοφονίες. Οι αποδείξεις που είχε να παρουσιάσει η κυβέρνηση της Νιγηρίας ήταν ανυπόστατες: ένας μάρτυρας θα κατέθετε ότι άκουσε από κάποιον τρίτο ότι ο Wiwa είχε ενθαρρύνει τους υποστηρικτές του να επιτεθούν κατά των πολιτικών του αντιπάλων.

Ο Αμπάσα ανακοίνωσε τον Νοέμβριο του 1994 τη συγκρότηση Ειδικού Ομοσπονδιακού Δικαστηρίου για την εκδίκαση της «υπόθεσης».

Ο υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων της Shell, Μάλκολμ Ουίλιαμς δηλώνει: «(…) δεν αρμόζει σε μια εμπορική οργάνωση να συζητεί τις δραστηριότητες της Νιγηριανής Κυβέρνησης, όπως είναι ο περιορισμός (sic) του κυρίου Κεν Σάρο-Ουίουα και των άλλων εκπροσώπων των Ογκόνι(…) Είναι δυνατόν να μη συμφωνούμε με την προσέγγιση και τις ιδέες του κυρίου Σάρο-Ουίουα, εντούτοις όμως αναγνωρίζουμε το δικαίωμά του να έχει και να διακηρύττει τις απόψεις του. Επίσης επιθυμούμε να υπάρχει σωστή μεταχείρηση για αυτόν και να έχει πρόσβαση στις κατάλληλες νομικές και ιατροφαρμακευτικές υπηρεσίες, εάν τυχόν δεν έχει». (Οι αγχόνες του μαύρου χρυσού. «Ιος Ελευθεροτυπία, 26/11/1995)

Γαλατική ευγένεια κι επίδειξη δημοκρατικών αντιλήψεων που κυριολεκτικά σκλαβώνει.

Ο αδελφός του Wiwa συναντιέται και εκλιπαρεί τον πρόεδρο της Shell Νιγηρίας Brian Anderson να χρησιμοποιήσει της διασυνδέσεις του με την νιγηριανή κυβέρνηση για να δοθεί τέλος στην σφαγή στου Δέλτα και να επανεξεταστεί η κατηγορία εναντίον του Ken Saro.

Ο Anderson δέχεται να μεσολαβήσει μόνο αν οι κάτοικοι του Δέλτα δηλώσουν πως δεν έχουν προκληθεί περιβαλλοντικές βλάβες στην περιοχή και ότι θα σταματήσουν κάθε εκστρατεία εναντίον της Shell !

Ο  Ken Saro αρνήθηκε. Τότε ο Anderson έκανε μια ψυχρή δημόσια ανακοίνωση: «(…) μια μεγάλη πολυεθνική εταιρεία όπως η  Shell δεν μπορεί και δεν πρέπει να αναμειγνύεται στα εσωτερικά οποιουδήποτε κράτους» ( «Η Ιστορία του αργού πετρελαίου» Sonia Shah εκδόσεις ΑΓΡΑ)

Δυο μέρες αργότερα, στις 9 Νοεμβρίου του 1995 ο Ken Saro-Wiwa και οχτώ ακόμα άτομα οδηγήθηκαν στην κρεμάλα και εκτελέστηκαν.

Στην απολογία του ο Ken Saro αναφέρει:  «Κύριε πρόεδρε, όλοι θα κριθούμε από την ιστορία. Είμαι ένας άνθρωπος της ειρήνης και των ιδεών. Συγκλονισμένος από την εξευτελιστική φτώχεια του λαού μου, που ζει σε μια πλούσια γη, συντετριμμένος από την πολιτική του περιθωριοποίηση και τον οικονομικό του στραγγαλισμό, οργισμένος από την ερήμωση της γης του, της μοναδικής του κληρονομιάς, αλλά και αποφασισμένος να βοηθήσω να επικρατήσει σε ολόκληρη τούτη τη χώρα ένα δίκαιο δημοκρατικό σύστημα που θα προστατεύει κάθε πολίτη και κάθε εθνοτική ομάδα (…), αφιέρωσα όλες μου τις πνευματικές και υλικές δυνάμεις, την ίδια μου τη ζωή, σε μια υπόθεση στην οποία έχω απόλυτη πίστη και την οποία δεν πρόκειται να εγκαταλείψω ακόμη και αν εκβιαστώ ή απειληθώ. Δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία για την τελική έκβαση του σκοπού μου, όσα δικαστήρια και δοκιμασίες κι αν περιμένουν εμένα και τους συντρόφους μου.

 Επαναλαμβάνω ότι όλοι θα κριθούμε από την ιστορία. Αλλά εγώ και οι σύντροφοι μου δεν είμαστε οι μόνοι που δικαζόμαστε. Μαζί μας δικάζεται και η Shell, που καλώς πράττει και εκπροσωπείται εδώ από κάποιο νομικό σύμβουλο που παριστάνει τον παρατηρητή. Βεβαίως, η εταιρεία απέφυγε τούτη τη δίκη, αλλά θα έρθει σίγουρα και η δική της ώρα και τα σημερινά μαθήματα μπορεί τότε να της φανούν χρήσιμα, γιατί πιστεύω βαθιά ότι ο οικολογικός πόλεμος που προκάλεσε η Shell στο Δέλτα αργά ή γρήγορα θα κριθεί και τα εγκλήματα της θα τιμωρηθούν όπως τους αξίζει. Και θα τιμωρηθούν τελικά τα εγκλήματα των βρόμικων αυτών πολέμων της εταιρείας κατά του λαού των Ογκόνι. Αυτή τη στιγμή, όμως, δικάζεται και το νιγηριανό κράτος, οι σημερινοί του ηγέτες και εκείνοι που τους στηρίζουν (…), οι πολιτικοί, οι δικηγόροι, οι δικαστές, οι πανεπιστημιακοί και οι επιχειρηματίες, όλοι αυτοί που κρύβονται πίσω από τον ισχυρισμό ότι απλώς εκτελούν το καθήκον τους». (Ιος. ο .π)

Την ίδια στιγμή Royal Dutch Shell καταλάμβανε τη δεύτερη θέση στην παγκόσμια κατάταξη των πολυεθνικών επιχειρήσεων με ετήσιο τζίρο που ξεπερνά τα 100 δισ. δολάρια.

 Ο Αμερικανός  πρόεδρος Μπους επισκέφθηκε το 2003 τη Νιγηρία, ενώ την ίδια χρονιά, αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες,  επένδυσαν πάνω από 500 εκατομμύρια δολάρια για να εξερευνηθεί ο βυθός της περιοχής όπου εκβάλει ο ποταμός Νίγηρας. Ταυτόχρονα, ο αμερικανικός στρατός έσπευσε να ανακοινώσει πρόγραμμα βοήθειας στις δυνάμεις ασφάλειας, διότι το πετρέλαιο της Νιγηρίας παραμένει μια πηγή τροφοδότησης των μεγάλων χωρών της Δύσης που αξίζει να προστατεύεται, ενώ προγραμματίστηκε και η εγκατάσταση στρατιωτικής βάσης στην περιοχή, μετατρέποντάς την έτσι σε «νέο μέτωπο του πολέμου κατά της τρομοκρατίας».

Αιτία; Η από το 2002 η ισλαμική οργάνωση «Μπόκο Χαράμ», με υποτιθέμενο στόχο την επιβολή ισλαμικού νόμου σε όλη τη Νιγηρία και τη δημιουργία χαλιφάτου ως «αντίδοτο» στη διαφθορά της εξουσίας διαδοχικών στρατιωτικών κυβερνήσεων.

Όμως τίποτα από όσα διαβάσατε δεν μπορούν να περιγράψουν  την δυστυχία, την βία,  τους θανάτους την ερήμωση  και την περιβαλλοντική καταστροφή της περιοχής αυτής.

Η κατάρα του πετρελαίου έπληξε τον λαό του Δέλτα του Νίγηρα. Όμως, εμείς, οι προνομιούχοι Ευρωπαίοι λευκοί,  μπορούμε να αναρωτηθούμε αν η ενέργεια, το φως και η ζεστασιά των σπιτιών μας, ή ακόμα και η βενζίνη στο ρεζερβουάρ των αυτοκινήτων μας ήταν ή είναι ανακατεμένη με το αίμα των φτωχών μαύρων νιγηριανών (;)

Ανόητα ερωτήματα. Λαϊκισμός! Ευτυχώς: η Νιγηρία δεν έγινε Κούβα!

Ο Ken Saro-Wiwa εκτελέστηκε στην κρεμάλα και δεν πρόλαβε η ιστορία να τον δικαιώσει!

Πηγή: imerodromos.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Αυτόφωρο σε βάρος ειδικού φρουρού για επίθεση σε Λίβυους σπουδαστές


Από τη Διεύθυνση Εσωτερικών Υποθέσεων σχηματίσθηκε δικογραφία σε βάρος 26χρονου ειδικού φρουρού (υπηρετεί σε υπηρεσία της Αττικής), ο οποίος συνελήφθη χθες (3 Δεκεμβρίου) τα ξημερώματα, από αστυνομικούς της Άμεσης Δράσης Αττικής, στην Πλατεία Κεραμεικού.

Δικογραφία σε βάρος 26χρονου Ειδικού Φρουρού, ο οποίος υπηρετεί σε υπηρεσία της Αττικής, σχηματίστηκε από τη Διεύθυνση Εσωτερικών Υποθέσεων, έπειτα από τη σύλληψή του από άνδρες της Άμεσης Δράσης χθες τα ξημερώματα στην πλατεία Κεραμεικού.

Όπως αναφέρεται σε δελτίο Τύπου του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη, ο ειδικός φρουρός, ευρισκόμενος εκτός υπηρεσίας και υπό την επήρεια αλκοόλ, πλησίασε δύο νεαρούς, υπηκόους Λιβύης και απαίτησε να τον ακολουθήσει ο ένας απ’ αυτούς, ενώ στην άρνησή του, τον απείλησε με το υπηρεσιακό του όπλο, αλλά στη συνέχεια ακινητοποιήθηκε και αφοπλίστηκε από τους αλλοδαπούς, οι οποίοι διαμένουν νόμιμα στην Ελλάδα ως σπουδαστές Στρατιωτικών Σχολών.

Με τη δικογραφία που σχηματίσθηκε σε βάρος του οδηγήθηκε στον εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Αθηνών.

Με απόφαση του Αρχηγείου της Ελληνικής Αστυνομίας τέθηκε σε διαθεσιμότητα και διατάχθηκε να διενεργηθεί σε βάρος του Ένορκη Διοικητική Εξέταση.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διαβάστε Περισσότερα »

Πανελλαδική Ημέρα Δράσης για την ΑΝΕΡΓΙΑ και την ΕΠΙΣΦΑΛΕΙΑ


Συγκέντρωση Τετάρτη 07.12 / 18:00 / Υπουργείο Εργασίας (Σταδίου 29)
Η σταθεροποίηση της οικονομίας και η ελάφρυνση του χρέους θα είναι το νέο success story που θα μας “σερβίρει” η Κυβέρνηση ενόψει του κλεισίματος της 2ης αξιολόγησης. Όλη αυτή η επίπλαστη αισιοδοξία των Θεσμών και της Κυβέρνησης δεν μπορούν να κρύψουν τη βαρβαρότητα των μέτρων που παζαρεύουν σε κλειστά γραφεία. Το μενού της διάλυσης περιλαμβάνει:
  • Υποκατώτατο μισθό των 200 και 300 ευρώ, αυξάνοντας τον τωρινό αριθμό των 500.000 εργαζόμενων που ζουν σήμερα με μισθό κάτω από το βασικό. Με ελιγμό η κυβέρνηση προσπαθεί να αντικαταστήσει μάλιστα τους ηλικιακούς περιορισμούς (κάτω των 25) και προτείνει ο νεοπροσλαμβανόμενος να παίρνει μικρότερο μισθό τα πρώτα δύο χρόνια, στο όνομα της απόκτησης εμπειρίας!
  • Ομαδικές απολύσεις και νέες “ευφάνταστες” μορφές επισφάλειας (low/zero-hour contracts, mini jobs, midi jobs, teleworking κλπ).
  • Αμετάβλητο μισθό για όλον τον εργασιακό βίο (single minimum wage system), σύμφωνα με το οποίο ο εργαζόμενος θα λαμβάνει τον ίδιο μισθό κατά την είσοδο στην εργασία και κατά την έξοδο από αυτήν! Χορήγηση του επιδόματος ανεργίας στους εργοδότες για να προσλαμβάνουν τζάμπα εργατικό δυναμικό.
  • Νέο συνδικαλιστικό νόμο που περιορίζει δραστικά το δικαίωμα στην απεργία και τη συλλογική διεκδίκηση, ενώ νομιμοποιεί το lock out και την εργοδοτική αντεκδίκηση.
Βιάζονται να νομοθετήσουν τα μέτρα πριν το Eurogroup της 5ης Δεκέμβρη. Ο αστικοποιημένος συνδικαλισμός των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ -σε ανοιχτή συμφωνία με την κυβέρνηση και τους βιομήχανους- συνεχίζουν το σχέδιο υπονόμευσης της αναγκαίας πανεργατικής απάντησης. Η τακτική αυτή οδηγεί στην αποδοχή των μέτρων της Κυβέρνησης και της 2ης αξιολόγησης και την τραγική επανάληψη του περσινού φιάσκου του Ασφαλιστικού! Δεν μπορούμε να πάμε με μια από τα ίδια. Ο μόνος δρόμος για να εμποδιστεί και να ανατραπεί η κόλαση που διαμόρφωσαν και συνεχίζουν να προωθούν, δεν είναι άλλος από αυτόν του πραγματικού ανυποχώρητου αγώνα όλων εμάς, των εργαζομένων, των ανέργων και της νεολαίας.
Ειδικά, εμείς οι άνεργοι εργαζόμενοι που βιώνουμε με τον πιο άγριο τρόπο την διάλυση της ζωής μας οφείλουμε και μπορούμε να σηκώσουμε το γάντι σε αυτή την σύγκρουση που μαίνεται. Να αμφισβητήσουμε τους σιδερένιους νόμους της εκμετάλλευσης, των μνημονίων και της ΕΕ! Και εμείς, η γενιά της ανεργίας του 50% και της μετανάστευσης, Που η μόνη πραγματικότητα που έχουμε ζήσει είναι οι part-time δουλειές, η απλήρωτη εργασία και τα μαύρα μεροκάματα. Εμείς που πάνω μας δοκιμάζονται όλες οι συνταγές του εργασιακού μεσαίωνα, voucher-κοινωφελής εργασία-λευκές νύχτες-εκ περιπτροπής εργασία. Θα είμαστε αυτοί που θα τον ανατρέψουμε!
Συντονίζουμε τη δράση μας και συγκεντρώνουμε όλες τις δυνάμεις μαζί με τα σωματεία, τις συλλογικότητες γειτονιάς και τις εργατικές συλλογικότητες για να ανατρέψουμε τα σχέδια τους! Ετοιμάζουμε αγωνιστική εβδομάδα και προετοιμάζουμε την απεργία στις 8/12! Συνεχίζουμε με πολύμορφες δράσεις, με σχεδιασμό μάχης και κλιμάκωσης!
Καλούμε σε Ημέρα Δράσης στις 7.12 σε όλη την Ελλάδα!
Αθήνα: Υπoυργείο Εργασίας / 18:00
Θεσσαλονίκη: Πλατεία Αγίας Σοφίας / 18:00
Ιωάννινα: Περιφέρεια Ηπείρου / 18:30
Πάτρα: Ρ. Φεραίου & Γεροκωστοπούλου
Βέροια: Πλατεία Δημαρχείου / 18:00
Ηράκλειο: Λιοντάρια / 18:00
Χανιά: Κτήριο ΟΑΕΔ / 8:00


Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους. Μαζικές προσλήψεις τώρα.
Να καταργηθούν τα προγράμματα σκλαβιάς ΟΑΕΔ-ΕΣΠΑ.
Επίδομα ανεργίας για όλους τους ανέργους χωρίς προϋποθέσεις.

ΣΥΣΚΕΨΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΕΡΓΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΙΣΦΑΛΕΙΑ
ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ για το συντονισμό




Διαβάστε Περισσότερα »

ΟΙ ΚΟΚΚΙΝΕΣ ΓΟΒΕΣ

Κωνσταντίνα Σταθακοπούλου


Αλήθειες, ψέματα,
σ' ένα μάτσο ερινύες πλήγιαζαν τις παλάμες του.
Τα μάτια καρτερούσαν το κορμί.
Το κορμί εκτός ψυχής, φύσηξε ένα τσουλούφι στο μέτωπο.
Το στόμα μισάνοιχτο οσμιζόταν τη γεύση της νύχτας.
Πεινούσε.
Το φιλί σε στάση μάχης.
Η πρόσκληση έκανε ένα βήμα.
Η ανάγκη οπισθοχώρησε.
- Πόσο πάει ;
- Πώς να παλέψω για μένα, χωρίς εμένα, γουργούρισε το βλέμμα..
Οι κόκκινες γόβες αδημονούσαν να πατήσουν σε έναν διπλής κατεύθυνσης χορτάτο στεναγμό.
Πίσω απ τα σκοτάδια που σπρώχνονταν να καθρεφτιστούν στον ιδρώτα που γυάλιζε,
ο Θεός παραδόθηκε στην ανάπαψη Του.
Μια πόρτα άνοιξε, μια οδύνη έμπασε μέσα τις απώλειες της κι ετοιμάστηκε να γίνει ηδονή.
.
Κανείς δεν είναι κανενός. Όλοι στα μέσα μας ανήκουμε, επισφράγισε την συμφωνία η φωνή απ’ το ραδιόφωνο.
Η μασημένη τσίχλα σημάδεψε το τζάμι και κόλλησε πάνω του,
σαν ποινή, σαν χρεόγραφο ανεξόφλητο.
Σαν ένα ακόμη φθαρμένο αποτύπωμα της μοναξιάς.
Η σάρκα άρχιζε να ξεντύνεται τις ανάγκες.
Η ψυχή απομακρύνθηκε διακριτικά..
Τι δουλειά είχε σε τελετές δεδικασμένες…;
.
Κάπου στο βάθος ένα χρώμα πάλευε να ανταμώσει τον ορίζοντα..
Ένα ακαθόριστο χρώμα,
κάτι ανάμεσα σε θάνατο και λυτρωμό..




Κωνσταντίνα Σταθακοπούλου: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Βαριές καταγγελίες της ΠΟΕΔΗΝ για τον θάνατο της μικρής Μελίνας


Βαριές καταγγελίες για την υπόθεση του θανάτου της 4χρονης Μελίνας στην Κρήτη κάνει σε ανακοίνωση της η Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων στα Δημόσια Νοσοκομεία.

Αναλυτικά η ανακοίνωση της ΠΟΕΔΗΝ:

"Δεν έχουν τσίπα επάνω τους οι Υπουργοί Υγείας.

• Αναίτια πειθαρχική δίωξη Νοσηλεύτριας Αναισθησιολογικού στο Γ.Ν.Βενιζέλειο Κρήτης για το θάνατος ανήλικης 28/12/2016 από επεισόδιο βροχόσπασμου μετά από ωτορινολαρυγγική επέμβαση, για να βγάλουν λάδι τη συγγενή Αναισθησιολόγο του Αν . Υπουργού Υγείας. Εξιλαστήρια θύματα Ψάχνουν

ΔΕΝ έχουν κανένα ηθικό φραγμό. Θα στείλουν φυλακή Νοσηλεύτρια χωρίς να φταίει.

• Προκαλούν ντροπή οι δηλώσεις του Αν. ΓΙΑ Υγείας Υπουργού πολυακουσμένα Νοσηλευτές Οτι πλέκουν ΣΤΗ βάρδια πολυακουσμένα

• Αναφορά ΣΤΗΝ Εισαγγελία Πρωτοδικών Ζακύνθου κατά Της Διοίκησης ΤΟΥ Νοσοκομείου Ζακύνθου πριν ΔΥΟ Μήνες ΓΙΑ τις επικίνδυνες συνθήκες Νοσηλείας ΤΟΥ Νοσοκομείου

Βρίζουν ΤΗΝ ΠΟΕΔΗΝ. Βάζουν τις διορισμένες Διοικήσεις να αμφισβητούν τις έρευνες της ΠΟΕΔΗΝ , που αποδεικνύει με στοιχεία και καταγραφές τραγικών περιστατικών την διάλυση των Δημόσιων Νοσοκομείων . Προστατεύουν το μισθό τους. Δυστυχώς επιβεβαιωνόμαστε καθημερινά.

Υποβάλαμε αναφορά πριν δύο μήνες στην Εισαγγελία Πρωτοδικών Ζακύνθου κατά των μελών του Διοικητικού Συμβουλίου του Νοσοκομείου Ζακύνθου για τον κίνδυνο που διατρέχουν οι Ασθενείς από τις συνθήκες Νοσηλείας .

Στο Νοσοκομείο Ζακύνθου ΥΠΑΡΧΕΙ 1 καθαρίστρια για να καθαρίζει 15.000 τ.μ.Που να προλάβει να κάνει καθαριότητα; Οι λιγοστοί Νοσηλευτές και Ιατροί τρέχουν πανικόβλητοι από τμήμα σε τμήμα ή τα χειρουργεία.

Δεν υπάρχουν υλικά (στρώματα, κουβέρτες, σεντόνια, υγρά καθαριότητας, αντισηπτικά κ.α.). το Βοηθητικό Υγειονομικό προσωπικό είναι ελλιπέστατο. Που να προλάβει να κάνει απολύμανση και καθαριότητα στα κρεβάτια και τα κομοδίνα των Ασθενών.

Τα ιατρικά μηχανήματα είναι χαλασμένα ασυντήρητα και επικίνδυνα για τους Ασθενείς.

Ντροπή.

Εκστομίζουν υποτιμητικά λόγια για το Νοσηλευτικό προσωπικό. Οι Νοσηλευτές δεν έχουν τι να κάνουν και πλέκουν λέει ο Αν . Υπουργός Υγείας κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας τους.

Το Νοσηλευτικό προσωπικό αποδεκατίστηκε από τις μηδενικές προσλήψεις και τις αθρόες συνταξιοδοτήσεις . Απέμεινε μία Νοσηλεύτρια στη βάρδια για 40 Ασθενείς. Δουλεύει πάνω από το όριο της εργασιακής εξουθένωσης, οφείλονται δεκάδες ρεπό και κανονικές άδειες. Είναι ένας από τους παράγοντες της έξαρσης των Νοσοκομειακών Λοιμώξεων .

Είναι θράσος να εκστομίζονται τέτοιες φράσεις και μάλιστα από αρμόδιο Υπουργό . Αυτή την αντίληψη έχουν γι 'αυτό αντί για Νοσηλευτές, προσλαμβάνουν μετακλητούς Υπαλλήλους. Ας τον χαίρεται ο κος Τσίπρας !!!

Τα Κέντρα Υγείας όσα απέμειναν και δεν έβαλαν λουκέτο , λειτουργούν καθημερινά 24 ώρες το 24ωρο, σώζοντας ζωές ασθενών σε δυσπρόσιτες περιοχές.

Λειτουργούν χωρίς Ιατρούς και Νοσηλευτικό προσωπικό. Δεν διαθέτουν υλικά.Αγοράζουν υλικά με χρήματα που συγκεντρώνουν από εράνους, ακόμη και το χαρτί υγείας.

Ντροπή να μας κυβερνάνε τέτοιοι Υπουργοί Υγείας. Δεν είναι μόνο τα υποτιμητικά λόγια σε βάρος των Νοσηλευτών .

Γίνονται επικίνδυνοι και αδίστακτοι προκειμένου να προστατέψουν την καρέκλα της εξουσίας και τους δικούς τους ανθρώπους .

ΞΕΦΥΓΑΝ ΤΕΛΕΙΩΣ.

Για να βγάλουν λάδι από πειθαρχικές και ποινικές ευθύνες την Αναισθησιολόγο του Γ.Ν. ΒΕΝΙΖΕΛΕΙΟΥ Κρήτης κα Πολάκη Νεκταρία συγγενή του Αν. Υπουργού Υγείας κου Πολάκη, για το θάνατο της ανήλικης από βρογχόσπασμου, κατά διαδικασία αφύπνισης μετά από ωτορινολαρυγγική επέμβαση (28/12/2015), έψαξαν και βρήκαν εξιλαστήριο θύμα.

Βρήκαν τη Νοσηλεύτρια Αναισθησιολογικού κα Βασιλάκη Δήμητρα (επειδή ως Νοσηλεύτρια πλέκει) που έτυχε να είναι βάρδια εκείνη την ημέρα που συνέβη το τραγικό γεγονός.

Ο Αν. Υπουργός Υγείας ανέθεσε την ΕΔΕ για το τραγικό γεγονός σε Αναισθησιολόγο Ιατρό .

Με ποια κριτήρια έγινε η ανάθεση της ΕΔΕ στην εν λόγω Ιατρό και τι γνώσεις διαθέτει; Περιμένουμε να μας τα εξηγήσει ο κος Πολάκης.

Είναι η ίδια η ΕΔΕ στην οποία κλήθηκε πριν από μήνες στο Υπουργείο Υγείας να καταθέσει η Αναισθησιολόγος κα Πολάκη Νεκταρία . Η διενεργούσα Ιατρός Αναισθησιολόγος την ανάκριση επισκέφθηκε μετέπειτα το Νοσοκομείο ΒΕΝΙΖΕΛΕΙΟ Κρήτης για να πάρει καταθέσεις από αυτόπτες μάρτυρες της υπόθεσης .

Η ΕΔΕ ολοκληρώθηκε επιρρίπτοντας βαρύτατες κατηγορίες (αν είναι δυνατόν) στη Νοσηλεύτρια Αναισθησιολογικού κα Βασιλάκη Δήμητρα ότι δήθεν χορήγησε επιπλέον φάρμακα στην ανήλικη και δη ποσότητα 200 gr αδρεναλίνης και 1 mg ατροπίνης, χωρίς προηγούμενη ενημέρωση και εντολή της υπεύθυνης Αναισθησιολόγου Νεκταρίας Πολάκη .

Με το συγκεκριμένο ψεύτικο και αίολο κατηγορητήριο καλείται αυτές τις ημέρες σε ΑΠΟΛΟΓΙΑ η Νοσηλεύτρια Βασιλάκη Δήμητρα από το Πρωτοβάθμιο Πειθαρχικό Συμβούλιο της 7ης Υγειονομικής Περιφέρειας Κρήτης , προκειμένου να απολογηθεί και να δικασθεί για το πειθαρχικό παράπτωμα της αμέλειας ή ατελούς εκτέλεσης του Υπηρεσιακού καθήκοντος. Ευτυχώς θα εξεταστεί από ΔΙΚΑΣΤΕΣ !!!

Τα εν λόγω πειθαρχικά παραπτώματα δεν προκύπτουν από καμία μαρτυρία Ιατρών και Νοσηλευτών που ήταν αυτόπτες μάρτυρες και οι οποίοι συμμετείχαν στη χειρουργική επέμβαση της άτυχης ανηλίκου.

Μάλιστα στα συμπεράσματα της ΕΔΕ αναφέρεται ότι τα εν λόγω φάρμακα δόθηκαν με εντολή άλλου Ιατρού , σύμφωνα με μαρτυρία της Αναισθησιολόγου κας Πολάκη Νεκταρίας.

Ούτε τέτοια εντολή δόθηκε ποτέ από κανένα Ιατρό, ούτε η Νοσηλεύτρια χορήγησε τα συγκεκριμένα φάρμακα, ούτε αναγράφεται κάτι σχετικό στη λογοδοσία.

Είναι μεθοδευμένες ενέργειες από τον Αν. Υπουργό Υγείας με συνεργούς τις Διοικήσεις του Γ.Ν. ΒΕΝΙΖΕΛΕΙΟΥ και της 7ης Υγειονομικής Περιφέρειας να κατασκευάσουν ενόχους , προκειμένου να σωθεί η Αναισθησιολόγος συγγενής τους Αν. Υπουργού Υγείας.

Με το αίολο πόρισμα της κατασκευασμένης ΕΔΕ, οι Υπουργοί Υγείας και οι Διοικήσεις του ΒΕΝΙΖΕΛΕΙΟΥ Νοσοκομείου και της 7ης Υγειονομικής Περιφέρειας παρέπεμψαν στο ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΟ ΠΕΙΘΑΡΧΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ της 7ης ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ Κρήτης τη Νοσηλεύτρια του Αναισθησιολογικού Βασιλάκη Δήμητρα . Την ΚΑΛΕΙ ΣΕ ΑΠΟΛΟΓΙΑ με το άρθρα 127 παρ. 1 περ. ε, 133 παρ. 2, 134, 135 και 138 του Υπαλληλικού Κώδικα (Ν. 3528/2007), με το βαρύ κατηγορητήριο ότι επέδειξε αμέλεια κατά την εκτέλεση του υπαλληλικού της καθήκοντος ενημερώσεως ιατρών συγκλινουσών ειδικοτήτων και επιβαλλόμενης συνεργασίας , εφόσον χορήγησε φάρμακα χωρίς εντολή ή ενημέρωση της υπεύθυνης ιατρού αναισθησιολόγου και συγκεκριμένα ότι κατά τη διαδικασία αφύπνισης της ανήλικης Μελίνας - Καλλιόπης Παρασκάκη μετά από ωτορινολαρυγγική επέμβαση στο ΒΕΝΙΖΕΛΕΙΟ Νοσοκομείο Ηρακλείου ΤΗΝ 28/12/2015, κατά την αντιμετώπιση του δευτέρου επεισοδίου βρογχόσπασμου που παρουσίασε περί ώρα 9:45 έως 10: 00π.μ. χορήγησε επιπλέον φάρμακα στην ανήλικη και δη ποσότητα 200γ αδρεναλίνης και 1 mg ατροπίνης, χωρίς την προηγούμενη ενημέρωση και εντολή της υπεύθυνης αναισθησιολόγου Νεκταρίας Πολάκη .

Σύμφωνα με τη ΚΛΗΣΗ ΣΕ ΑΠΟΛΟΓΙΑ το εν λόγω πειθαρχικό παράπτωμα διώκεται και τιμωρείται κατ 'άρθρο Το 107 παρ. 1 περ. κη Ν. 3528/2007.

Οι αθεόφοβοι Υπουργοί Υγείας και οι διορισμένοι Διοικούντες τα Δημόσια Νοσοκομεία δεν έχουν καμία αναστολή , κανέναν ηθικό φραγμό. Είναι αδίστακτοι.

Ντροπή!

Το ψευδέστατο κατηγορητήριο που απασχολεί το Πρωτοβάθμιο Πειθαρχικό Συμβούλιο της 7ης ΥΠΕ σχηματίστηκε με προφανείς λόγους σκοπιμότητας.

Επιδιώκουν να φορτώσουν στη Νοσηλεύτρια του Αναισθησιολογικού την πρόκληση του θανάτου του ανήλικου κοριτσιού , εξαιτίας των φαρμάκων που δήθεν χορήγησε χωρίς ενημέρωση και εντολή της υπεύθυνης Αναισθησιολόγου Νεκταρίας Πολάκη.

Γνωρίζουν και οι πέτρες την εν λόγω Αναισθησιολόγο. Γνωρίζουν την συμπεριφορά της, την υπηρεσιακή της απόδοση. Επίσης γνωρίζουν ότι η Νοσηλεύτρια Αναισθησιολογικού ουδέποτε χορήγησε φάρμακα.

Οι Νοσηλευτές δεν χορηγούν φάρμακα χωρίς εντολές Ιατρών.

Ο κατήφορος δεν έχει τέλος. Διώκουν πειθαρχικά τη Νοσηλεύτρια για να επηρεάσουν την ποινική και πειθαρχική δίωξη κατά της Αναισθησιολόγου κας Πολάκη Νεκταρίας.

Δεν θα επιτρέψουμε να «τη πληρώσει» η Νοσηλεύτρια, επειδή δεν έχει «μπάρμπα στην Κορώνη». Αποδεικνύεται ότι ήταν άτυχη η Νοσηλεύτρια Αναισθησιολογικού που βρίσκονταν στην ίδια βάρδια με την Αναισθησιολόγο συγγενή του κου Πολάκη.

Αλήθεια γιατί μετά το τραγικό συμβάν η Αναισθησιολόγος συγγενής του Αν .Υπουργού Υγείας κου Πολάκη, απομακρύνθηκε από τα χειρουργεία, με απόφαση της Διοίκησης του Νοσοκομείου και η Νοσηλεύτρια Βασιλάκη Δήμητρα παραμένει στη θέση της;

Το Σωματείο Εργαζομένων του Γενικού Νοσοκομείου «ΒΕΝΙΖΕΛΕΙΟ» Κρήτης και η ΠΟΕΔΗΝ αναδεικνύουν το μείζον αυτό ζήτημα και ετοιμάζονται για κινητοποιήσεις. Δεν θα επιτρέψουμε να αγγίξουν τη Νοσηλεύτρια, που δεν έχει καμία ανάμειξη στο τραγικό συμβάν.

Απαξίωση (πλέξιμο) και σκοτεινές πειθαρχικές διώξεις. Η μοίρα των Νοσηλευτών με την ψευτοαριστερή κυβέρνηση.

ΝΤΡΟΠΗ !!!

Τι άλλο να πούμε.

Περιμένουμε την παρέμβαση του Πρωθυπουργού".



Διαβάστε Περισσότερα »

«Βόμβα» ΔΝΤ: Ανεπαρκή τα μέτρα για το χρέος – Απέχουμε πολύ από συμφωνία




Το Ταμείο επιμένει ότι η απαίτηση για πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% και για άγνωστο χρονικό διάστημα μετά το 2018 «τορπιλίζει» την αξιοπιστία των αποφάσεων 

Ζητά από τους Ευρωπαίους να συγκεκριμενοποιήσουν τις μεσο και μακροπρόθεσμες παρεμβάσεις για το χρέος

Σε τροχιά σύγκρουσης φαίνεται πως μπαίνουν Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και Ευρωπαίοι εταίροι, εταίροι, μετά την απόφαση του Eurogroup να ενεργοποιήσει βραχυπρόθεσμα μέτρα ελάφρυνσης του ελληνικού χρέους, αλλά να μεταθέσει τη συζήτηση για βαθύτερες παρεμβάσεις για μετά το τέλος του Μνημονίου, στα μέσα του 2018.

Όπως μεταδίδει το πρακτορείο Bloomberg, στέλεχος του ΔΝΤ χαρακτήρισε ανεπαρκή τα βραχυπρόθεσμα μέτρα που συμφώνησαν οι υπουργοί Οικονομικών της ευρωζώνης, αφήνοντας παράλληλα αιχμές για τα υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα που ζητούν οι εταίροι για το 2018 και τουλάχιστον για λίγα χρόνια μετά.

Μιλώντας σε δημοσιογράφους, ο αξιωματούχος υπογράμμισε ότι οι θεσμοί απέχουν ακόμα πολύ από το να να υπάρξει συμφωνία για την Ελλάδα, τονίζοντας ότι το ελληνικό χρέος χρειάζεται ελάφρυνση από τους εταίρους και χαρακτηρίζοντας τα βραχυπρόθεσμα μέτρα του ESM, που ενέκριναν σήμερα οι ΥΠΟΙΚ της ευρωζώνης, ως ανεπαρκή.

Το Ταμείο ζητά από τους Ευρωπαίους τουλάχιστον να συγκεκριμενοποιήσουν τις βαθύτερες, μεσο-μακροπρόθεσμες παρεμβάσεις για το χρέος. Ωστόσο, μετά τη συνεδρίαση στις Βρυξέλλες ο πρόεδρος του Eurogroup Γερούν Ντάισελμπλουμ είπε ότι η πλήρης μετάθεση αυτής της συζήτησης για το 2018 είναι η πάγια ευρωπαϊκή θέση και το ΔΝΤ «το καταλαβαίνει αυτό».

Το Ταμείο άφησε μάλιστα αιχμές και για την επιμονή των Ευρωπαίων σε πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ για το 2018 και έως και δέκα χρόνια μετά, απαίτηση που αφήνει ανοιχτό τον κίνδυνο νέων δημοσιονομικών μέτρων. Ο αξιωματούχος, που μίλησε υπό καθεστώς ανωνυμίας, είπε ότι το Ταμείο μπορεί να δεχτεί το 3,5%, αλλά επέμεινε ότι το ιδανικό θα ήταν το «κόψιμο» του στόχου στο 1,5%.

Επισήμανε, δε, ότι όσο περισσότερα είναι τα χρόνια που οι εταίροι ζητούν υψηλό πρωτογενές πλεόνασμα, τόσο λιγότερο αξιόπιστος γίνεται ο όλος στόχος.

Τέλος, σύμφωνα πάντα με το Bloomberg, η πηγή διευκρίνισε ότι το Ταμείο κατηγορείται άδικα ότι πιέζει για περαιτέρω λιτότητα, τη στιγμή που άλλοι λαμβάνουν τις αποφάσεις για υψηλούς δημοσιονομικούς στόχους.


Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016

Α. Αλαβάνος σε συγκέντρωση της ΛΑΕ στον Πειραιά «Η αριστερά οφείλει και μπορεί να συμβάλλει στην πτώση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ»


«Προκειμένου να αρχίσει να εφαρμόζεται μια εναλλακτική πολιτική ανασυγκρότησης, πρέπει προηγουμένως να έχουν επιτευχθεί μια σειρά πολιτικοί στόχοι.

Και ο πρώτος κρίκος είναι να πέσει το γρηγορότερο δυνατό η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, υποχείριο και όργανο της ξενοκρατίας στην Ελλάδα.

Η κυβέρνηση αυτή έχει κάνει μεγάλο κακό στους εργαζόμενους , με απροστάτευτο πια το εισόδημά τους , απροστάτευτους τους  πενιχρούς λογαριασμούς  τους , απροστάτευτα τα σπίτια που μένει η οικογένεια τους. Έχει κάνει μεγάλο κακό στην νέα γενιά, την υποχρεώνει είτε σε αναγκαστική εξορία είτε σε εξορία μέσα στην ίδια τους την πατρίδα, χωρίς απασχόληση, χωρίς σήμερα, χωρίς αύριο. Έχει κάνει μεγάλο κακό στην πατρίδα μας, ευρωπαϊκή πια αποικία σε ευρωπαϊκό έδαφος.

Η κυβέρνηση Τσίπρα έχει κάνει βαρύτατο κακό στην αριστερά. Την ίδια στιγμή έχει ωφελήσει αφάνταστα την δεξιά. Το δρόμο του Μητσοτάκη προς την εξουσία τον ανοίγει ο ίδιος ο Τσίπρας. Κανείς άλλος.

Η μεγαλύτερη προσβολή, υποτίμηση, εξευτελισμός ενάντια στην αριστερά γίνεται όταν τα κεντρικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ αυτοονομάζονται δημοσίως «αριστεροί». Η εξοντωτική πολιτική τους έχει οδηγήσει στο σημείο που ο απλώς κόσμος και ειδικά οι νεότερες ηλικίες αναρωτιούνται «τι πάει να πει αριστερά;», «σιγά που υπάρχει αριστερά και δεξιά», «όλοι το ίδιο είναι».

Όσο όμως υπάρχει αδικία, όσο υπάρχει η εκμετάλλευση του πλούσιου στον φτωχό τόσο θα υπάρχουν δύο απόψεις. Η μία αυτή που στηρίζει το κατεστημένο, η άλλη που έχει ένα επαναστατικό όραμα κοινωνικής δικαιοσύνης. Αυτό το δεύτερο εμείς το λέμε αριστερά. Ο καθένας μπορεί να το πει με όποιο όνομα θέλει.

Δεν έχουν καμία σχέση οι συντάξεις πείνας ή τα ασύλληπτα φορολογικά βάρη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ με τους αγώνες της αριστεράς μέσα στο εργατικό κίνημα για συλλογικές συμβάσεις ή δικαίωμα στην απεργία από την εποχή της Federation στην Θεσσαλονίκη στις αρχές του προηγούμενου αιώνα μέχρι την απεργία των ναυτεργατών σήμερα.

Δεν έχουν καμία σχέση οι πολυθρόνες, οι φιγούρες, τα πολυτελή ταξίδια της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ με τα κελιά των φυλακών, τα ξερονήσια της Μακρονήσου και της Γυάρου, τη βασανιστική ζωή των στελεχών της αριστεράς.

Δεν έχουν καμία σχέση η μαζική ανεργία και η πλήρης απαξίωση του πιο σημαντικού πλουτοπαραγωγικού παράγοντα της χώρας μας, της νεολαίας με τους στόχους για ψωμί, δουλειά, παιδεία, ελευθερία, εθνική ανεξαρτησία που φλόγιζαν πάντα μια εμπνευσμένη  νεολαία της αριστεράς από την ΕΠΟΝ μέχρι τις σημερινές φοιτητικές ή  μαθητικές κινητοποιήσεις.

Αξία της αριστεράς είναι η ειλικρίνεια, τα ανοιχτά χαρτιά. Αξία του ΣΥΡΙΖΑ είναι το ψέμα, η υποκρισία, η εξαπάτηση, το κόλπο.

Η αριστερά οφείλει να κάνει ό,τι μπορεί για να απαλλαγεί ο τόπος από αυτήν την κυβέρνηση. Και μπορούμε να το κάνουμε αυτό εφόσον συνειδητοποιήσουμε επιτέλους ότι η δύναμη  βρίσκεται στην ενότητα και όχι στην σημερινή πολυδιάσπαση, η νίκη βρίσκεται στη δημιουργία ενός ευρύτατου λαϊκού μετώπου.


Διαβάστε Περισσότερα »

Η Λάντζα στις εκλογές του συνδικάτου επισιτισμού τουρισμού


Στις 7-8-9/12  συμμετέχουμε στις εκλογές του  Συνδικάτο Εργατοϋπαλλήλων Τουριστικών και Επισιτιστικών Επιχειρήσεων Θεσσαλονίκης – Πιερίας – Χαλκιδικής (Σ.Ε.Τ.ΕΠ.Ε.)

Όλοι και όλες στις εκλογές να στηρίξουμε τη ΛΑΝΤΖΑ για ένα σωματείο ριζωμένο στους χώρους δουλείας, μαχόμενο και μαζικό, για την ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος, κόντρα στον γραφειοκρατικό κομματικό συνδικαλισμό

Η ΛΑΝΤΖΑ Αγωνιστική Εργατική Συσπείρωση δρα στον κλάδο του επισιτισμού-τουρισμού-ξενοδοχείων. Αποτελείται από εργαζόμενους/ες που βιώνουν τον εργατικό μεσαίωνα που επιβάλουν Ευρωπαϊκή Ένωση και κυβερνήσεις σε συνεργασία με τον ξεπουλημένο εργοδοτικό– κυβερνητικό συνδικαλισμό της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και των παραρτημάτων της στο κλάδο.

Δημιουργήσαμε την ΛΑΝΤΖΑ, γιατί πιστεύουμε ότι υπάρχει η ανάγκη αλλά και η δυνατότητα σήμερα για να δουλέψουμε και να ζήσουμε με καλύτερους όρους, να παρέμβουμε και να αλλάξουμε τους συσχετισμούς όχι μόνο στον κλάδο αλλά και στο ευρύτερο εργατικό κίνημα που περνάει την πιο βαθιά κρίση των τελευταίων δεκαετιών. Γιατί υπάρχει η δυνατότητα συσπείρωσης των εργαζόμενων στον χώρο του επισιτισμού σπάζοντας τους διαχωρισμούς και προσπαθώντας να ενοποιήσουμε το σύνολο των εργαζομένων σε μια κατεύθυνση ρήξης με τα συμφέροντα των εργοδοτών και ευρύτερα της ΕΕ.

Θέλουμε να αναπτύξουμε μορφές οργάνωσης οι οποίες θα ξεφεύγουν από την λογική ότι μια συνδικαλιστική κίνηση είναι απλά και μόνο η μεταφορά των προταγμάτων ενός πολιτικού φορέα στα συνδικάτα, όπως είναι αυτή του ΠΑΜΕ που οδηγεί στην ενσωμάτωση, την ηττοπάθεια και την αδράνεια. Αντίθετα, επιθυμούμε δομές οι οποίες θα είναι ανοιχτές και προσιτές σε κάθε εργαζόμενο που βιώνει την καταπίεση στην δουλειά του και όχι μόνο, και θέλει να οργανωθεί και να παλέψει. Η δημιουργία σχέσεων αλληλεπίδρασης και επικοινωνίας της ΛΑΝΤΖΑ με τοπικές κινήσεις-συλλογικότητες μπορεί να πλέξει εκείνο το δίχτυ, το οποίο θα συσπειρώνει όλες τις αγωνιστικές συνειδήσεις και δράσεις στον κλάδο, που θα παλεύει το κάθε καθημερινό στους χώρους εργασίας, μέχρι το πιο μεγάλο που είναι η αντίθεση στο μέλλον που μας ετοιμάζουν.

Αγωνιζόμαστε για:
·     Πλήρη εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα για όλους με μόνιμη και σταθερή εργασία που καλύπτεται από συλλογική σύμβαση. Κανένας μόνος του απέναντι στην εργοδοσία
·     Επαναφορά των μισθών στα επίπεδα πριν τις μειώσεις με άμεση κάλυψη του συνόλου των μισθολογικών απωλειών που έχουν υποστεί οι εργαζόμενοι, εφαρμογή του 7ωρου-5ήμερου-35ωρου παντού
·     Κατάργηση κάθε μορφής ελαστικής/ενοικιαζόμενης εργασίας
·     Ανατροπή της πολιτικής που μας έχει φέρει σε αυτή την κατάσταση (τα λαϊκά στρώματα, των κόσμο της εργασίας και την πληττόμενη νεολαία), αλλά και κάθε τέτοιας πολιτικής, βάζοντας ξεκάθαρα το αίτημα της άμεσης εξόδου από τη μέγγενη του Ευρώ και της ΕΕ
·     Ενάντια στη διάλυση της κοινωνικής ασφάλισης , κατάργηση όλων των αντιασφαλιστικών νόμων και των τριών μνημονίων που μειώνουν συντάξεις και παροχές
·     Η υγεία είναι κοινωνικό αγαθό και πρέπει να παρέχεται δωρεάν σε όλους
·     Επαναφορά των ΒΑΕ σε όλες τις ειδικότητες που καταργήθηκαν και διεύρυνση τους
·     Άμεση στελέχωση του ΤΑΠΙΤ με επιπλέον μόνιμο προσωπικό ώστε να καλύπτει τις ανάγκες
·     Σύνταξη για όλους με 30 χρόνια δουλειάς χωρίς όριο ηλικίας, καθολικότητα στη ΣΣΕ

ΕΝΩΝΟΥΜΕ ΤΗ ΦΩΝΗ ΜΑΣ ΜΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ – ΚΛΙΜΑΚΩΝΟΥΜΕ ΤΗ ΠΑΛΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΝΕΑ ΜΕΤΡΑ ΠΟΥ ΕΠΙΒΑΛΕΙ Η ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΚΑΙ ΕΦΑΡΜΟΖΕΙ Η ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ

Θέλουμε ένα Συνδικάτο:
• Που θα δίνει μάχη καθημερινά στους χώρους δουλειάς με βασικό στόχο να μαζικοποιηθεί, να γίνει ζωντανό και όχι να αποτελεί μια σφραγίδα
• Που ο κάθε συνάδελφος θα έχει λόγο για την οργάνωση του σωματείου μέσα από τις γενικές του συνελεύσεις και θα μπορεί να αποφασίζει ο ίδιος για το πώς θα αγωνιστεί και όχι οι ανύπαρκτες και γραφειοκρατικές διοικήσεις
• Που θα επιδιώκει και θα αγωνίζεται συνεχώς για τον συντονισμό με άλλους κλάδους και άλλα σωματεία, γιατί αντιλαμβανόμαστε ότι η ενότητα των εργαζομένων είναι αυτή που μπορεί να κερδίσει
• Που θα έχει ανεξαρτησία από τις κυβερνήσεις, τα κόμματα του κεφαλαίου, τα κέντρα εξουσίας, το κράτος και την αστική πολιτική
• Που θα βασίζεται στη δύναμη των ίδιων των εργαζομένων και την δημοκρατία του αγώνα
• Που θα προωθεί την ταξική ενότητα των εργαζομένων πάνω σ’ ένα πρόγραμμα ενοποίησης της πάλης και όχι «εξαίρεσης» ή διαμαρτυρίας


ΓΡΑΨΟΥ ΣΤΟ ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ – ΨΗΦΙΣΕ ΣΤΗΡΙΞΕ ΛΑΝΤΖΑ

Διαβάστε Περισσότερα »

Αρχειοθήκη ιστολογίου