Τετάρτη, 24 Μαΐου 2017

Τσακαλώτος: Συνταξιούχοι μου λένε... «δεν με νοιάζει η σύνταξη αρκεί το παιδί μου να βρει δουλειά»!


Τρεις μήνες πριν οι ελεύθεροι επαγγελματίες και καταστηματάρχες σταματούσαν τον υφυπουργό Εργασίας κ. Τάσο Πετρόπουλο και τον ευχαριστούσαν επειδή θα πληρώνουν… παραπάνω εισφορές.

Την προηγούμενη Πέμπτη ο υπουργός Οικονομικών κ. Τσακαλώτος, λίγο πριν ψηφιστούν τα εξοντωτικά μέτρα του 4ου Μνημονίου, του 2ου κατά σειρά επί κυβέρνησης… της αριστεράς είπε ότι «όπου πηγαίνω, στην Πρέβεζα αλλά και αλλού, μου λένε «δεν με ενδιαφέρει η σύνταξη, αλλά θέλω το παιδί μου να βρει δουλειά».
Και έσπευσε να διαβεβαιώσει το Σώμα αλλά και τον ελληνικό λαό πως γιαυτό προσπαθεί. 
marketnews.gr
Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 23 Μαΐου 2017

Αριστερή στροφή Ευρωπαίων Σοσιαλιστών: Too little, too late


Του Αλέξανδρου Ζέρβα          

Ως μια ακόμη επιβεβαίωση της «επαναριζοσπαστικοποίησης» της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας θεωρήθηκε η άνετη επικράτηση του Πέδρο Σάντσεθ στην ηγεσία των Ισπανών Σοσιαλιστών. Την ίδια στιγμή, στη Βρετανία ο Τζέρεμι Κόρμπιν επιχειρεί με όπλο ένα ομολογουμένως ριζοσπαστικό πρόγραμμα να καλύψει το χαμένο έδαφος ενόψει της εκλογικής μάχης της 8ης Ιουνίου, έχοντας να αντιμετωπίσει την παλινόρθωση του Θατσερισμού στο πρόσωπο της Τερέζα Μέι. Λίγους μήνες νωρίτερα είχε προηγηθεί η ανάδειξη μετά από εσωκομματικές εκλογές του εκπροσώπου της «αριστερής πτέρυγας» των Γάλλων Σοσιαλιστών, Μπενουά Άμον, ως υποψηφίου στις πρόσφατες προεδρικές εκλογές. 

Σε καμιά περίπτωση δε θα ήταν σκοπός μου να υποτιμήσω την αξία της απέλπιδας προσπάθειας που διεξάγεται από μια μερίδα της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας για επάνοδο στης αριστερές της ρίζες. Δε γίνεται όμως να μην παρατηρήσει κανείς πως, τόσο στο απώτερο όσο και στο πιο πρόσφατο παρελθόν, έχουμε καεί από τέτοιου είδους πολιτικές αυταπάτες.

Κι η πικρή αλήθεια είναι πως οι συγκεκριμένες απόπειρες είναι πολύ κατώτερες των απαιτήσεων που εκ των πραγμάτων μπαίνουν από τη συγκυρία. Σε κάποιες περιπτώσεις δε, αυτές οι απόπειρες ήταν και είναι εξαρχής υπονομευμένες. Όχι απαραιτήτως επειδή οι πρωταγωνιστές τους έχουν κακές προθέσεις, αλλά γιατί οι πολιτικοί φορείς τους οποίους καλούνται να υπηρετήσουν έχουν συσσωρεύσει παθογένειες δεκαετιών. Πως μπορεί άραγε να συνδιαμορφώσει πολιτική στρατηγική η τωρινή ηγεσία των Εργατικών με τους νοσταλγούς του Μπλερ; Ποιος δεν αντιλαμβανόταν ότι η υποψηφιότητα του Μπενουά Άμον ήταν απολύτως καταδικασμένη, από τη στιγμή που έπρεπε να υπερασπιστεί την κυβερνητική θητεία του Φρανσουά Ολάντ, ενώ πολλά κορυφαία στελέχη του γαλλικού σοσιαλιστικού κόμματος, για ευνόητους λόγους, στήριζαν εμφανώς τον Εμμανουέλ Μακρόν; Πόσο αριστερά μπορεί να στρίψει το τιμόνι των Ισπανών Σοσιαλιστών ο Πέδρο Σάντσεθ, όταν η κοινοβουλευτική τους ομάδα εξακολουθεί να δείχνει «ανοχή» στην πολιτική του Μαριάνο Ραχόι;

Από την άλλη, έχει μεγάλο ενδιαφέρον σε τι βάθος μπορεί να φτάσει η επιχειρούμενη ριζοσπαστικοποίηση, εφόσον κάποια τμήματα της σοσιαλδημοκρατίας επιθυμούν πραγματικά να επανασυνδεθούν και να εκφράσουν τα κατώτερα στρώματα. Γιατί όσο οι ηγεσίες τους εξακολουθούν να αποφεύγουν να «σπάσουν αυγά» ερχόμενες σε σύγκρουση με το διεθνές οικονομικό κατεστημένο, τόσο θα φαντάζει ακατόρθωτο για αυτές να επανασυστήσουν μεγάλες κοινωνικές συμμαχίες. Και, για να είμαστε ειλικρινείς, η έλλειψη ουσιαστικής κριτικής εκ μέρους τους απέναντι στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα δεν προδιαθέτει για βαθιές πολιτικές τομές.

Με αυτά τα δεδομένα, ίσως να μην είναι σοφό να ποντάρουμε στην αριστερή στροφή της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας. Τουλάχιστον όχι όσο εξακολουθεί να μην επιδεικνύει σημάδια πολιτικής αξιοπιστίας. Ας μην ξεχνάμε πως ακόμη κι ο Αλέξης Τσίπρας, που προσπάθησε να επενδύσει στην πολιτική συμμαχία με κάποιους επιφανείς εκπροσώπους της, ακόμη μνημόνια (και δη εις το διηνεκές) αναγκάζεται να ψηφίζει.

«Η συνεργασία μας είναι αναγκαία σε μια Ευρώπη που εξελίσσεται και μεταλλάσσεται, που οι δυνάμεις της αγοράς επιχειρούν να επιβληθούν στις Κοινωνίες και τους Λαούς» υποστήριξε η Φώφη Γεννηματά σε επιστολή της προς το νέο γενικό γραμματέα του ισπανικού σοσιαλιστικού κόμματος. Δεν ξέρω πού, πώς και με ποια διαδικασία μπορεί να θεωρεί η πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ πως αμφισβήτησε η ίδια την παντοκρατορία των αγορών. Μήπως όταν δεχόταν την επιτροπεία του ΔΝΤ στη χώρα μας, όταν στήριζε την κυβέρνηση Παπαδήμου ή όταν έβαζε πλάτη στο Γιάννη Στουρνάρα; Σε τελική ανάλυση, μήπως δεν είναι ποτέ αργά για «αριστερή στροφή»;

Διαβάστε Περισσότερα »

Με ρωτάνε αν με τον Κυριάκο θα ήταν καλύτερα


Είναι ένα ερώτημα που επανέρχεται όλο και πιο συχνά από τη στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ αποδέχτηκε την ΤΙΝΑ και η Αυγή άρχισε να υπερασπίζεται τα μνημονιακά μέτρα ως μοχλό αποδέσμευσης από την επιτροπεία. Ακούστε λοιπόν ένα αίνιγμα…

του Κώστα Εφήμερου

Πάνε τρεις φίλοι σε ένα εστιατόριο και αφού τελειώνουν το γεύμα τους ζητάνε τον λογαριασμό. Το ποσό είναι 30 ευρώ, οπότε ο καθένας τους βγάζει από το πορτοφόλι 10 ευρώ και τα δίνει στον σερβιτόρο. Αυτός πηγαίνει τα χρήματα στο ταμείο, αλλά επειδή οι τρεις τους ήταν παλιοί γνωστοί του αφεντικού, ο τελευταίος αποφασίζει να τους κάνει έκπτωση 5 ευρώ. Ο σερβιτόρος πηγαίνοντας στο τραπέζι σκέφτεται ότι δεν του άφησαν καθόλου φιλοδώρημα και βάζει τα 2 ευρώ στην τσέπη δίνοντας πίσω 3 ευρώ. Ο καθένας από τους τρεις φίλους παίρνει από 1 ευρώ και το βάζει πίσω στο πορτοφόλι του. Οι τρεις φίλοι είχαν δώσει 30 ευρώ και πήραν πίσω 1… 3 φορές το 9 ίσον 27, και 2 ευρώ στην τσέπη του σερβιτόρου… 29. Πού πήγε το 1 ευρώ;

Η απάντηση είναι ότι μερικές φορές το πρόβλημα βρίσκεται στην ερώτηση. Δεν έχει καμία σημασία αν ο Μητσοτάκης θα τα κατάφερνε καλύτερα. Είμαι απόλυτα σίγουρος ότι τα δεινά των Ελλήνων δεν θα σταματήσουν από ανθρώπους που αποδέχονται την φιλελεύθερη οικονομική πολιτική. Ο Paul Mason έγραψε, πριν από λίγες ημέρες στον Guardian, μια κριτική για το τελευταίο βιβλίο του Γιάνη Βαρουφάκη, στο οποίο υποστήριξε ότι τουλάχιστον η κυβέρνηση δεν δέρνει τους μετανάστες στο δρόμο. Αλλά, αλήθεια, είναι δυνατόν η Πρώτη Φορά Αριστερά να φέρει ως παράσημο ότι δεν διοικεί την Ελλάδα όπως θα έκανε ο Μιχαλολιάκος;

Ο Αλέξης Τσίπρας μόλις πριν από τρεις ημέρες απευθύνθηκε στη Βουλή χαρωπός, την ώρα που οι βουλευτές του καλούνταν να ψηφίσουν την επ’ αόριστο διαιώνιση της λιτότητας. Υποστήριξε τότε, ότι τα νέα που έφταναν στα αυτιά του για τη ρύθμιση του χρέους ήταν τόσο ευχάριστα που θα τον ανάγκαζαν να φορέσει σύντομα γραβάτα. Αντί αυτού, στο Eurogroup της Δευτέρας όχι μόνο δεν υπήρξε συμφωνία για τη ρύθμιση του χρέους, αλλά με έκπληξη μάθαμε ότι δεν έχουμε καν κλείσει την 2η αξιολόγηση και ότι απομένουν ακόμα περίπου 30 προαπαιτούμενα. Το ΔΝΤ, για την ικανοποίηση του οποίου περάσαμε άλλα 4 δισεκατομμύρια λιτότητας, δεν συζητάει την επιστροφή του στο ελληνικό πρόγραμμα και επιπλέον δεν δόθηκε ούτε μια υποδόση της δόσης, κάτι που συνέβαινε συχνά σε όλες τις αντίστοιχες περιπτώσεις. Πλήρες ναυάγιο!

Από αυτή την εξέλιξη προκύπτει εύλογα ένα ερώτημα: Ο πρωθυπουργός έχει ανίκανους συνεργάτες που του παίρνουν μέτρα για γραβάτες ή εις γνώση του από το βήμα της Βουλής είπε ψέματα προκειμένου να δώσει μια δικαιολογία στους βουλευτές του να ψηφίσουν ακόμη μια φορά ένα νομοσχέδιο που αντίκειται σε όλες τις ιδεολογικές του αναφορές και, ακόμα, στην ίδια την ανάλυση του κόμματός του;

Είναι απόλυτα ξεκάθαρο ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η Νέα Δημοκρατία που έχει, όχι τυχαία, τον Άδωνι Γεωργιάδη ως αντιπρόεδρο, δεν θα προσφέρει τίποτα διαφορετικό στον ελληνικό λαό. Αντίθετα, πιστεύω ότι ο Μητσοτάκης είναι η μοναδική ελπίδα του Τσίπρα να βελτιωθεί κάπως ο τρόπος με τον οποίο θα τον καταγράψει η ιστορία. Το πρόβλημα όμως είναι ότι, όπως γράφαμε και τον Ιανουάριο του 2015, ο ΣΥΡΙΖΑ ήρθε στην εξουσία εκφράζοντας μια ελπίδα και όχι ως διαχειριστής μιας ήδη χαμένης υπόθεσης. Η πλήρης αποδοχή της ΤΙΝΑ χτύπησε στο υπογάστριο την κοινωνία, που επί έξι μήνες φάνηκε ανώτερη της εξουσίας.

Κανένας δεν θα πρέπει να ξεχνάει τις αυθόρμητες συγκεντρώσεις στην πλατεία Συντάγματος από το «ουάου» του Βαρουφάκη μέχρι και την 20ή Φεβρουαρίου, αλλά ακόμα περισσότερο, το μεγαλειώδες αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος. Οι Έλληνες πολίτες ξεπέρασαν την τρομοκρατία της ευρωπαϊκής ελίτ και στάθηκαν πίσω από τον Αλέξη Τσίπρα όταν αυτός έψαχνε μια τρύπα για να βάλει το κεφάλι του.

Στο ερώτημα, λοιπόν, αν ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα ήταν καλύτερος από τον Αλέξη Τσίπρα, η απάντηση είναι «Πού πήγε το ένα ευρώ;» ή αλλιώς: Δεν έχει καμία απολύτως σημασία… Αν θέλουμε να ξεπεράσουμε αυτή την απίστευτη οικονομική και ηθική κρίση θα πρέπει να αλλάξουμε τον τρόπο με τον οποίο σκεφτόμαστε την πολιτική. Η Real Politic επιτάσσει πρωτογενή πλεονάσματα για ακόμα 43 χρόνια, η Αυγή προμοτάρει μνημόνια και ο Κυριάκος Μητσοτάκης παρουσιάζεται ως λύση. Κάτι πρέπει να αλλάξει άμεσα.

To be continued…  


Διαβάστε Περισσότερα »

Όταν ο Τραμπ δολοφονούσε τους έφηβους στο Μάντσεστερ


Βυθισμένο στο πένθος και στην αγωνία για την τύχη αγνοούμενων και τραυματιών από τη βομβιστική επίθεση σε συναυλία της Αριάνα Γκράντε είναι το Μάντσεστερ, την ώρα που η πόλη προσπαθεί να επουλώσει τις πληγές της.

Toυλάχιστον 22 άνθρωποι, μεταξύ των οποίων πολλά παιδιά, σκοτώθηκαν και 59 ακόμη τραυματίστηκαν, όταν ένας βομβιστής αυτοκτονίας πυροδότησε τα εκρηκτικά με τα οποία ήταν ζωσμένος, την ώρα που χιλιάδες οπαδοί αποχωρούσαν από συναυλία της Αμερικανίδας τραγουδίστριας Αριάνα Γκράντε στο «Μάντσεστερ Αρένα».

Εξοργισμένος ο Δυτικός κόσμος διαλαλεί ότι οι ένοχοι, ο ISIS θα πληρώσει για το έγκλημα του. 

Πρώτος τσαμπουκάς ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ....

Δεν έχουν περάσει 2 μέρες από την επίσκεψη του Τραμπ στην Σαουδική Αραβία που αποδείχθηκε ένα πολύ κερδοφόρο ταξίδι τις τις αμερικανικές βιομηχανίες όπλων αφού κλείστηκαν συμφωνίες πώλησης όπλων στην Αραβική χώρα 350 εκ. δολαρίων!

Ο ISIS θυμίζουμε είναι δημιούργημα της Σαουδικής Αραβίας και των εμιράτων του Κόλπου. Τα όπλα αποδεδειγμένα τα έχουν αγοράσει από τις παραπάνω χώρες, και επίσης είναι γνωστό ότι αυτές οι χώρες ΔΕΝ έχουν πολεμικές βιομηχανίες. Αγοράζουν όπλα από της ΗΠΑ, Γαλλά, Αγγλία και όλο τον δυτικό, "πολιτισμένο" κόσμο.

Οι καινούργιες παραγγελίες της Σαουδικής Αραβίας στον ISIS θα πάνε, και σε άλλες εξτρεμιστικές μουσουλμανικές ομάδες όπως και σε βομβαρδισμούς της Υεμένης!

Αν ψάχνεται ηθικούς αυτουργούς στην δολοφονία των εφήβων στον Μάντσεστερ, απλά θα τους βρείτε στις ηγεσίες των ΗΠΑ και των άλλων δυτικών χωρών.... Ο Αλλάχ δεν είχε καμία σχέση!

Διαβάστε Περισσότερα »

Πάνε και οι παραλίες.....Απευθείας δημοπρασίες, χωρίς περιορισμούς, παραλιών φέρνει το υπουργείο Οικονομικών


Τέλος στις άνομες μεθόδους ιδιωτών σε ότι αφορά την εκμετάλλευση αιγιαλών και ακτών της χώρας έρχεται να βάλει εν όψει της καλοκαιρινής περιόδου το υπουργείο Οικονομικών.

Οι αιγιαλοί και οι παραλίες όλης της χώρας ανήκουν στο Δημόσιο, το οποίο κάθε χρόνο τις μισθώνει για «απλή χρήση», δηλαδή για λόγους αναψυχής με ομπρέλες, ξαπλώστρες και άλλες υποχρεωτικά προσωρινές κατασκευές. Η παραχώρηση από το Δημόσιο προς τους δήμους πραγματοποιείται με βάση κάποιους κανόνες (διαφύλαξη κοινόχρηστου χαρακτήρα, ελάχιστες αποστάσεις κ.λπ.). Οι δήμοι με τη σειρά τους τις μισθώνουν σε ιδιώτες, αποδίδοντας ένα ποσοστό στο κράτος (παλαιότερα 20%, σήμερα 30%).

Σύμφωνα με την Καθημερινή, η διαδικασία άλλαξε, με μία σειρά ρυθμίσεων που θεσμοθετήθηκαν μόλις τον Απρίλιο και εξειδικεύτηκαν προ ημερών με κοινή απόφαση των υπουργείων Οικονομικών, Περιβάλλοντος και Εσωτερικών. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν ότι το υπουργείο Οικονομικών παρείχε εαυτόν τη δυνατότητα να προχωρά σε απευθείας (και όχι μέσω των δήμων) ηλεκτρονική δημοπρασία για να μισθώσει τη χρήση ορισμένων παραλιών της επιλογής του, παρακρατώντας το 50% των εσόδων. Ο κατάλογος περιλαμβάνει 34 παραλίες στη Ρόδο, 18 στα νησιά του Αργοσαρωνικού, 14 στις Σποράδες, 5 στη Σαντορίνη και τη Μύκονο, 8 σε Κέρκυρα και Κεφαλονιά, 32 στην Κρήτη και 25 στη Χαλκιδική, οι περισσότερες «φιλέτα». Μια δεύτερη σημαντική αλλαγή είναι ότι η παραχώρηση μπορεί να φθάνει τα τρία έτη.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν δύο διατάξεις που αφορούν τις αυθαιρεσίες. Σε περίπτωση, λοιπόν, που το Γραφείο Δημόσιας Περιουσίας (η παλιά κτηματική υπηρεσία) διαπιστώσει αυθαίρετη χρήση, αντί να επιδείξει αυστηρότητα (λ.χ. λύση σύμβασης, άμεση αποβολή) ορίζεται ότι πρέπει να επιβάλει πρόστιμο τριπλάσιο του μισθώματος με... έκπτωση από 5% έως 25%, ανάλογα με το ύψος του. Επιπλέον, σε περίπτωση που ο μισθωτής αποδεικνύεται ότι είχε καταλάβει αυθαίρετα τον χώρο πριν υπογράψει συμβόλαιο, «επιτρέπεται, μόνο για το 2017, η σύναψη σύμβασης καταβάλλοντας στο καθορισθέν μίσθωμα προσαύξηση 20%». Με άλλα λόγια, η πολιτεία νομιμοποιεί τον νόμο της ζούγκλας, όπου οποιοσδήποτε μπορεί να καταλάβει έναν ευαίσθητο δημόσιο χώρο και μετά να τον χρησιμοποιήσει πληρώνοντας κάτι παραπάνω.

Κατάργηση περιορισμού

Πολύ ενδιαφέρον, επίσης, είναι ότι η πολιτεία καταργεί τον περιορισμό της παραχώρησης έως 500 τ.μ. παραλίας (για ομπρέλες κ.λπ.) και τις ελάχιστες αποστάσεις των 100 μέτρων ανάμεσα σε διαφορετικές παραχωρήσεις, όταν ο μισθωτής είναι ξενοδοχειακή επιχείρηση (επικαλούμενο μια γνωμοδότηση του ΝΣΚ). Μια ρύθμιση που πιθανότατα θα οδηγήσει σε μεγαλύτερη επιβάρυνση τις παραλίες των τουριστικών περιοχών.

Τέλος, η διαδικασία ελέγχου των συμβάσεων που υπογράφουν οι δήμοι δείχνει πλημμελής: όπως ορίζεται, η σύμβαση θα κοινοποιείται από τον δήμο στην αρμόδια περιφερειακή διεύθυνση, αλλά αν αυτή δεν απαντήσει μέσα σε 7 εργάσιμες, τότε τεκμαίρεται ότι συμφωνεί.

Στην απόφαση περιλαμβάνονται και μερικές (μάλλον λιγοστές) περιοχές όπου απαγορεύονται ρητώς τα ομπρελοκαθίσματα: η περιοχή του Εθνικού Πάρκου Βορείων Σποράδων, το τμήμα από Νέδα έως ρέμα Μπραζέρη στον Κυπαρισσιακό κόλπο, ο Μύρτος στην Κεφαλονιά, η Αλυκή Κω και μερικές ακόμα ακτές.


Διαβάστε Περισσότερα »

Η χειρότερη κυβέρνηση και αντιπολίτευση όλων των εποχών 2.0

Του Χάρη Ζάβαλου


Και να άφηναν τον ΣΥΡΙΖΑ να δημιουργήσει την αντιπολίτευση που θέλει και τον βολεύει για να παραμείνει στην εξουσία όσο χρειαστεί, μέχρι να πουλήσει ότι έχει απομείνει, τόσο μεγάλη στήριξη από αξιωματική αντιπολίτευση δεν θα μπορούσε να πετύχει.

Σε ένα κλίμα απόλυτης εύνοιας από τους δανειστές, οι οποίοι τρίβουν τα μάτια τους και κρεμάνε σκόρδα στον λαιμό του Δραγασάκη μην τυχόν και τον ματιάσουν, η αντιπολίτευση μουδιασμένη και απόλυτα παροπλισμένη, βλέπει την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ να κάνει όλη τη δουλειά που η ίδια θα ήθελε με τόσο ζήλο να κάνει.

Ο Τόμσεν έδωσε τα συγχαρίκια στον Αλέξη Τσίπρα, λέγοντας ότι υποτίμησαν τις δυνατότητες του ΣΥΡΙΖΑ και μάλιστα, για να κλείσει και τις πόρτες σε τυχόν ονειρώξεις της αντιπολίτευσης, είπε ότι υπερτίμησε τις προβλέψεις τα πέντε πρώτα χρόνια των μνημονίων.

Και σε μια ατέλειωτη λίστα επιβράβευσης του ξεπουλήματος όλης της χώρας και της πλήρους διάλυσης των εργασιακών και της ασφάλισης, ο ίδιος ο πρέσβης των ΗΠΑ Τζέρφι Πράιατ, δηλώνει ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα έχει δυο ήρεμα χρόνια μπροστά της για να κάνει όλες τις «απαραίτητες μεταρρυθμίσεις». Και όπου ακούς «μεταρρυθμίσεις» βλέπε «διάλυση».

Υπάρχουν βέβαια και διάφοροι που πολεμούν την ελληνική κυβέρνηση με ακλόνητα επιχειρήματα που δεν γίνεται να καταρριφθούν, όπως η δήλωση του προέδρου του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, Μάνφρεντ Βέμπερ, ότι το βασικό πρόβλημα της Ελλάδος είναι ότι ο πρωθυπουργός της είναι…. κομμουνιστής.

Είναι άλλωστε πασιφανές ότι το 4ο μνημόνιο άνευ χρηματοδότησης που υπογράφτηκε πριν λίγες μέρες και καθαρογράφεται όσο γράφω και εγώ αυτό το άρθρο, είναι ατράνταχτη απόδειξη των μαρξιστικών επιρροών του Ευκλείδη Τσακαλώτου. Το άνοιγμα των καταστημάτων τις Κυριακές είναι ένα ακόμα βήμα πριν η επαναστατική κυβέρνηση του Αλέκου Φλαμπουράρη κοινωνικοποιήσει τα μέσα παραγωγής και σφάξει την μπουρζουαζία.

Μέσα λοιπόν σε αυτό τον ανηλεή πόλεμο που δέχεται η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, έρχεται και η πραγματικά αμείλικτη πολεμική ρητορική της αξιωματικής αντιπολίτευσης, η οποία «γρονθοκοπεί» τη μνημονιακή κυβέρνηση εγκαλώντας την για τη Βενεζουέλα (!!!) ή ακόμα καλύτερα κατηγορώντας την, καθότι ένα μάτσο κομμουνιστές, δεν πιστεύουν πραγματικά στις ιδιωτικοποιήσεις της κρατικής περιουσίας.

Το όλο πράγμα απογειώνεται, όταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης και τα άξια στελέχη του, ξεκαθαρίζουν ότι πρώτο μέλημα της Νέας Δημοκρατίας όταν εκλεγεί κυβέρνηση είναι να «καθαρίσουν» τα Εξάρχεια. Δευτερο χτύπημα είναι όταν προσπαθούν να καταρρίψουν τη νέα διαπλοκή που χτίζει ο ΣΥΡΙΖΑ στο πρόσωπο του Ιβάν Σαββίδη, επισημαίνοντας ότι δεν θα ανεχθούν τη σοβιετοποίηση της χώρας μέσα από τα πέτσινα γκολ του ΠΑΟΚ στον τελικό κυπέλλου με την ΑΕΚ.

Σε κάθε δήλωση της Νέας Δημοκρατίας, η οποία μένει ορφανή από έργο, αφού όλα τα ξεπουλάει και όλα τα υπογράφει ο Τσίπρας, ο ΣΥΡΙΖΑ σημειώνει άνοδο τουλάχιστον 2 μονάδων στα γκάλοπ.

Καθίστανται λοιπόν οι καλύτεροι αβανταδόροι του ΣΥΡΙΖΑ επί το έργον, της χειρότερης κυβέρνησης και αντιπολίτευσης όλων των εποχών, στη χώρα που τα μνημόνια δεν τελειώνουν και δεν θα τελειώσουν ποτέ.

Το κείμενο δημοσιεύθηκε στο μηνιαίο ένθετο του Νόστιμον Ήμαρ το Σάββατο 13.5.2017

Πηγή: nostimonimar.gr



Νόστιμον Ήμαρ: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Δεν πέρασε η ποινικοποίηση του αγώνα των Φαντάρων.


Ηταν μια νίκη του κινήματος συμπαράστασης καθώς και των μελών της Επιτροπής Αλληλεγγύης Στρατευμένων η ημερινή δικαστική απόφαση που ουσιαστικά αθωώνει τον σύντροφο Νίκο Αργυρίου από τις δικαστικές περιπέτειες στις οποίες είχε εμπλακεί.

Η δικαστική έδρα, προφανώς θέλοντας να κρατήσει τα προσχήματα –ας μην ξεχνάμε ότι η πρωτόδικη απόφαση είχε επιβάλλει ποινή δυο χρόνια φυλάκισης με τριετή αναστολή- μετέτρεψε την κατηγορία και από συκοφαντική δυσφήμηση την έκανε απλή δια του τύπου δυσφήμηση, μια κατηγορία που σύμφωνα με τον νόμο έχει παραγραφεί.


Ας μην ξεχνάμε ότι στην πρωτόδικη απόφαση δεν είχε δικαστεί απλώς ένας αγωνιστής. Οι δικαστές δίκασαν το κίνημα των ελεύθερων φαντάρων, τον αγώνα για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων του Πολίτη με Στολή, την Πάλη ενάντια στο Πόλεμο, την πάλη απέναντι στον Ρατσισμό, τον Εθνικισμό και το Φασισμό, Μέσα και Έξω από το Στρατό.  

Με το κίνημα αλληλεγγύης όμως που δημιουργήθηκε δεν πέρασε η ποινικοποίηση του αγώνα των Φαντάρων και των αλληλέγγυων τους.

Διαβάστε Περισσότερα »

Καλώς ήλθατε στον… εκσυγχρονισμένο αποικιακό μεταπρατισμό

Του Σπύρου Παναγιώτου


Πώς ακριβώς εννοεί ο ΣΥΡΙΖΑ την ανάπτυξη που (ξανα)έρχεται


Το λιμάνι του Πειραιά δόθηκε στους Κινέζους. Τα αεροδρόμια στους Γερμανούς. Το λιμάνι της Θεσσαλονίκης σε κοινοπραξία Γερμανών – Γάλλων και Σαββίδη. Το ελληνικό σε Λάτση και αραβικά κεφάλαια. Η εξόρυξη χρυσού, μαζί και η συστηματική ερήμωση της Χαλκιδικής, στους Καναδούς. Το νερό διεκδικείται από τους Γάλλους.

Οι τηλεπικοινωνίες είναι ήδη στα χέρια των Γερμανών, στους οποίους ετοιμάζονται να παραδοθούν η ηλεκτρική ενέργεια, τα δίκτυα διανομής και οι λιγνιτικές μονάδες -μαζί με τα εδάφη ολόκληρων νομών. Τα τρένα διεκδικούνται από τους Κινέζους. Το μετρό, οι αστικές και υπεραστικές συγκοινωνίες από τους Ιταλούς. Οι μεγάλες οδικές αρτηρίες, αυτές που μόλις εγκαινιάσθηκαν (και θα εγκαινιασθούν στα σίγουρα δυο–τρεις φορές ακόμα), έχουν τον ιδιοκτήτη τους (παραχωρησιούχο τον λένε) που πλουτίζει από τα όλο και αυξανόμενα διόδια. Μόνο οι χρεοκοπημένες τράπεζες παραμένουν ελληνικές κι αυτές, όμως, υπό τη διοίκηση και τον πλήρη έλεγχο των δανειστών.

Και η σειρά δεν έχει τέλος, καθώς το υπερ-ταμείο ιδιωτικοποιήσεων έχοντας στο… πλευρό του το ΤΑΙΠΕΔ ετοιμάζει τους φακέλους για τη γενική εκποίηση κάθε δημόσιου περιουσιακού στοιχείου, εταιρείας, αιγιαλού, οικοπέδου, υποδομής. Αδιάφορο παραμένει αν ό,τι πωλείται είναι κερδοφόρο. Αδιάφορη και η στρατηγική του σημασία για την οικονομία και τις προοπτικές της. Μοναδικός κανόνας είναι η εκποίηση. Μοναδικός θεός η εκπλήρωση των απαιτήσεων των δανειστών, δηλαδή, ο πλήρης έλεγχος του πλούτου ολόκληρης της χώρας.

Και αυτά είναι μόνο η αρχή. Στη φάση των διερευνήσεων είναι σταθμοί μεταφόρτωσης εμπορευμάτων στη Κρήτη και στη Δυτική Ελλάδα. Στη φάση των σχεδιασμών είναι κέντρα μεταφόρτωσης φυσικού αερίου στο βαθμό που η γεωπολιτική αντιπαράθεση καταλήξει στο αν τελικά θα περνούν από την Ελλάδα.

Όταν θα ολοκληρωθούν οι σχετικές αντιπαραθέσεις, η Ελλάδα δεν θα είναι απλά μοιρασμένη σε επιχειρηματικά και οικονομικά συμφέροντα των πολυεθνικών των δανειστών της. Αλλά και γεωγραφικά. Διαμερίσματα και ολόκληρες περιοχές της χώρας θα αποδίδονται σταδιακά σε οικονομικούς ομίλους και συμφέροντα με κυρίαρχο σημείο την εθνική σημαία της χώρας καταγωγής του επενδυτή. Ειδικά νομικά καθεστώτα και ιδιαίτερες οικονομικές και φορολογικές σχέσεις με τη κεντρική διοίκηση θα περιλαμβάνονται στις συμφωνίες του μέλλοντος. Και δίπλα σε αυτά, ειδικές εργασιακές συνθήκες, περιορισμοί σε πολιτικά δικαιώματα και ελευθερίες. Άλλωστε, όσα ήδη συμβαίνουν στο λιμάνι του Πειραιά με τη Cosco φανερώνουν ότι αυτό το σενάριο είναι και το πιο πιθανό. Τα όσα συμβαίνουν στη Νέα Φιλαδέλφεια αποτελούν εικόνες από ένα μέλλον που ετοιμάζεται.

Αυτό είναι το όραμα του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτές τις εξελίξεις – τάσεις παρουσιάζει, με πανηγυρικό τόνο εσχάτως, ως «έξοδο από την κρίση» και με περισσό θράσος ως «μετα-μνημονιακή εποχή».

Η αλήθεια είναι ότι η πορεία αυτή δεν σχεδιάστηκε από το επιτελείο του Δραγασάκη. Όχι γιατί δεν ήταν ικανός. Απλά οι δανειστές δεν άφησαν κανένα περιθώριο για πρωτοβουλίες, παρά την καλή θέληση των Δραγασάκη, Σταθάκη, Πιτσιόρλα κ.λπ.

Η Ελλάδα είχε από δεκαετίες σχεδιαστεί σαν μεταπρατικό – διαμετακομιστικό κέντρο από τους δυτικούς εταίρους. Η συστηματική αποδιάρθρωση της παραγωγικής -βιομηχανικής και γεωργικής- δυνατότητας της χώρας παρουσιαζόταν σαν το αναγκαίο τίμημα της εισόδου στην Ε.Ε. και τη νέα εποχή. Η πλασματική οικονομική ανάπτυξη και ευμάρεια με δανεικά των δεκαετιών του 1990 και 2000 θόλωνε τα μάτια όσων έπρεπε να δουν την καταστροφή που ξημερώνει.

Οι ιδέες-προτάσεις του αστικού κόσμου, των Αδ. Πεπελάση και Ξ. Ζολώτα, εφαρμόστηκαν σε μεγάλη κλίμακα τα χρόνια που πέρασαν, ώσπου φτάσαμε στην εποχή της καταστροφής των Σαμαρά, Βενιζέλου, Τσίπρα. Ανεξάρτητα από το περιτύλιγμα, η πολιτική ήταν, αποδείχθηκε ότι ήταν, ενιαία και αδιαίρετη. Και παραμένει έτσι. Οι ίδιες προτεραιότητες, οι ίδιοι στόχοι, οι ίδιες ιδέες χαρακτηρίζουν το σύνολο των μνημονιακών κομμάτων. Και τον ΣΥΡΙΖΑ.

Σήμερα μπαίνουμε σε μια νέα, πιο επώδυνη φάση. Στη φάση του εκσυγχρονισμένου αποικιακού μεταπρατισμού. Η Ελλάδα μετατρέπεται γοργά σε χώρο, σε ζώνη ειδικών συναλλαγών – υπηρεσιών. Σε χώρο αποθήκευσης και μεταφοράς φορτίων και προϊόντων στις αγορές της Δύσης. Οι υποδομές της, (δρόμοι, λιμάνια, αεροδρόμια) σχεδιάστηκαν για να υπηρετήσουν αυτό το στόχο. Πληρώθηκαν από τους πολίτες και αποδίδονται χαριστικά στους δανειστές. Η χώρα παραδίδει το φυσικό της πλούτο και τους στρατηγικούς τομείς μιας οικονομικής επανεκκίνησης, παραδίδει τα όποια συγκριτικά της πλεονεκτήματα για να μετατραπεί σε πύλη εισόδου προϊόντων για οικονομίες και συμφέροντα σε έναν κόσμο που κλυδωνίζεται έντονα υπό το βάρος της οικονομικής κρίσης και των γεωπολιτικών ανταγωνισμών.

Κανένας δεν νοιάζεται τι θα απογίνει η χώρα-πύλη αν η παγκόσμια οικονομική κρίση γενικευτεί και η αντιπαράθεση ΗΠΑ-Κίνας ξεσπάσει πιο έντονα. Κανένας δεν ενδιαφέρεται για το τι θα απογίνει η χώρα-πύλη εισόδου φυσικού αερίου στη δύση, αν οι γεωπολιτικές αντιπαραθέσεις Δύσης και Ανατολής, αλλά και μεταξύ των δυτικών συμμάχων για το έλεγχο των ενεργειακών πηγών και δρόμων, οξυνθεί στα άκρα.

Το νέο αφήγημα ΣΥΡΙΖΑ έχει ανάγκη από ένα νέο success story. Το ίδιο αποκρουστικό με το παλιό. Με τη διαφορά, ότι τα αλά ΣΥΡΙΖΑ παραμύθι έχει και δράκους… Κοινωνικούς και εθνικούς.

Μπαχάμες της Μεσογείου



Ο τουρισμός «βαριά» βιομηχανία;


Η εναγώνια προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να πλασάρει τάχα διέξοδο και κυρίως άλλοθι για το 4ο μνημόνιο αναζητά απελπισμένα ένα νέο παραμύθι στηριγμένο σε ένα εύκολο αποτέλεσμα. Και το νέο παραμύθι βρέθηκε: Θα βουλιάξουμε στους τουρίστες αναφώνησε ο πρωθυπουργός Αλ. Τσίπρας προαναγγέλλοντας την «έξοδο» από τη κρίση. Πάνω από 30 εκατομμύρια τουρίστες περιμένει η υπουργός Τουρισμού να επισκεφθούν την χώρα αυτή τη χρονιά. Σημαίνουν κάτι όλα αυτά;

Επικοινωνιακά δίνεται η διάσταση ότι η κυβέρνηση μοχθεί και καταφέρνει σταδιακά θετικά βήματα. Η κοινή γνώμη θέλει να πιστεύει ότι από το τουριστικό κύμα κάτι θα περισσέψει για την χειμαζόμενη οικονομία. Μουσεία και επιχειρήσεις σε τουριστικά κέντρα ετοιμάζονται να κάνουν την μπάζα τους. Οι γνωστοί αεριτζήδες μικροπωλητές τη δική τους.

Και δίπλα σε αυτά, παίρνει διαστάσεις η ηλεκτρονική ενοικίαση επιπλωμένων κατοικιών σε όσους τουρίστες έρχονται μόνοι στη χώρα. Ο κυβερνητικός μύθος αναζητά τα «πρόθυμα αυτιά» που θα τον καταπιούν, που θα επιχειρήσουν να καλύψουν ανάγκες και υποχρεώσεις πολύ μεγαλύτερες σε μια χώρα που βυθίζεται όλο και πιο βαθιά στην απαξίωση.

Βέβαια, η μεγάλη εικόνα του τουρισμού, της λεγόμενης βαριάς βιομηχανία της χώρας είναι διαφορετική. Ο τουρισμός, οι μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες, έχουν περάσει σε μεγάλο βαθμό στον έλεγχο ξένων εταιρειών. Η διακίνηση τουριστών ελέγχεται αποκλειστικά από ξένες εταιρείες (tour operators) που ρυθμίζουν τη ροή. Ο μεγάλος όγκος των τουριστών – πελατών της βαριάς βιομηχανίας ζουν αποκλειστικά εντός των χώρων των ξενοδοχείων και καταναλώνουν μόνο μέσα στις μονάδες φιλοξενίας. Οι τοπικές αγορές και κοινωνίες αποκλείονται από κάθε είδους συναλλαγής, οικονομικής και πολιτισμική.

Το αποτέλεσμα; Η συμμετοχή προϊόντων που παράγονται χώρα στο συνολικό τζίρο της τουριστικής βιομηχανίας δεν υπερβαίνει το 15%, ποσό εξαιρετικά χαμηλό. Στην πραγματικότητα ο ελληνικός τουρισμός σχεδιασμένα και συνειδητά δεν τροφοδοτείται με ελληνικά τοπικά προϊόντα, ώστε να εγγράφονται πιο συνολικές ωφέλειες για την οικονομία της χώρας.

Το μόνο που μένει είναι ο ΦΠΑ που εισπράττει η κεντρική κυβέρνηση και καταλήγει, μαζί με το μόχθο των εργαζομένων, στους δανειστές.

Το μόνα κέρδη αφορούν τους ατζέντηδες της τουριστικής βιομηχανίας. Κέρδη που μεταφέρονται κυρίως στο εξωτερικό, ενώ στην χώρα μένουν οι ζημιές.

Αυτό το αρνητικό, παρασιτικό ισοζύγιο αναπαράγουν οι πανηγυρισμοί ΣΥΡΙΖΑ. Μαζί με τη μοίρα μιας χώρας παραδομένης στη μοίρα της…

Πηγή: e-dromos.gr



Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Γαλλία: Κυβέρνηση με άρωμα Μέρκελ και Λεπέν


Σε ένα πρόχειρο ανακάτεμα του πολιτικού κατεστημένου, το οποίο κυβέρνησε τη Γαλλία τις τελευταίες δεκαετίες προχώρησε ο πρόεδρος Μακρόν παρουσιάζοντας το νέο υπουργικό συμβούλιο. Την ίδια ώρα τα κυρίαρχα γαλλικά ΜΜΕ δίνουν μάχη για να συγκαλύψουν πληροφορίες ότι το Σοσιαλιστικό Κόμμα είχε ετοιμάσει σχέδιο άτυπου πραξικοπήματος σε περίπτωση εκλογής της Λεπέν, όχι για να προστατεύσει τη χώρα από την αρχηγό του νεοφασιστικού Εθνικού Μετώπου, αλλά για να προστατεύσει… τη Λεπέν από τις μαχητικές διαδηλώσεις και τις κινητοποιήσεις που θα ακολουθούσαν πιθανή νίκη της.

Ο Μακρόν στήνει μια πολεμική μηχανή τόσο απέναντι στους Γάλλους εργαζόμενους όσο και σε λαούς της Αφρικής και της Μέσης Ανατολής που αναμένεται να γευτούν σύντομα τη νέα επιθετική πολιτική του Παρισιού. Η τροχιοδεικτική βολή δόθηκε με την επιλογή του Πατρίκ Στρζοντα για τη θέση του διευθυντή της γαλλικής προεδρίας. Πρόκειται για τον άνθρωπο που ενορχήστρωνε τις αιματηρές επιθέσεις της Γαλλικής αστυνομίας απέναντι στους διαδηλωτές που διαμαρτύρονταν για τα μέτρα λιτότητας του Ολάντ. Στο πόστο του υπουργείου εργασίας, που θα αποτελέσει πολιορκητικό κριό για την αντιλαϊκή επίθεση του Μακρόν, τοποθετήθηκε η στενή συνεργάτιδα του προέδρου Μουριέλ Πενικό, η οποία έχει υπάρξει διευθύνων σύμβουλος σε ορισμένες από τις μεγαλύτερες πολυεθνικές εταιρείες με έδρα τη Γαλλία.

Η επίθεση στα κοινωνικά δικαιώματα θα έχει τη στήριξη του υπουργείου δικαιοσύνης, το οποίο αναλαμβάνει ο Φρανσουά Μπαϊρού του Δημοκρατικού Κινήματος (MoDem). Ο Μπαϊρού, ο οποίος έδωσε για πρώτη φορά τα διαπιστευτήρια του στην αστική τάξη της Γαλλίας τη δεκαετία του ‘90, επιχειρώντας τη σταδιακή ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης, καλείται τώρα να εφαρμόσει την – λεπενικής εμπνεύσεως – πολιτική «μηδενικής ανοχής». Μεταξύ άλλων προβλέπεται η δημιουργία νέων φυλακών και κέντρων κράτησης ανηλίκων και η τροποποίηση του ποινικού κώδικα που θα επιτρέπει την κράτηση πολιτών για πολύ πιο ασήμαντα παραπτώματα.

Από το στρατόπεδο του Μπαϊρού προέρχεται και η νέα υπουργός Άμυνας Σιλβί Γκουλάρ, στην οποία η γαλλική πολεμική βιομηχανία εναποθέτει τις ελπίδες της για αύξηση των στρατιωτικών δαπανών στο 2% του ΑΕΠ αλλά και για το ενδεχόμενο επιβολής υποχρεωτικής στράτευσης. Η Γκουλάρ προέρχεται από την καρδιά του κατεστημένου της ΕΕ, έχοντας θητεύσει για χρόνια στο πλευρό του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ρομάνο Πρόντι.

Ο άνθρωπος που θα φροντίσει να πιάσουν τόπο οι πολεμικές δαπάνες της Γκουλάρ είναι ο πρώην υπουργός Άμυνας, Ζαν-Ιβ Λε Ντριάν, ο οποίος αναλαμβάνει το υπουργείο Εξωτερικών. Από την προηγούμενη θέση του ο Ντριάν έδωσε δείγματα γραφής κλιμακώνοντας τις πολεμικές επιχειρήσεις στη Συρία και περιοχές της Αφρικής, όπου οι γαλλικές μυστικές υπηρεσίες και ο στρατός χρηματοδοτούσαν τρομοκρατικές οργανώσεις εξτρεμιστών ισλαμιστών. Παλαιότερες αποκαλύψεις εμπλέκουν τον Ντριάν στις επιχειρήσεις εξωδικαστικών εκτελέσεων που πραγματοποιούσαν οι ειδικές δυνάμεις του γαλλικού στρατού με εντολές του ίδιου του προέδρου Ολάντ.

Εντωμεταξύ, όπως αποκάλυψε το γαλλικό περιοδικό L’ Obs, το Σοσιαλιστικό Κόμμα του Ολάντ είχε καταστρώσει λεπτομερές σχέδιο, για το ενδεχόμενο επικράτησης της Λεπέν, το οποίο προέβλεπε την παραμονή του πρωθυπουργού Μπερνάρντ Καζνέβ στην εξουσία και μια γιγαντιαία επιχείρηση της αστυνομίας και του στρατού για την επιβολή της τάξης. Η κατάλυση κάθε έννοιας ατομικών και συλλογικών δικαιωμάτων θα γινόταν με πρόσχημα την προστασία της χώρας από τις βίαιες κινητοποιήσεις που αναμένονταν να ακολουθήσουν τη νίκη της Λεπέν από δυνάμεις της Αριστεράς. Η ανησυχία δηλαδή του πολιτικού κατεστημένου και των αρχών ασφαλείας δεν ήταν η επικράτηση του νεοφασισμού, αλλά οι αντιδράσεις της γαλλικής κοινωνίας σε αυτήν.

Σύμφωνα με το άρθρο του περιοδικού, το οποίο επιβεβαίωσε τις πληροφορίες του από τρείς ανώτατους κρατικούς αξιωματούχους, η Γαλλία η οποία ήδη βρίσκεται σε καθεστώς έκτακτης ανάγκης, θα γνώριζε τη σημαντικότερη αναστολή δημοκρατικών λειτουργιών από το 1958 – τη χρονιά δηλαδή που ο στρατηγός Ντε Γκολ ανέλαβε υπερεξουσίες για να αποτρέψει εναντίον του πραξικόπημα μετά την αποχώρηση των αποικιοκρατικών δυνάμεων στην Αλγερία. Οι συνταγματικές μεταρρυθμίσεις που επέβαλε τότε ο Ντε Γκολ οδήγησαν στη δημιουργία της λεγόμενης Πέμπτης Γαλλικής Δημοκρατίας η οποία δέχθηκε την χαριστική βολή με τις πρόσφατες εκλογές και την ολοκληρωτική αποδόμηση του δικομματικού πολιτικού κατεστημένου που κυβέρνησε τη Γαλλία για έξι δεκαετίες.

Ο προηγούμενος πρωθυπουργός Μπερνάρντ Καζνέβ, είχε επιβεβαιώσει σε ανύποπτο χρόνο τις πληροφορίες όταν δήλωνε: «Δεν πρόκειται αν εγκαταλείψω τα μέγαρο της Ματινιόν (πρωθυπουργική κατοικία) εάν εκλεγεί η Μαρίν Λεπέν». Σύμφωνα με τις πληροφορίες του L’ Obs, η νέα κατάσταση έκτακτης ανάγκης και η μετατροπή της Γαλλίας σε ένα ολοκληρωτικό αστυνομικό κράτος θα συνεχιζόταν τουλάχιστον μέχρι τις βουλευτικές εκλογές του καλοκαιριού. «Η κυβέρνηση» δήλωσε ανώτατο κρατικό αξιωματούχος «θα είχε μια προτεραιότητα: τη διασφάλιση της ασφάλειας του κράτους».

Παρά το γεγονός ότι το L’ Obs, συγκαταλέγεται στα σημαντικότερα έντυπα της Γαλλίας, η εκκωφαντική σιωπή των υπόλοιπων μέσων ενημέρωσης αλλά και των περισσότερων πολιτικών δυνάμεων, αποτελεί προειδοποίηση για τα σχέδια εκτροπής που εξυφαίνονται στην καρδιά της Ευρώπης. Οι κοινωνικές εκρήξεις είναι το υπ’ αριθμόν ένα πρόβλημα που καλείται να αντιμετωπίσει το πολιτικό κατεστημένο και ο κρατικός μηχανισμός στη Γαλλία. Με τον Μακρόν πίστεψαν ότι θα κερδίσουν χρόνο. Ο Τραπεζίτης, που επέλεξαν όμως, μάλλον θα επιταχύνει τη δημιουργία συνθηκών σύγκρουσης.

Άρης Χατζηστεφάνου
Εφημερίδα ΠΡΙΝ, 21/5/2017


Διαβάστε Περισσότερα »

Αλέξης Τσίπρας: Πολιτικό ένστικτο, διορατικότητα και κληρονομικό χάρισμα μαζί


Πάντως, ο πρωθυπουργός τόνισε ότι όσα ακούει είναι «too good to be true» και πρόσθεσε πως... μπορεί να χρειαστεί το επόμενο διάστημα να φορέσει και γραβάτα. Τόνισε, όμως, εκ νέου ότι η διαπραγμάτευση είναι υπαρκτή ανάμεσα σε ΔΝΤ και Σόιμπλε και άρα η Ελλάδα βγαίνει από το κάδρο, γιατί έχει εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της.

Αυτές ήταν οι δηλώσεις Τσίπρα σε δημοσιογράφους πριν έξι ημέρες.................

Πολιτικό ένστικτο, διορατικότητα και κληρονομικό χάρισμα μαζί.

(τέτοια πολιτικά και επικοινωνιακά επιτελεία κάθε 100 χρόνια)
Διαβάστε Περισσότερα »

Λαφαζάνης: Έδωσαν γη και ύδωρ και εισπράττουν καρπαζιές για το… χρέος


Άγρια κριτική στην κυβέρνηση άσκησε ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, αναφορικά με τα αποτελέσματα του Eurogroup, δηλώνοντας χαρακτηριστικά: «Έδωσαν γη και ύδωρ και εισπράττουν καρπαζιές για το… χρέος»

Ειδικότερα, σε γραπτή του δήλωση τονίζει πως «η κυβέρνηση Τσίπρα, εθελόδουλη μέχρι μυελού οστέων, προσέφερε γην και ύδωρ στους Γερμανούς επικυρίαρχους της χώρας» και προσθέτει «οι Τσίπρας, Τσακαλώτος και Σία έσειαν ως “επιτυχία” το “αντάλλαγμα” της γερμανικής δέσμευσης για δήθεν μέτρα μείωσης του χρέους. Και λέμε δήθεν μέτρα διότι δεν αποτελούν ούτε ασπιρίνες για το μέγεθος του προβλήματος.Όμως, ούτε καν σε αυτά τα μέτρα δεν δεσμεύθηκαν στο Eurogroup Μέρκελ και Σόιμπλε».

Το κορυφαίο στέλεχος της ΛΑΕ αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι στο χθεσινό Eurogroup η γερμανική πλευρά «έφτυσε» κατάμουτρα τους κυβερνητικούς υπαλλήλους της στην Αθήνα και κυρίως τη χώρα, «καταδεικνύοντας ακόμα πιο προσβλητικά ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει κυβέρνηση αλλά μόνο μαριονέτες του βρόμικου γερμανικού κατεστημένου της ΕΕ».


Διαβάστε Περισσότερα »

Η άνοδος του ακραίου Ισλάμ στο Κοσσυφοπέδιο

Αντελχάιντ Φάιλκε / Δήμητρα Κυρανούδη


Η γερμανική κυβέρνηση ανησυχεί για την αύξηση της επιρροής της ισλαμιστικής τρομοκρατίας στο Κοσσυφοπέδιο. Ένα περίπλοκο φαινόμενο που έρχεται να προστεθεί σε μια σωρεία σοβαρών κοινωνικών και οικονομικών προβλημάτων.

«Μεγάλες αποστολές ισλαμιστών από τη Σαουδική Αραβία δραστηριοποιούνται στο Κοσσυφοπέδιο και προωθούν την ουαχαμπίτικη ερμηνεία του Ισλάμ, μέσα από τη διδασκαλία Σαουδαράβων ιεροκηρύκων», γράφει η γερμανική κυβέρνηση σε απάντησή της μετά από σχετικό ερώτημα για τις σχέσεις Κοσσυφοπεδίου-Σαουδικής Αραβίας, το οποίο κατέθεσε η κοινοβουλευτική ομάδα της Αριστεράς. Εκτός από τη δράση των ιεροκηρύκων, διαβάζουμε στην απάντηση της γερμανικής κυβέρνησης ότι στο Κοσσυφοπέδιο δραστηριούνται επίσης «σε διαρκή βάση» Άραβες ιδιώτες επενδυτές, ΜΚΟ, αλλά και κρατικά και ημικρατικά ιδρύματα.

Σύμφωνα με τη βουλευτή της Αριστεράς Σεβίμ Νταγκντελέν, που υπέβαλε το σχετικό ερώτημα, το Κοσσυφοπέδιο τα τελευταία χρόνια έχει μετατραπεί σε κέντρο της ισλαμιστικής τρομοκρατίας στα Βαλκάνια, κι αυτό κάτω από το βλέμμα της διεθνούς στρατιωτικής δύναμης KFOR, η οποία βρίσκεται στην περιοχή και στην οποία συμμετέχουν 700 Γερμανοί στρατιώτες. Η ίδια υπογραμμίζει την ανάγκη η γερμανική κυβέρνηση να δώσει στη δημοσιότητα τα στοιχεία που γνωρίζει για τον αριθμό ισλαμιστών μαχητών που δραστηριοποιούνται στην περιοχή του Κοσσυφοπεδίου, δεδομένου μάλιστα ότι στη Γερμανία ζουν περίπου 400.000 μετανάστες από την περιοχή αυτή.

Η εξάπλωση του Ισλαμικού Κράτους στη βαλκανική χερσόνησο


Στρατιώτες της ΚFOR στο Κοσσυφοπέδιο
Το Κοσσυφοπέδιο έχει μόλις 2 εκατομμύρια κατοίκους. Από το 2012 μέχρι πέρυσι περί τα 316 άτομα, ανάμεσά τους γυναίκες και παιδιά, άφησαν το Κοσσυφοπέδιο με σκοπό να ενταχθούν στην τρομοκρατική οργάνωση Ισλαμικό Κράτος. Το λιγότερο 58 από αυτούς υπολογίζεται ότι είναι ήδη νεκροί, ενώ γύρω στους 120 ξαναγύρισαν πίσω, σημειώνει ο εκπρόσωπος τύπου του υπουργείου Εσωτερικών του Κοσσυφοπεδίου Μπακί Κελανί σε ερώτηση της Deutsche Welle. Σύμφωνα με τα στοιχεία του Κελανί αυτή την στιγμή εκκρεμούν κατηγορίες σε βάρος τουλάχιστον 240 ατόμων για οργάνωση και συμμετοχή σε τρομοκρατικές πράξεις, συμμετοχή σε τρομοκρατικές ενέργειες εκτός Κοσσυφοπεδίου, στρατολόγηση, υποστήριξη και χρηματοδότηση της τρομοκρατίας. Το 2013 συνελήφθησαν περίπου 130 κατηγορούμενοι. Οι αριθμοί αυτοί αποδεικνύουν ότι το ακραίο Ισλάμ σε μια χώρα κατά πλειοψηφία μουσουλμανική αποτελεί ένα σημαντικό πρόβλημα, διότι παρά την τεράστια διεθνή στήριξη για την αντιμετώπισή του οι αρχές του Κοσσυφοπεδίου δεν έχουν καταφέρει ακόμα να θέσουν την κατάσταση υπό έλεγχο. Ο λόγος είναι ότι πίσω από τους αριθμούς βρίσκονται δυσεπίλυτα κοινωνικά προβλήματα: φτώχια, ανεργία που αγγίζει το 40%, έλλειψη προοπτικής. Ως εκ τούτου αυξάνεται η οργή και πολλοί ωθούνται στον ενστερνισμό ακραίων μορφών του Ισλάμ που προηγουμένως δεν υπήρχαν στη χώρα.

Η μουσουλμαμική ταυτότητα μεταβάλλεται


Tζαμί στην Πρίστινα
Σύμφωνα με στοιχεία ειδικών σε θέματα ασφάλειας, περίπου 50.000 Κοσοβάροι είναι σήμερα υποστηρικτές του συντηρητικού Ισλάμ. Η πλειοψηφία του πληθυσμού άλλωστε στο πιο πρόσφατα συσταθέν κράτος της Ευρώπης ασπάζονται το Ισλάμ. Αλβανοί, Ρομά, Τούρκοι, Βόσνιοι. Σήμερα, μπορεί να δει κανείς όλο και περισσότερες γυναίκες με μαντίλα σε αντίθεση με 15 χρόνια πριν, που κάτι τέτοιο αποτελούσε εξαίρεση. Ακόμα και οι γυναίκες που κυκλοφορούν με το πρόσωπό τους εντελώς καλυμμένο δεν αποτελούν σπάνιο φαινόμενο. Μάλιστα το παραδοσιακό Ισλάμ με επιρροές από το μυστικιστικό πνεύμα του σουφισμού, όπως είναι γνωστό από την περίοδο της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, σταδιακά αρχίζει να εκτοπίζεται και να επισκιάζεται από πιο αυστηρές μορφές του Ισλάμ, που φαίνεται να έχουν σαουδαραβική προέλευση. Το καλοκαίρι του 2016 το Ινστιτούτο Πολιτικών Σπουδών KIPRED δημοσίευσε έρευνα γύρω από την επιρροή της θρησκείας στην κοσοβαρική ταυτότητα. Σύμφωνα με τον συγγραφέα της έρευνας, Λουλτσίμ Πεσί, το 57% των Αλβανών στο Κοσσυφοπέδιο αυτοπροσδιορίζονται ως «Αλβανοί μουσουλμανικού δόγματος» ενώ το 32% «αρχικά ως μουσουλμάνοι και έπειτα ως Αλβανοί».

Τζαμιά και ιεροκήρυκες εν μέσω οικονομικής ένδειας


Το Ισλάμ έχει περάσει από διάφορα στάδια στα Βαλκάνια
Ο προσηλυτισμός των Αλβανών στο Ισλάμ ξεκίνησε σταδιακά μετά τον πόλεμο του Κοσσυφοπεδίου. Η Σαουδική Αραβία, το Κουβέιτ και άλλα ισλαμικά κράτη επένδυσαν μαζικά στην ανοικοδόμηση της χώρας και στην ανακατασκευή των κατεστραμμένων τζαμιών, απέστειλαν ιεροκήρυκες και στήριξαν οικονομικά τα φτωχά στρώματα. Σήμερα υπάρχουν στο Κοσσυφοπέδιο 742 τζαμιά, στα οποία προστίθενται πολλά άλλα κτήρια θρησκευτικού χαρακτήρα αλλά και σχολεία μελέτης του Κορανίου. Σύμφωνα με τον πολιτικό επιστήμονα Άγκον Ντεμγιάχα, επί σειρά ετών η πολιτική ηγεσία ήταν αδιάφορη απέναντι σε όλες αυτές τις εξελίξεις. Επίσης και ο κοινωνιολόγος Σμαήλ Χασάν επιρρίπτει ευθύνες στο κακό εκπαιδευτικό σύστημα του Κοσσυφοπεδίου, το οποίο δεν κατάφερε να εμφυσήσει στους μαθητές την ιδέα μιας αυτόνομης ταυτότητας βασισμένης πάνω στη θρησκευτική ανεκτικότητα.

Πάντως άλλοι ειδικοί, όπως ο θεολόγος Μπεσά Ισμαΐλι εκτιμά ότι σε καμία περίπτωση η τρομοκρατία δεν θα πρέπει να συνδεθεί με το Ισλάμ εν γένει, υπενθυμίζοντας ότι στους κόλπους των απλών μουσουλμάνων πιστών του Κοσσυφοπεδίου εκλείπει ο εξτρεμισμός. Από την πλευρά του, ο Φλόριαν Κεχαγιά, διευθυντής του Κέντρου Σπουδών για την Ασφάλεια (KCSS) στο Κοσσυφοπέδιο θεωρεί ότι το πρόβλημα του ισλαμικού εξτρεμισμού οφείλεται στην κακή οικονομική κατάσταση της χώρας και στις αδύναμες κοινωνικές δομές που συνοδεύονται από μια γενικότερη έλλειψη προοπτικής. Όπως επισημαίνει, όλες οι προσπάθειες για διαφωτισμό αναφορικά με τα ζητήματα πίστης πέφτουν στο κενό λόγω των δύσκολων κοινωνικών προβλημάτων.

Πηγή: dw.com



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

«Μου χρωστάς ένα καλοκαίρι...»

Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης


Του Σπύρου, ξανά.

«Μου χρωστάς ένα καλοκαίρι. Μην το ξεχνάς» του έγραφε. Αλλά πώς να το ξεχάσει; Κολλημένο στο μυαλό του το χρέος. Όπως τα βερεσέδια στον ψιλικατζή της γειτονιάς. Ή το τραγούδι του Λοΐζου για τις νύχτες της αγρύπνιας. Και να ’θελε να το ξεχάσει, δεν μπορούσε. Έτσι όπως το ’βλεπε από εκεί που ’μενε. Στον απέναντι δρόμο. Πρωί, μεσημέρι, βράδυ. Ένα τεράστιο σύνθημα, κατά μήκος του μαντρότοιχου. Να του θυμίζει, λοιπόν. Ότι δεν πρέπει να ξεχνάει. Κι ούτε να τσιγκουνεύεται.

Μπόλικα αφού, τα διαθέσιμα καλοκαίρια στο εξής. Και οι χειμώνες. Και οι άνοιξες. Και τα φθινόπωρά του. Κι ήταν τρόπον τινά αυτή η ανταμοιβή του, έστω και εκ των υστέρων. Κάτι σαν ανταπόδοση, αλλά πολύ πριν να μπει στη σύνταξη. Για όλα τα προηγούμενα τρεξίματά του. Από τη μια δουλειά στην άλλη και από την άλλη δουλειά στην τρίτη. Έτσι που ποτέ να μην προλαβαίνει. Ούτε μια στιγμούλα να κονομήσει για τον εαυτό του. Ή για την Ευανθούλα του.

Για να πεταχτούνε μέχρι τη θάλασσα. Να κάνουνε το μπάνιο τους. Να παίξουνε με το νερό. Να λιαστούν στην αμμουδιά. Να πάνε σε ταβέρνα. Να παραγγείλουν τζατζίκι, χωριάτικη, σαρδέλα στα κάρβουνα. Να τσουγκρίσουν τα ποτήρια με την μπύρα. Ή τουλάχιστον να βγούνε βόλτα στην Αριστοτέλους. Να κάτσουν για έναν φραπέ. Να κουτσομπολέψουνε τον άλφα ή τη βήτα. Να χαζέψουν τα εμπορικά στον γυρισμό. Να πέσουν μετά στο κρεβάτι. Να αγκαλιαστούνε τρυφερά. Να ανταλλάξουν ερωτόλογα.

Και απ’ όλα αυτά, έμενε μόνο το κρεβάτι. Αλλά χωρίς πολλά πολλά αγκαλιάσματα. Μια ξεπέτα η δική τους η αγάπη. Δυο λεπτά υπόθεση. Σαν αγγαρεία. Και κάτι μισοπνιγμένα αγκομαχητά. Ώσπου να τελειώσει. Για να γυρίσει αμέσως από το άλλο πλευρό. Και να αρχίσει το ροχαλητό. Αφήνοντας την Ευανθούλα με τα μάτια ανοιχτά να απορεί, μήπως υπάρχει κάποια άλλη ή τι δεν κάνει σωστά η ίδια.

Αφού σε τέσσερις, πέντε ώρες το πολύ θα έπιανε ξανά δουλειά. Και δεν προλάβαινε τίποτα άλλο να κάνει. Ούτε μια κουβέντα να αλλάξει. Έναν καλό λόγο να σταυρώσει. Αλλά έχει ο Θεός. Μπορούν να περιμένουν. Δεν χάθηκε δα ο κόσμος. Νέοι είναι ακόμα. Κι ας έλεγε το τραγούδι του Λοΐζου ότι έγινε κιόλας τριάντα χρονών. Διαμέρισμα νοικιάζουν. Σπιτικό θέλουν να στήσουν. Οικοσκευή να πάρουν. Ένα παιδικό δωμάτιο να ετοιμάσουν. Να κλείσουν ημερομηνία για το δημαρχείο. Κοστούμι, φόρεμα, δώρα κουμπάρων και τα τοιαύτα.

Και με αυτά και με τα τοιαύτα περνούσε ο καιρός. Τρέχοντας με χίλια. Όπως έτρεχε και αυτός με το μηχανάκι. Σε ταχυμεταφορές το πρωί και για να μοιράζει γύρους και σαλάτες του σεφ το βράδυ. Με το ένα αφεντικό να τον βρίζει γιατί άργησε δυο λεπτά να χτυπήσει κάρτα, το άλλο αφεντικό να του χρεώνει τις φθορές στο μηχανάκι και να ’χει αποπάνω τους πελάτες να γκρινιάζουν για έναν χαμένο φάκελο ή για την τυροκαυτερή που ξέχασαν να βάλουνε στο σάιντουίτς τους.

Και αυτός να μη μιλάει. Να καταπίνει το ένα και το άλλο και το τρίτο. Σαν φλώρος. Έστω και αν κάποτε ήτανε ΡΟΚ. Πολύ ΡΟΚ. Και κανονικά θα έπρεπε να τον φοβούνται. Αλλά τώρα δεν έχει μείνει τίποτα από το κάποτε. Ούτε τα μακριά μαλλιά ούτε η ηλεκτρική κιθάρα. Η μπάντα που είχε φοιτητής. Όγδοο έτος, γεωπονική. Όταν έπαιξε σε δυο τρεις συναυλίες για σαπόρτ. Όπου γνώρισε την Ευανθούλα. Κι είπανε να πάνε διακοπές το καλοκαίρι. Παρόλο που δεν είχαν δεκάρα τσακιστή.

Κάπου θα έβρισκε όμως να παίξει. Ακόμη και σκυλάδικα. Δεν θέλει πολυτέλειες η ευτυχία. Ένα σλίμπιμπανκ, μια κιθάρα και μια Ευανθούλα. Αλλά τότε ήταν που βρήκε δουλειά στις ταχυμεταφορές. Και καπάκι στο σαντουιτσάδικο. Το καλοκαίρι έμεινε χρεωστούμενο. Όπως και μερικά νοίκια. Μαζί με τα έξοδα για το μωρουδιακά. Στον πέμπτο μήνα πια η Ευανθούλα. Δίχως να ’χουνε ορίσει ημερομηνία στο δημαρχείο. Ή να πάνε για να δουν παιδικό δωμάτιο, κοστούμι, νυφικό. Όσο κι αν έτρεχε, δεν έφταναν τα ψίχουλα που μάζευε από τις δουλειές του. Και να ’χει κολλημένο το τραγούδι του Λοΐζου στο μυαλό του. Για τα αναφρανίλ και τα τριπτιζόλ, που τα κατέβαζε ήδη με τις χούφτες.

Κάτι δύσκολες, κάτι πολύ δύσκολες νύχτες. Όταν δεν τον έπιανε ο ύπνος. Και στο μυαλό του σολάριζαν οι εφιάλτες. Κάνοντας την Ευανθούλα από δίπλα να φοβάται. Έτσι όπως τον άκουγε να γρατζουνάει στους τοίχους τα όνειρά του. Και ύστερα να τα τσακίζει στο πάτωμα σαν τις σπασμένες κιθάρες των χεβιμεταλάδων. Χωρίς καμιά ελπίδα. Ότι ίσως και ότι αν και ότι μπορεί. Τίποτα. Τι-πο-τα. Τίποτα παρεκτός από χρέη και χρέη. Μια ζωή όλο χρέη. Και μια παραπονεμένη Ευανθούλα. Και ένα μωρό να περιμένει τα πάμπερς και τα μωρομάντιλα και τη σκόνη γάλακτος και τον βραστήρα του νερού και τον αποστειρωτή του μπιμπερό.

Ό,τι ακριβώς σκεφτόταν το πρωί. Που καβάλησε το μηχανάκι. Ένα δέμα να τσακιστεί να μεταφέρει. Κέντρο-Τριανδρία οχτώ λεπτά και Τριανδρία-Κέντρο άλλα οχτώ. Τόσο του είπε ο αφεντικός του. Και γκάζωνε αυτός τρέχοντας για να προλάβει. Μην τύχει και αφήσει τον αγέννητο γιο και την Ευανθούλα του χωρίς τα χρειαζούμενα. Ώσπου από το πολύ το τρέξιμο, τους άφησε χωρίς αυτόνα. Γιατί πήγε και κόλλησε με το παπάκι στην πόρτα ενός αστικού. Αγίου Δημητρίου. Λίγο πριν από τα πανεπιστήμια. Για να μη μείνει στο τέλος τίποτα. Τι-πο-τα.

Τίποτα παρεκτός από ένα σύνθημα. Γραμμένο από την Ευανθούλα. Με κάτι τεράστια κόκκινα γράμματα. Στον μαντρότοιχο του δρόμου. Μπρος από το νεκροταφείο Φλώρινας. Όπου τον θάψανε. Στην πλάτη εκεί του λόφου. Να το βλέπει πρωί, μεσημέρι, βράδυ. Χειμώνα-καλοκαίρι. Και να θυμάται το χρέος του στην Ευανθούλα. Σκεφτόμενος να σταματήσει επιτέλους τον Λοΐζο και να αρχίσει τα δημοτικά τραγούδια.

Ειδικά την παραλογή του νεκρού αδελφού. Που του υπόσχεται τουλάχιστον την ελπίδα. Ότι μπορεί κάποτε να πετάξει από πάνω του το μάρμαρο και να βγει από τον τάφο. Για να εκπληρώσει την υπόσχεση που έδωσε. Να πάρει δηλαδή την Ευανθούλα και τον γεννημένο γιο του. Και να πάνε διακοπές. Στο κάτω κάτω, άνθρωποι είναι και αυτοί. Το δικαιούνται.

Πηγή: artinews.gr



Arti News: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΟΥ ΤΣΙΠΡΑ ΓΙΑ ΤΗ ΡΥΘΜΙΣΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΚΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ


Του Θανάση Πετράκου              

Επειδή δεν πρέπει να ξεχνάμε και να επιτρέπουμε στον κ. Τσίπρα να παραμυθιάζει συνεχώς το κόσμο ότι δήθεν αγωνίζεται για την μείωση- ρύθμιση του δημοσίου χρέους της χώρας , νοιώθω υποχρέωση μου να υπενθυμίσω τι προδοτικό υπέγραψε στις 12 Ιουλίου 2015 για το δημόσιο χρέος (τότε που κουράστηκε γιατί συνεδρίαζε 17 ώρες ).

Όποιος διαβάσει το παρακάτω απόσπασμα καταλαβαίνει ότι ο Σόιμπλε υπενθυμίζει στον κ. Τσίπρα τι συνυπέγραψε στις 12 Ιουλίου 2015.

Ας αφήσει λοιπόν η κυβέρνηση το παραμύθι. 

Να τι υπέγραψε ο κ. Τσίπρας και έχουν ψηφίσει οι 222 βουλευτές για το δημόσιο χρέος. 

«Το Eurosummit επισημαίνει ότι ονομαστικό κούρεμα του χρέους δε μπορεί να πραγματοποιηθεί.

Οι Ελληνικές Αρχές επαναβεβαιώνουν την ανεπιφύλακτη δέσμευση τους να εκπληρώσουν τις οικονομικές τους υποχρεώσεις προς όλους τους πιστωτές πλήρως και εγκαίρως.Μ.Σ. και σε ευθυγράμμιση με το πνεύμα της δήλωσης του Eurogroup το Νοέμβριο του 2012, το Eurogroup είναι έτοιμο να εκτιμήσει, αν χρειάζεται, πιθανά πρόσθετα μέτρα (ενδεχόμενες μεγαλύτερες περιόδους χάριτος και πληρωμής) στοχεύοντας να διασφαλίσει ότι οι μικτές χρηματοδοτικές ανάγκες θα παραμείνουν σε βιώσιμο επίπεδο. Αυτά τα μέτρα θα εξαρτώνται από την πλήρη εφαρμογή των μέτρων που θα συμφωνηθούν σε ένα πιθανό νέο πρόγραμμα και θα εκτιμηθούν μετά την πρώτη θετική ολοκλήρωση της αξιολόγησης»

Το απόσπασμα αυτό είναι ότι αφορά το χρέος και περιλαμβάνεται στην « ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΩΝ ΑΡΧΗΓΩΝ ΤΩΝ ΚΡΑΤΩΝ-ΜΕΛΩΝ ΤΗΣ ΕΥΡΩΖΩΝΗΣ ΤΗΣ 12.7.2015
Βρυξέλλες, 12 Ιουλίου 2015»

Αυτή η απόφαση ψηφίστηκε από 222 βουλευτές και έγινε Νόμος του Ελληνικού κράτους Ο Ν. 4334/15 (ΦΕΚ 80 Α/16-07-2015) : Επείγουσες ρυθμίσεις για τη διαπραγμάτευση και σύναψη συμφωνίας με τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης (Ε.Μ.Σ.).

Διαβάστε Περισσότερα »

Από το Ηράκλειο ξεκίνησε το νέο κόμμα του Νότη Μαριά


Στην αίθουσα «ΑΡΙΑΔΝΗ» του ξενοδοχείου Αστόρια στο Ηράκλειο της Κρήτης, πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 21 Μαΐου, η ιδρυτική διακήρυξη του νέου κόμματος «ΕΛΛΑΔΑ - Ο ΑΛΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ», του ευρωβουλευτή καθηγητή Νότη Μαριά.
Ο Νότης Μαριάς, μεταξύ άλλων, επισήμανε ότι με το τέταρτο μνημόνιο και υπό τις εντολές της τρόικας, νομοθετούνται μέτρα για το διάστημα 2019 – 2020, ύψους 4,6 δισεκατομμύρια ευρώ, τα οποία θα φτάσουν στα 4,9 δισεκατομμύρια ευρώ το 2021.
Μέτρα τα οποία, όπως τόνισε ο κ. Μαριάς, πετσοκόβουν τις ήδη μειωμένες και πενιχρές συντάξεις καθώς και το αφορολόγητο, ανοίγοντας το δρόμο στη φορολεηλασία του Ελληνικού Λαού. Ταυτόχρονα τα περίφημα αντίμετρα είναι στάχτη στα μάτια που θα εφαρμοστούν μόνο υπό τη σύμφωνη γνώμη της τρόικας και υπό τον όρο ότι θα έχει ξεζουμιστεί ο Ελληνικός Λαός και θα έχουν ξεπουληθεί η ΔΕΗ και τα λιμάνια της χώρας στα οποία συμπεριλαμβάνεται και το λιμάνι του Ηρακλείου.
Σύμφωνα με τον κ. Μαριά, ήρθε η ώρα ο ελληνικός λαός να στείλει σε τρόικα και κυβέρνηση, ένα ηχηρό μήνυμα αντίστασης και αγώνα.
marias-irakleioΟ Νότης Μαριάς στην Αστόρια στο Ηράκλειο Κρήτης | notismarias.gr
efsyn.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Τα τυφλά σημεία του Δαρβίνου και ένα χαμένο Νόμπελ

Της Εύης Νικολοπούλου


Η επίδραση της μουσικής στον εγκέφαλό μας συσχετίζεται στενά με αυτό που έχει χαρακτηριστεί ως «η μεγαλύτερη ανακάλυψη στην κοινωνική ψυχολογία» του 20ου αιώνα: τη γνωστική ασυμφωνία.

Ο μύθος του Αισώπου για την Αλεπού και τα σταφύλια, αποτυπώνει γλαφυρά αυτόν τον πανανθρώπινο μηχανισμό εκλογίκευσης. Στην ιστορία, η αλεπού αναστατώνεται με το γεγονός ότι δεν μπορεί να φτάσει ένα τσαμπί σταφύλια. Ακόμα πιο δυσάρεστο είναι ή ασυμφωνία που βιώνει: Τα σταφύλια είναι μεγάλος πειρασμός και πολύ κοντά της-αλλά ωστόσο απρόσιτα. Ως αποτέλεσμα, η αλεπού προσπαθεί να ανακουφίσει τη δυσαρμονία, εκλογικεύοντας:

“Μμμ, δεν είστε καν ώριμα!! Δεν χρειάζομαι άγουρα, ξινά σταφύλια”.

Γνωστική ασυμφωνία είναι η ιδέα ότι οι άνθρωποι βιώνουν δυσάρεστα συναισθήματα όταν κατέχουν αντιφατικές πληροφορίες/γνώσεις, ή όταν έρχονται αντιμέτωποι με καινούργια πληροφόρηση, που αντιτίθεται στις υπάρχουσες αντιλήψεις τους. Ας δούμε ένα τυχαίο, επίκαιρο παράδειγμα. Γνωστική ασυμφωνία αποτελεί το παρακάτω δίλημμα:

“Να παραιτηθώ, να χάσω τη βουλευτική αποζημίωση και να μείνω πιστός στα πιστεύω μου αλλά άνεργος/φτωχός ή να εφαρμόσω Μνημόνιο, ερχόμενος σε αντίθεση με αυτά που πρέσβευα/διακήρυττα/αγωνιζόμουν τόσα χρόνια, αλλά έχοντας εξασφαλίσει για τον εαυτό μου και την οικογένειά μου, πλουσιοπάροχα οικονομικά οφέλη,ταξίδια,πολιτική καριέρα και χρήσιμες γνωριμίες;”

Η γνωστική ασυμφωνία επιλύεται επιλέγοντας μια από τις 2 στάσεις, αλλά αυτή τη φορά εμπλουτισμένη με νέα επιχειρήματα και ενισχυμένη πίστη. Παράδειγμα:” Θα εφαρμόσω τα Μνημόνια, διότι εγώ θα τα εφαρμόσω με μεγαλύτερη ευαισθησία από τους άλλους, εγώ δεν τα πιστεύω όπως οι άλλοι, και δεν θα προδώσω την εμπιστοσύνη των πολιτών οι οποίοι με τίμησαν με την ψήφο τους”.

Ο Αϊνστάιν δεν βραβεύτηκε με το Νόμπελ για τη Θεωρία της Σχετικότητας-που τώρα θεωρείται μια από τις μεγαλύτερες ανακαλύψεις στην Ιστορία της ανθρωπότητας-εν μέρει διότι αντέκρουε τις πυρηνικές αντιλήψεις της εποχής σχετικά με το χρόνο και τον χώρο. Οι νεωτερικές αντιλήψεις και θεωρίες, βρίσκουν δύσκολα έδαφος, και μόνο αφού και εαν επιβιώσουν από την απαραίτητη πολεμική των συγχρόνων τους.

Οι άνθρωποι έχουν ισχυρές αντιστάσεις απέναντι σε νέες γνώσεις και πληροφορίες, μέχρι να τις ενσωματώσουν, να τις αφομοιώσουν και έτσι να συνεισφέρουν στη συνέχεια και την εξέλιξη όσων αποτελούν αυτό που ονομάζουμε πολιτισμό. Πως όμως επιτυγχάνεται αυτό, αφού όπως είδαμε είμαστε πρόθυμοι να εξαπατήσουμε τον εαυτό μας, να διαψεύσουμε τη νέα γνώση, προκειμένου να διατηρήσουμε την ομοιόσταση και να αμυνθούμε απέναντι στην απειλή, ή να σιγουρέψουμε την ασφαλή συνέχεια του ιδεολογικού μας στάτους κβο;

Όταν η γλώσσα αναπτύχθηκε στο είδος μας, κάθε νέα λέξη ήταν και ένας φορέας νέας πληροφορίας, μιας καινούργιας γνωσιακής αναπαράστασης που αντέκρουε μια παλιά πληροφορία ή ιδέα: Ένας ισχυρός μηχανισμός του μυαλού χρειάστηκε να αναπτυχθεί για να μας επιτρέψει να ξεπερνάμε αυτές τις δυσάρεστες ασυμφωνίες που διχάζουν τους ανθρώπους, και να κρατάμε την αντιφατική γνώση, παρά να την απορρίπτουμε άμεσα. Μήπως αυτή η ικανότητα ενισχύθηκε από τη μουσική;

Ο ακρογωνιαίος λίθος της εξέλιξης είναι η διαφοροποίηση.Χωρίς τη σύνθεση όμως,απειλείται ο πολιτισμός και η ίδια μας η ύπαρξη. Η μουσική έχει κομβικό ρόλο στη σύνθεση και την ενσωμάτωση των γνώσεων με τις εμπειρίες.Ενώ η γλώσσα διαχωρίζει τον κόσμο, σε λεπτομερειακά, ξεχωριστά κομμάτια, η μουσική ενώνει τον κόσμο σε μια ολότητα. Πολλά πειράματα και έρευνες έχουν αποδείξει την ικανότητα της μουσικής να μας κάνει να ξεπερνάμε αντιφάσεις και να διατηρούμε αντικρουόμενες γνώσεις.

Μολονότι ο Δαρβίνος το 1871 έγραφε στο βιβλίο του «Η καταγωγή του ανθρώπου»:«Δεδομένου ότι ούτε η απόλαυση ούτε η ικανότητα παραγωγής της μουσικής είναι χρήσιμες έστω και στο παραμικρό για τον άνθρωπο [… ] πρέπει να καταχωριστούν μεταξύ των πλέον μυστηριωδών από τις δεξιότητες με τις οποίες είναι προικισμένος»

θα τολμήσουμε να διαφωνήσουμε,αφού η μουσική είναι πλέον ένα πολλαπλά χρήσιμο εργαλείο προσαρμογής και επιτυχούς συμβίωσης, στο αυξανόμενα πολύπλοκο κοινωνικό μας περιβάλλον.Η μουσική ενεργοποιεί τα συστήματα ανταμοιβής του εγκεφάλου: Όταν απολαμβάνουμε την αγαπημένη μας μουσική ,ο εγκέφαλος εκκρίνει ντοπαμίνη, τη χημική ουσία που μας προκαλεί τα συναισθήματα της ευτυχίας, της χαράς, της συναισθηματικής ευφορίας.

Γιατί όμως η μουσική μας προκαλεί τέτοιες συγκινήσεις; Μια πειστική απάντηση έχει δώσει ο καθηγητής Ντάνιελ Λεβιτίν, νευροεπιστήμων και συνθέτης, ο οποίος ξεδιπλώνει το μυστήριο του συναισθήματος, εξηγώντας πως τα κέντρα συναισθήματος, γλώσσας και μνήμης του εγκεφάλου ενεργοποιούνται και ενώνονται ταυτόχρονα κατά τη διάρκεια της ακρόασης και επεξεργασίας της μουσικής, παράγοντας αυτό που ονομάζουμε συναισθητική εμπειρία.

Όταν ακούμε ένα κομμάτι, ο εγκέφαλος (προ)καλείται να δώσει το δικό του νοήμα, συναίσθημα και περιεχόμενο, στην ακολουθία ήχων και φωνών, που συνοδεύονται και ενεργοποιούν μνήμες, σκέψεις, ματαιώσεις, προσδοκίες,όνειρα και επιθυμίες, όλα σε ένα πολύχρωμο κολλάζ αισθητηριακών και γνωστικών ερεθισμάτων.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι τα περισσότερα τραγούδια εκτυλίσσονται γύρω από 2 θεματικές: Την αγάπη και το θάνατο.Tην ανατολή και τη δύση,τη γέννηση και το γήρας. Ο άνθρωπος μέσα από την μουσική προσπαθεί να συμφιλιωθεί με την επιθυμία για αποδοχή, συντροφικότητα, και αιώνια ζωή ενσωματώνοντας την (αντιθετική) γνώση της προδοσίας, της απόρριψης, του εφήμερου, της θνητότητας και της ματαιότητας της ύπαρξης.

Ο ακρογωνιαίος λίθος της εξέλιξης είναι η διαφοροποίηση. Χωρίς τη σύνθεση όμως,απειλείται ο πολιτισμός και η ίδια μας η ύπαρξη. Είτε πρόκειται να αποφασίσουμε για την αποδοχή μιας πρότασης γάμου ή για την επιλογή μιας θέσης εργασίας, η μουσική έχει τον σπουδαίο αλλά άγνωστο ρόλο, στο να μας βοηθάει να οδηγηθούμε σε πιο ώριμες, βάσιμες και πληροφορημένες αποφάσεις, και κυρίως να βιώνουμε το υπαρξιακό δράμα ελαχιστοποιώντας την οδύνη και αποφεύγοντας την συντριβή.

Πηγή: nostimonimar.gr



Νόστιμον Ήμαρ: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης η πώληση του 40% των λιγνιτικών μονάδων της ΔΕΗ


Η υπαλληλική κυβέρνηση Τσίπρα προχωρά ταχύτατα στον τεμαχισμό και την διάλυση της ΔΕΗ, θεσμοθετώντας το ξεπούλημα του 40% των λιγνιτικών της μονάδων.
Η εθελόδουλη κυβέρνηση Τσίπρα χωρίς καμιά εξουσιοδότηση, χωρίς καμιά δημοκρατική νομιμοποίηση, προχωρά σε ένα αποκρουστικό πραξικόπημα και εθνικό έγκλημα, το οποίο διαλύει την ΔΕΗ και στη συνέχεια εκποιεί ότι θα έχει απομείνει και για το οποίο υπάρχουν βαρύτατες ποινικές ευθύνες.
Δημοσιεύτηκε σε ΦΕΚ η απόφαση του Κυβερνητικού Συμβουλίου Οικονομικής Πολιτικής που προβλέπει το ξεπούλημα του 40% της λιγνιτικής ισχύος της ΔΕΗ σε υπάρχοντες ή νέους εναλλακτικούς προμηθευτές ή άλλους επενδυτές.
Η απόφαση ουσιαστικά βάζει τέλος και στην πρόταση, ατελέσφορη και ασύμφορη και αυτή, που διατυπώθηκε από πλευράς ΔΕΗ για τη δημιουργία κοινοπρακτικών σχημάτων με ιδιωτικές εταιρείες που θα αναλάβουν την ανακαίνιση μονάδων λιγνίτη που αποσύρονται αφού προβλέπει ότι “η ΔΕΗ δεν θα έχει οποιαδήποτε συμμετοχή ή σύνδεση με οποιοδήποτε στοιχείο της αποεπένδυσης, συμπεριλαμβανομένης της προνομιακής προμήθειας ηλεκτρισμού”.
Σε ό,τι αφορά το ποιες μονάδες θα ξεπουληθούν η απόφαση προβλέπει ότι θα αφορά περίπου στο 40% της λιγνιτικής ισχύος της ΔΕΗ, ενώ το ακριβές ποσοστό θα καθοριστεί σε τεχνικές συζητήσεις με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Επίσης στην πώληση θα συμπεριλαμβάνονται και τα σχετιζόμενα λιγνιτικά αποθέματα.
Επίσης προβλέπεται ότι “η πώληση, αποεπένδυση γράφεται επί το κομψότερον στο ΦΕΚ, θα έχει ισοδύναμα οικονομικά χαρακτηριστικά με τη λιγνιτική ισχύ της ΔΕΗ Α.Ε., ιδιαίτερα σε όρους απόδοσης και διάρκειας ζωής, αντικατοπτρίζοντας την έναρξη και τη λήξη λειτουργίας της λιγνιτικής ισχύος”.

Μια ακόμη σημαντική παράμετρος της απόφασης εμμέσως πλην σαφώς δημιουργεί ζήτημα και για τη σχεδιαζόμενη συνεργασία της ΔΕΗ με την κινεζική CMEC, για τη μονάδα Μελίτη 2, αφού, όπως αναφέρεται ρητά οι επενδυτές που θα μπορούν να συμμετάσχουν στην πώληση των μονάδων “δεν θα προκαλούν ούτε ενδέχεται να προκαλούν, με βάση τη διαθέσιμη πληροφόρηση, εκ πρώτης όψεως ζητήματα ανταγωνισμού και δεν θα προξενούν κίνδυνο καθυστέρησης για την υλοποίηση των διαρθρωτικών μέτρων”. Η συγκεκριμένη αναφορά ουσιαστικά “φωτογραφίζει” την συνεργασία της ΔΕΗ με την κρατική CMEC, αφού θυμίζουμε ότι η επίσης κρατική κινεζική εταιρεία State Grid έχει αποκτήσει το 24% του ΑΔΜΗΕ.
Σε ό,τι αφορά τέλος το χρονοδιάγραμμα η απόφαση του ΚΥΣΟΙΠ προβλέπει ότι γα μέτρα θα οριστικοποιηθούν μέσω της επίσημης υποβολής της δεσμευτικής πρότασης από το Ελληνικό Δημόσιο στη ΓΔ Ανταγωνισμού της ΕΕ μέχρι το Νοέμβριο του 2017 και θα υλοποιηθούν μέχρι τον Ιούνιο του 2018.
Μήπως, όμως, η ξεπουλημένη κυβέρνηση Τσίπρα λογαριάζει για τη διάλυση της ΔΕΗ χωρίς τον ξενοδόχο: το μεγάλο κίνημα για την ανασυγκρότηση της ως ενιαίας μεγάλης επιχείρησης.
iskra.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο Δράκουλας στο μικροσκόπιο της ιατρικής

Του Παναγιώτη Χριστοδούλου*


Ο Θρύλος του Κόμη Δράκουλα έχει εμπνεύσει όχι μόνον τη λογοτεχνία του φανταστικού αλλά και τον ιατρικό κόσμο. Περνώντας από την κυριαρχία του μεταφυσικού του προϊστορικού ανθρώπου και το κυνήγι μαγισσών στο μεσαίωνα, ο επιστημονικός κόσμος συνεχίζει να γοητεύεται από την αναφορά των μύθων του παρελθόντος. Η σύγκρουση μεταφυσικού και επιστήμης προχωρά από τη σημειολογία της Μεγάλης Οθόνης, στην έρευνα και τη μελέτη ασθενειών με αναφορά στο Δράκουλα. Μετά από την ανασκόπηση, διαπιστώνεται ότι η δαιμονοποίηση είναι ένα πολύ ωραίο θέμα για την τέχνη αλλά και μια πολύ κακή μέθοδος για να αντιμετωπίζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα και η διαφορετικότητα.

Είναι συνηθισμένη πρακτική των ανθρώπων να αποδίδουν στο μεταφυσικό, ότι δε μπορούν να κατανοήσουν με τις παρούσες γνώσεις τους. Από τους κεραυνούς και τη φωτιά των προϊστορικών ανθρώπων, τους θεούς του Ολύμπου έως τις εσχατολογικές προφητείες για το θάνατο και την αναγέννηση που επιβιώνουν έως σήμερα. Το ίδιο συνηθισμένη πρακτική είναι η απόδοση θεϊκών ή σατανικών διαστάσεων στο διαφορετικό που δε μπορούν να αντιληφθούν. Στην Αρχαία Ελλάδα οι ερμαφρόδιτοι θεωρούταν παιδιά της Αφροδίτης και του Ερμή, ημίθεοι. Στο Μεσαίωνα όμως, το φονταμελιστικό κλίμα της εποχής με όρους του σήμερα, απέδιδε κυρίως στη διαφορετικότητα κάτι διαβολικό. Οι γυναίκες επιστήμονες καιγόταν στην πυρά ως μάγισσες, ενώ το κλίμα τρομοκρατίας ευνοούσε τη γέννηση μύθων για τέρατα.

Με την απελευθέρωση από τα δεσμά του σκοταδισμού, το κύμα λογοτεχνίας που εμφανίσθηκε συνδύαζε το ρομαντισμό με την τραγικότητα του μεταφυσικού και της αιώνιας καταδίκης. Μύθοι μετατράπηκαν σε λογοτεχνικά αριστουργήματα: το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέι, ο Φρανκενστάιν και ο Δράκουλας. Ο Bram Stoker συνδύασε μύθους που αφορούσαν έναν νεαρό βοεβόδα (πρίγκηπα) της Ρουμανίας και συγγράμματα που έχουν ως αφετηρία τον Λόρδο Βύρωνα, σε ένα λογοτεχνικό αριστούργημα τρόμου και φαντασίας (Weiss, 2012).Οι ιστορίες για την αγριότητα του Vlad Tepes (παλουκοτής) αποδόθηκαν στο γεγονός ότι ήταν βρικόλακας, ένα πλάσμα που εξασφάλιζε την αιώνια ζωή πίνοντας αίμα ανθρώπων.

Ορόσημο στην καλλιτεχνική ιστορία του Δράκουλα είναι η ταινία του 1992 Dracula του Francis Ford Copola. Ο Anthony Hopkins ως Professor Van Helsing είναι καθηγητής ιατρικής που προσπαθεί να μελετήσει την ύπαρξη του μεταφυσικού με επιστημονικούς όρους. Η εμφάνιση του συνοδεύεται με διάλεξη για τη σύφιλη, οι ενέργειες του για πρώιμες μεταγγίσεις αίματος, η μελέτη του στο θρύλο των Καρπαθίων. Η όλη φιλοσοφία γύρω από το αίμα που χαρίζει ζωή (the blood is the life) επηρέασε τη σύγχρονη απεικόνιση του θρύλου σε έργα όπως το Blade, 30 days of night, Dracula: The path of the dragon στα οποία τα βαμπίρ συνδέονται με ασθένειες όπως η λευχαιμία και μπαίνουν κυριολεκτικά στο μικροσκόπιο (Eriksson and Hänni, 2012). Μάλιστα το μότο the blood is the life ενέπνευσε και τη δημιουργία σύγχρονων τεράτων όπως ο Μέγκελε (ταινία ο Γερμανός Γιατρός)

Η συνύπαρξη μεταφυσικού και επιστήμης μέσα στο μύθο


Ανάλογες περιπτώσεις υπάρχουν άφθονες στο πέρασμα του χρόνου: Βαυαροί πρίγκηπες που αναφερόταν ως λυκάνθρωποι (πιθανότατα νόσος σκληρόδερμα με σημερινούς όρους), Ιωάννα της Λωρένης, Bloody Mary. Το ενδιαφέρον με την υπόθεση του Δράκουλα είναι ότι μετά το μυθιστόρημα του Bram Stoker, επηρέασε το σύνολο των τεχνών με τη μεταφορά της ιστορίας στον κινηματόγραφο, τα κόμικς, την τηλεόραση, με τη θεματολογία να αποτελεί αντικείμενο έμπνευσης έως σήμερα. Ειδικά στη μεγάλη οθόνη εμφανίστηκε όπως αναφέρθηκε ένα συγκεκριμένο αντίπαλο δέος στον Δράκουλα: ο Abraham Van Helsing. Η επιλογή του ως γιατρού σημειολογικά υποδηλώνει τη σύγκρουση του παλιού κόσμου του μεταφυσικού με το σύγχρονο κόσμο της επιστήμης. Μέσα από την αποστολή του ενάντια στο Δράκουλα παρατηρούνται οι πεποιθήσεις, οι αντιφάσεις και οι αναζητήσεις των επιστημόνων της εποχής.

Η ιατρική αναπτύσσεται ραγδαία και προσπαθεί δειλά δειλά να ερμηνεύσει τη συμπεριφορά του ανθρώπινου σώματος, βασιζόμενη σε στοιχειώδη έρευνα και δοκιμές στα πρώτα θεραπευτικά, διαγνωστικά και επεμβατικά σχήματα. Δεν υπάρχει ακόμα η κατάτμηση των ειδικοτήτων του σήμερα, παρά μόνο σε πρωτόλειο βαθμό (Nabais, 2013). Ο ίδιος ο Bram Stoker έζησε ανάμεσα σε ένα περιβάλλον με έντονο το ιατρικό στοιχείο: τα τρία αδέρφια του υπήρξαν γιατροί. Ο μεγαλύτερος από αυτούς μάλιστα, ο Sir William Thornley Stoker, ήταν από τους πρωτοπόρους Ιρλανδούς γιατρούς, από τους πρώτους που προέβησαν σε εγχείρηση εγκεφάλου. Από τις σημειώσεις του Bram Stoker για τη συγγραφή του Δράκουλα, προκύπτει ότι είχε συμβουλευτεί τον αδερφό του για τις λεπτομέρειες του έργου (Stiles, 2013).

Η γενικότερη στάση των βρικολάκων στο διήγημα αντανακλά τις αντιλήψεις για τα αντανακλαστικά του ανθρώπινου σώματος. Όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, ο Stoker προερχόταν από οικογενειακό περιβάλλον γιατρών, οι φυσιολόγοι του οποίου τον επηρέασαν στους αυτοματισμούς του πρωταγωνιστή. Σε ένα βαθμό η συμπεριφορά των βρικολάκων αντανακλούσε σε ένα βαθμό τους φόβους της επιστημονικής κοινότητας της περιόδου στο ότι ο άνθρωπος ενδέχεται να είναι μια απλή αυτοματισμένη μηχανή χωρίς πνεύμα και ψυχή (Stiles, 2006). Μέσα από το μυθιστόρημα παρατηρείται η κατάσταση των ψυχιατρικών ιδρυμάτων της εποχής: οι έγκλειστοι αντιμετωπίζονται οριακά ως άνθρωποι, περισσότερο ως πειραματόζωα, ενώ με το κάθε παράπτωμα αλυσοδένονται σε τοίχους και δέχονται χτυπήματα από τους φύλακες. Οι καταστάσεις που αντιμετωπίζονται είναι ιδιαίτερα οριακές, χωρίς να υπάρχει ιδιαίτερη γνώση για την αντιμετώπισή τους (Subotsky, 2009).

Εκτός από την περίπτωση του ψυχιατρικού ασύλου, στο μυθιστόρημα γίνεται εκτενής αναφορά στο φαινόμενο της υπνοβασίας, η πρώτη δημόσια συζήτηση γύρω από το θέμα (Altschuler, 2003).Άλλη μια πρωτιά του διηγήματος είναι η πρώτη δημόσια αναφορά μετάγγισης αίματος από άνθρωπο σε άνθρωπο. Η χρονική περίοδος δημοσίευσης του βιβλίου είναι τέσσερα χρόνια πριν την εμφάνιση της τυποποίησης ομάδων αίματος με το σύστημα ΑΒΟ, οπότε η μετάγγιση στην οποία γίνεται αναφορά στο διήγημα είναι αρκετά επικίνδυνη, όπως και οι περισσότερες μεταγγίσεις της περιόδου. Μάλιστα οι πιθανότητες η ασθενής να μην εκδηλώσει συμπτώματα είναι 33%, και πιο πιθανή ομάδα αίματός της η Α (O’Connor et al., 2016).

Επιστημονικές έρευνες συνδεδεμένες με το μύθο


Εκτός όμως από τα παραπάνω, ο θρύλος του Δράκουλα ενέπνευσε μια σειρά από επιστημονικές μελέτες και έρευνες. Στον οδιαντιατρικό τομέα παρουσιάστηκε case report που αφορούσε περίπτωση δοντιών που αποκαλέστηκε “Dracula Tooth”, ως σπάνια περίπτωση μικροδοντίας (Devasya and Sarpangala, 2016). Η περίπτωση αφορούσε εντεκάχρονο αγόρι και το όνομα Dracula Tooth προέκυψε από τα πειράγματα των συμμαθητών του (κάτι που ως φυσικό ενοχλούσε το παιδί). Δεν υπήρχε κάποιο ιδιαίτερο στοιχείο στο ιστορικό του, ενώ παρόμοια ασθένεια είχε εμφανίσει ένας μακρινός θείος του.

Ίσως η προαναφερθείσα περίπτωση είναι η πιο κοντινή μορφολογικά στο Δράκουλα. Αλλά δεν είναι η μόνη που έχει συσχετιστεί. Δεύτερη μελέτη συνέδεσε τη μυθολογία γύρω από τον Κόμη και τους βρικόλακες με την ασθένεια της πελάγρας (Barsell and Norton, 2015). Η πελάγρα αφορά αβιταμίνωση, κυρίως έλλειψη νιασίνης, που προκαλεί φωτοευαισθησία, ερύθημα και αυπνίες, κατάσταση που σύμφωνα με την έρευνα συνέβαλλε στο μύθο των βρικολάκων. Μια άλλη μελέτη μάλιστα ερευνά το γεγονός ο Δράκουλας να ήταν ένας απλός ασθενής που έπασχε από πελάγρα και αλλοτριοφαγία (pica) (Nordlander, 1998). Από μια άλλη οπτική ο θρύλος των βρικολάκων συνδέεται με επιδημία λύσσας καθώς μια σειρά άρθρων συσχέτιζε τη συμπεριφορά των πρωταγωνιστών της τέχνης με τα συμπτώματα ασθενών που εμφανίζουν την ασθένεια (Heick, 1992). Η ανάγκη του Δράκουλα για αίμα, ερμηνεύεται με σύγχρονους όρους πάνω στη μικρή περίοδο ζωής των ερυθρών, σε συνδυασμό με την αδυναμία μεταμόσχευσης αιμοποιητικών κυττάρων (Konttinen and van Osch, 2008).

Ενδιαφέρον προκαλεί και η ψυχαναλυτική ερμηνεία των χαρακτήρων. Η ανάλυση μάλιστα της συμπεριφοράς των θηλυκών βρικολάκων, και ιδιαίτερα του πως εισάγονται στη μεταμόρφωση τους από τον αρσενικό Κόμη εμπεριέχει σύμφωνα με μελέτη στοιχεία του Οιδιπόδειου Συμπλέγματος και καταπιεσμένης σεξουαλικότητας. Μάλιστα στην ίδια μελέτη αναφέρεται πως το στοιχείο της στοματικής ανάγκης είναι έντονα κυρίαρχο και υποδηλώνει μια στάση παθητικότητας και ανημποριάς, κατάσταση που λύνεται μέσω ενός ιδιότυπου αποικισμού, σώματος και ψυχής, από το δάγκωμα. Το αποτέλεσμα του αποικισμοί αυτού είναι 《τερατώδη》 παιδιά τα οποία χειραγωγούνται πλήρως από τις βρικόλακες μητέρες τους. Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί τον όρο “vampiric mothers” για κλινικά περιστατικά παιδιών που αναπτύσσουν ιδιότυπη εξουσιαστική σχέση με τη μητέρα τους (Almond, 2007).

Οι ταινίες τρόμου ιδιαίτερα των δεκαετιών 60-90, επικέντρωναν ιδιαίτερα στο κομμάτι της αμαρτίας/ τιμωρίας. Συνήθως τα θύματα είναι γυναίκες, των οποίων η σεξουαλικότητα δε συμβαδίζει με το συντηρητισμό της εποχής. Επιπλέον αποφεύγεται η αναπαραγωγή μέσω της γονιμοποίησης και επιτυγχάνεται μέσω της δημιουργίας αντιγράφων που εγχαράζονται στα θύματα (Colatrella, 1996).

Στο ίδιο πλαίσιο ο υποτακτικός του Δράκουλα Renfield, έδωσε το όνομα του σε μια ψυχιατρική ασθένεια στην οποία ο ασθενής διακατέχεται από εμμονή για πόση αίματος (Olry and Haines, 2011). Αν και ο λογοτεχνικός ήρωας Renfield χαρακτηριζόταν από την εμμονή για τη βρώση εντόμων (μέσα από την οποία θεωρούσε ότι έκλεβε τη ζωή τους), ο όρος στην ψυχιατρική επικράτησε ως συνώνυμο του κλινικού βαμπιρισμού (clinical vampirism) μέσα στα πλαίσια ειρωνείας απέναντι στην πολϋονοματολογία που χαρακτήρισε τις ταξινομήσεις στην ψυχιατρική και την ψυχολογία τις αρχές της δεκαετίας του 80 (Ramsland, 2013).

Το μυθιστόρημα αποτελεί επίσης μια συστηματική απεικόνιση ασθενών που χαρακτηρίζονται ως οριακοί (στο πλαίσιο της σχιζοφρενικής διαταραχής), με εμμονές απέναντι σε συγκεκριμένα αντικείμενα (Raines et al., 1994). Στο ίδιο πλαίσιο κινήθηκε και έρευνα που εξετάζει τον εξορκισμό και τη λατρεία των βρικολάκων από την οπτική της ψυχολογίας: οι ασθενείς αποκτούν εμμονή με ένα αντικείμενο, σε βαθμό που αυτό επικαθορίζει όλες τις πτυχές της προσωπικότητας και του τρόπου ζωή τους, εντός του οποίου πείθουν τον εαυτό τους ότι διακατέχονται από κάποια δύναμη ή πνεύμα. Κατά συνέπεια μέσω της αυτεπιβολής, αντιδρούν σε αντίστοιχες τελετές όπως ο εξορκισμός (Henderson, 1976).

Από την άλλη πλευρά, έρευνα τονίζει πως παρά τις ομοιότητες των τεράτων με ασθένειες όπως η μυασθένεια Gravis, η πορφύρα και άλλες, η εκ των υστέρων προσπάθεια για διάγνωση και ταυτοποίηση τους, κυρίως μέσα από λογοτεχνικές πηγές, ενέχει κινδύνους για σφάλματα και ανακρίβειες (Pascuzzi, 1998). Όλος παραδόξως βέβαια, άρθρο επισημαίνει ότι σε πειράματα σε ποντίκια, η μετάγγιση αίματος νεαρών ποντικιών έδειχνε να αναζωογονεί τον οργανισμό, σε αντίθεση με τη μετάγγιση αίματος από γυρεώτερα. Πιθανή εξήγηση που δόθηκε ήταν η ύπαρξη ενός συγκεκριμένου αυξητικού παράγοντα στο αίμα των νεότερων ποντικιών (GDF-11). Στο σημείο αυτό το άρθρο διερωτάται : μήπως ο Δράκουλας είχε τελικά δίκιο (Asensio-Sánchez, 2014);

Συμπεράσματα


Το αν είχε δίκιο είναι και αυτό θέμα οπτικής. Για τους εύπορους Βικτοριανούς άντρες της εποχής προκύπτει μια διάχυτη εμπιστοσύνη στην επιστήμη, σε αντίθεση με τη συγγραφέα του Φρανκενστάιν, Mary Sheilly, η οποία αντιμετώπιζε τον νέο πατριαρχικό κόσμο της βιομηχανικής επανάστασης με δυσπιστία (de La Rocque, 2001). Όντως η οπτική της εξέλιξης είναι τόσο θέμα φύλλου όπως προαναφέρθηκε όσο και κοινωνικής θέσης.

Και στις δύο περιπτώσεις όμως, παρατηρείται ως κοινή συνισταμένη η ανάγκη της αποτίναξης ων δεσμών του σκοταδισμού. Η ιστορία είναι γεμάτη από φαινόμενα στα οποία το διαφορετικό, η ιδιαιτερότητα βαφτιζόταν τερατώδες και διαβολικό. Σε αυτό το σημείο η πεποίθηση του Bram Stoker για έναν κόσμο της επιστήμης απαλλαγμένο από μισαλλοδοξία, δεν έγινε πραγματικότητα καθώς δεν υπολόγισε την πιθανότητα αντικατάστασης των παλιών δεσμών με νέα.

Η βιβλιογραφία που παρατίθεται στη συνέχεια βασίζεται αποκλειστικά σε επιστημονικά αναγνωρισμένη αρθρογραφία, μέσω του pubmed ώστε η ανασκόπηση να αποκτήσει ανάλογο προσανατολισμό. Φυσικά υπάρχει τεράστια περαιτέρω βιβλιογραφία που αφορά φιλοσοφικά και καλλιτεχνικά ερωτήματα. Η μορφή του Δράκουλα είναι τόσο πολυδιάστατη όσο και η μάχη της επιστήμης και της προόδου με την εκάστοτε μορφή συντήρησης.

*Ειδικευόμενος Ιατρικής Βιοπαθολογίας ΓΝΙ Χατζηκώστα Μεταπτυχιακός Φοιτητής Διοίκησης Δομών Υγείας ΕΑΠ Μάρτιος 2017 Σολομού 12 Ιωάννινα, 45221 christodp17@gmail.com
 

Βιβλιογραφία


  • Weiss K., Dracula! A paradigm shift in evolutionary genetics: death of a theory at the hands of the undead?, Evol Anthropol. 2012 Sep-Oct;21(5):176-81
  • Eriksson M., Hänni A., Vampirism seen from medical and historical point of view–amusing and alarming, Läkartidningen. 2002 Sep 5;99(36):3522-4, 3527.
  • Stiles A., Cerebral automatism, the brain, and the soul in Bram Stoker’s Dracula, J Hist Neurosci. 2006 Jun;15(2):131-52
  • Subotsky F., Dracula (1897), Bram Stoker – Psychiatrists in 19th-century fiction, The British Journal of Psychiatry Aug 2009, 195 (3) 263
  • Nabais J., The Dracula romance in the context of 19th century medicine, Vesalius. 2013 Jun;19(1):37-42
  • Stiles A., Bram Stoker’s brother, the brain surgeon, Prog Brain Res. 2013;205:197-218
  • Altschuler E., Hereditary somnambulism in Dracula, J R Soc Med. 2003 Jan; 96(1): 51–52
  • O’Connor M., Dunbar N., Bayesian Analysis of Blood Transfusion in Dracula, Ir Med J. 2016 Feb 19;109(2):362
  • Devasya A., Sarpangala M., Dracula tooth: A very rare case report of peg-shaped mandibular incisors, J Forensic Dent Sci. 2016 Sep-Dec;8(3):164-166
  • Barsell A., Norton S., Pellagra’s Three Ds: Dermatology, Death, and Dracula, JAMA Dermatol. 2015 Sep;151(9):951
  • Nordlander N., Did Dracula suffer of pellagra or pica?, Läkartidningen 95:18 1998 Apr 29 pg 2100-1
  • Heick A., Prince Dracula, rabies, and the vampire legend, Ann Intern Med. 1992 Jul 15;117(2):172-3
  • Konttinen Y., van Osch G., Regenerative medicine–initiative à la carte. A remedy to the blood thirsty count Dracula?, Cell Mol Med. 2008 Aug;12(4):1192-3. doi: 10.1111/j.1582-4934.2008.00392.x. Epub 2008 Jun 13
  • Almond B., Monstrous infants and vampyric mothers in Bram Stoker’s “Dracula”, J Psychoanal. 2007 Feb;88(Pt 1):219-35
  • Colatrella C., Fear of reproduction and desire for replication in Dracula, J Med Humanit. 1996 Fall;17(3):179-89
  • Olry R., Haines D., Renfield’s syndrome: a psychiatric illness drawn from Bram Stoker’s Dracula. J Hist Neurosci. 2011 Oct;20(4):368-71
  • Ramsland K., Vampire Personality Disorder, Psychology Today , March 2013
  • Raines J., Raines L., Singer M., Dracula. Disorders of the self and borderline personality Organization, Psychiatr Clin North Am. 1994 Dec;17(4):811-26
  • Henderson D., Exorcism, possession, and the Dracula cult: a synopsis of object-relations psychology, Bull Menninger Clin. 1976 Nov;40(6):603-28
  • Pascuzzi R., Pearls and pitfalls in the horror cinema, Semin Neurol. 1998;18(2):267-73.
  • Asensio-Sánchez V., Dracula was right: The elixir of youth could be the young blood, Arch Soc Esp Oftalmol. 2015 Sep;90(9):453. doi: 10.1016/j.oftal.2014.05.012. Epub 2014 Nov 15.
  • de La Rocque L., Mary Shelley’s Frankenstein and Bram Stoker’s Dracula: gender and science in literature, Hist Cienc Saude Manguinhos. 2001 Mar-Jun;8(1):10-34

Πηγή: nostimonimar.gr



Νόστιμον Ήμαρ: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Αρχειοθήκη ιστολογίου