Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2017

Νέα παραδοχή για την σφαγή που ετοιμάζουν οι Συριζαίοι- Χουλιαράκης: Το τίμημα της συμφωνίας θα είναι για κάποιους βαρύ


Η ολοκλήρωση της συμφωνίας με τους θεσμούς θα μεταθέσει την πίεση από την ελληνική πλευρά στην πλευρά των πιστωτών, ώστε να κάνουν όσα απαιτούνται προκειμένου να συμμετάσχει το ΔΝΤ στο πρόγραμμα και να περιληφθούν τα ελληνικά ομόλογα στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης, λέει στην «Καθημερινή» ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών Γιώργος Χουλιαράκης, υπεραμυνόμενος της κατ’ αρχήν συμφωνίας που επετεύχθη στο Eurogroup της περασμένης Πέμπτης.

Καθώς τα κόμματα του κυβερνητικού συνασπισμού, και ιδίως ο ΣΥΡΙΖΑ, προσπαθούν να μετρήσουν το πολιτικό κόστος μιας συμφωνίας με επώδυνα –σε κάθε περίπτωση– μέτρα, ο κ. Χουλιαράκης επιμένει ότι αυτή πρέπει να κλείσει το ταχύτερο δυνατό.

Η ένταξη της χώρας στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, λέει ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών, προϋποθέτει την ολοκλήρωση της συμφωνίας σε τεχνικό επίπεδο, αλλά και την παραμετροποίηση των μεσοπρόθεσμων μέτρων ελάφρυνσης που καθιστούν το δημόσιο χρέος βιώσιμο. Η παραμετροποίηση αυτή αποτελεί ταυτόχρονα προϋπόθεση συμμετοχής του ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα, κάτι που επιθυμούν ιδιαίτερα η Γερμανία και η Ολλανδία. Εάν κλείσει γρήγορα η συμφωνία σε τεχνικό επίπεδο, οι χώρες αυτές δεν θα έχουν κανένα πρόσχημα να καθυστερήσουν την παραμετροποίηση των μεσοπρόθεσμων μέτρων ελάφρυνσης, αν θέλουν να συμμετάσχει το Ταμείο στο ελληνικό πρόγραμμα. «Η ολοκλήρωση, λοιπόν, της συμφωνίας δεν είναι μόνο αναγκαία για την προστασία της οικονομίας από τους κινδύνους της αβεβαιότητας, αλλά και πολύτιμο εργαλείο έμμεσης πίεσης της χώρας προς τους πιστωτές της, ιδιαίτερα σε μια στιγμή που ο εκλογικός κύκλος των χωρών αυτών λειτουργεί εις βάρος μας. Και για τον λόγο αυτό, μία καλή συμφωνία σήμερα είναι προτιμότερη από μία καλύτερη αύριο», τονίζει ο κ. Χουλιαράκης.

Η εκτίμηση της κυβέρνησης είναι πως στη συνέχεια θα ανοίξει και ο δρόμος για την ένταξη στο QE. «Εχουμε την πεποίθηση πως η χώρα θα ενταχθεί στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας αμέσως μετά την ολοκλήρωση της συμφωνίας», λέει.

Ο αναπλ. υπουργός Οικονομικών δεν παραγνωρίζει ότι το τίμημα της συμφωνίας για κάποιους τουλάχιστον θα είναι βαρύ. «Δεν υπάρχει αμφιβολία πως το νέο μείγμα πολιτικής που θα προκύψει από την ταυτόχρονη εφαρμογή περιοριστικών και επεκτατικών δημοσιονομικών μέτρων, αν και συνολικά ουδέτερο, θα οδηγήσει σε επιβάρυνση κάποιων νοικοκυριών και σε ενίσχυση άλλων. Μέριμνα της κυβέρνησης είναι ο σχεδιασμός πολιτικών ώστε να αμβλυνθούν σημαντικά οι συνέπειες μιας τέτοιας επιβάρυνσης, αλλά και η δημιουργία των κατάλληλων εργαλείων ώστε τα οφέλη των θετικών μέτρων επέκτασης να είναι καλά στοχευμένα, να είναι φιλικά στη δημιουργία θέσεων εργασίας και να μετασχηματίσουν με μόνιμο τρόπο το δίχτυ κοινωνικής προστασίας της χώρας».

Επίσης, παραδέχεται ότι ο μηχανισμός που συμφωνήθηκε ενέχει τον κίνδυνο να μην εφαρμοστούν όλα τα μέτρα ελάφρυνσης, σε περίπτωση υστέρησης έναντι του δημοσιονομικού στόχου, σε αντίθεση με τις επιβαρύνσεις που θα υλοποιηθούν, όποιο κι αν είναι το δημοσιονομικό αποτέλεσμα. «Το πλαίσιο συμφωνίας μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και των θεσμών προβλέπει την ταυτόχρονη νομοθέτηση τόσο περιοριστικών όσο και επεκτατικών μέτρων δημοσιονομικής πολιτικής ίσου ύψους. Προβλέπει επίσης την εφαρμογή του συνόλου και των δύο αυτών κατηγοριών μέτρων ταυτόχρονα και σταδιακά από το 2019 και μετά, υπό την προϋπόθεση πως τα δημόσια οικονομικά παραμένουν σε τροχιά επίτευξης των στόχων πρωτογενών πλεονασμάτων. Σε περίπτωση που προβλέπεται θετική ή αρνητική απόκλιση από τον δημοσιονομικό στόχο του έτους, τα θετικά μέτρα δημοσιονομικής επέκτασης θα αυξάνονται ή θα περιορίζονται κατ’ αναλογία», εξηγεί.

Ωστόσο, εκτιμά ότι οι στόχοι θα επιτευχθούν και τα περιοριστικά μέτρα δεν θα είναι περισσότερα από τις ελαφρύνσεις. «Με δεδομένη τη διατηρήσιμη βελτίωση των δημοσιονομικών δεδομένων των δύο τελευταίων ετών, πεποίθηση της κυβέρνησης είναι πως οι δημοσιονομικοί στόχοι των επόμενων ετών θα επιτευχθούν με ασφάλεια και η δημοσιονομική πολιτική συνολικά δεν θα είναι περιοριστική», λέει ο κ. Χουλιαράκης και υπογραμμίζει πως «είναι αυτή η θεαματική βελτίωση των δομικών δημοσιονομικών παραμέτρων που έστρεψαν τη διαπραγμάτευση μακριά από τη θέση του ΔΝΤ για νομοθέτηση μέτρων ύψους 4,5 δισ. ευρώ και εισήγαγαν στη συζήτηση τη δημιουργία του συμμετρικού μηχανισμού δημοσιονομικής διόρθωσης».


Διαβάστε Περισσότερα »

Η υφυπουργός Οικονομικών προαναγγέλλει μέτρα φωτιά για τα νοικοκυριά! Διαβάστε τι έρχεται!!


Από Βασίλη Πολυχρόνη              

Από...θρίαμβο σε...θρίαμβο πάμε αδέρφια!Σε συνέντευξη της υφ.Οικονομικών Κ.Παπανάτσιου στο...διαπλεκόμενο "Βήμα" εξήγγειλε τα παρακάτω:

-Θα μειωθεί το αφορολόγητο με μια πρόβλεψη γι αυτούς που έχουν παιδιά (φέξε μου και γλίστρησα)!

-Παραμένουν τα τεκμήρια στον υπολογισμό του φόρου που σημαίνει πως άνεργος με μηδενικό εισόδημα θα πληρώνει φόρο (και μάλιστα μεγαλύτερο λόγω μείωσης του αφορολόγητου) γιατί...θα του έχει μείνει ένα σπίτι κι ένα αυτοκίνητο από τις εποχές...της ευημερίας!

-Οι φορολογικοί συντελεστές μισθωτών,συνταξιούχων,αγροτών και ελ.επαγγελματιών παραμένουν οι ίδιοι.Τώρα σε ποιους θα γίνει η...στοχευμένη ελάφρυνση στη φορολογία,ε...καταλαβαίνετε.Ο Μπόμπολας κι ο Καλογρίτσας να "κερδίζουν" κι οι άλλοι να πάνε να...!

-Δεν θα μειωθούν οι έμμεσοι φόροι,άρα με την ίδια τιμή...θα τρώμε τα μακαρόνια!

-Ο ΕΝΦΙΑ του 2017 θα υπολογιστεί με τις εφετινές αντικειμενικές αξίες.Με δυο λόγια η...μείωση των αντικειμενικών αξιών του περασμένου Μαΐου ήταν...μέρος του σανού που χρειαζόταν τότε η κυβέρνηση για να περάσει την τότε μείωση του αφορολόγητου και το καταστροφικό ασφαλιστικό!

Υπάρχει όμως και μια...καλή είδηση που έβγαλε η συνέντευξη:Η κ.Παπανάτσιου διαβεβαίωσε πως για κάθε ευρώ επιβάρυνσης θα υπάρχει αντίστοιχα...ένα ευρώ ελάφρυνσης!

Τώρα πως θα υπάρξει η...ελάφρυνση όταν θα πέσει ξανά το αφορολόγητο,θα παραμείνουν τα τεκμήρια και οι φορολογικοί συντελεστές,δεν θα μειωθεί ο ΦΠΑ και ο ΕΝΦΙΑ θα υπολογιστεί με τις ίδιες αντικειμενικές,το ξέρουν μόνο...οι Χουντίνηδες της κυβέρνησης της "αριστεράς" (μετά του...σ.Καμένου,βεβαίως βεβαίως) και...οι παρενέργειες που θα φέρει το μείγμα σανού και τρίφυλλου που θα μοιραστεί στους oikositistas!

Υ.Γ. Προπονηθείτε γιατί...θα τρέχετε και δεν θα φτάνετε! 

#ξεφτίλες



Διαβάστε Περισσότερα »

Τι χρειάζεται και τι περισσεύει στην πολιτική καμπάνια της ΛΑΕ



Είναι απολύτως σωστό ότι χωρίς τη ρήξη με το ευρώ δεν μπορεί να ανατραπεί η λιτότητα, να διαγραφεί το χρέος, να εφαρμοστεί οποιοδήποτε πρόγραμμα αντεπίθεσης των εργαζόμενων εις βάρος του κεφαλαίου.

Το κομβικό σημείο του προγράμματός μας που λαμβάνει υπόψη τις συνθήκες ακραίας καπιταλιστικής Κρίσης, είναι ακριβώς ότι το μεταβατικό πρόγραμμα που κληρονομήσαμε από τους αγώνες της προηγούμενης περιόδου δεν μπορεί να υλοποιηθεί με την ανοχή του κεφαλαίου. Γι’αυτό χρειάζεται να αποσαφηνίζουμε αυτό που όλοι γνωρίζουν ή υποψιάζονται, ειδικά μετά το 2015: για να αποκατασταθούν τα χαμένα δικαιώματα, δεν μπορεί να υπάρξει ειρηνικός, «έντιμος» συμβιβασμός με το εγχώριο και διεθνές κεφάλαιο, άρα χρειάζεται αφαίρεση των οικονομικών και πολιτικών εξουσιών του και μεταφορά τους στους εργαζόμενους και το λαό –με ενδεχόμενο όπλο τους μια κυβέρνηση δεσμευμένη σε αυτήν την στρατηγική. Επομένως, το νόμισμα είναι ένα μόνο εργαλείο για αυτήν την στρατηγική και μάλιστα όχι το σπουδαιότερο: για παράδειγμα, η εθνικοποίηση στρατηγικών τομέων της παραγωγής ή ο συνδυασμός του κρατικού ελέγχου με τον εργατικό, είναι σημαντικότερα -και δυσκολότερα- καθήκοντα από τον έλεγχο του νομίσματος, ακριβώς επειδή οι άνθρωποι δεν συντηρούνται με κέρματα αλλά με προϊόντα της παραγωγής.
Η καμπάνια που έχει ξεκινήσει η ΛΑΕ δεν κινείται τώρα σε τέτοια κατεύθυνση. Βρίσκει κανείς φραστικά ίχνη της ταξικής λογικής ενός μεταβατικού προς το σοσιαλισμό προγράμματος («θα πλήξει μόνο μια κεφαλαιακή ολιγαρχία…» κ.α.). Ωστόσο, από την όλη ανάλυση λείπει αυτή η λογική, ενώ είτε αποδίδονται στο νόμισμα ιδιότητες που δεν έχει από μόνο του, είτε υπονοείται μια ειρηνική, θεσμική, εντός του αστικού πλαισίου διευθέτηση των λαϊκών προβλημάτων. Τα οποία ουσιαστικά φέρονται να ταυτίζονται με εκείνα της εθνικής -καπιταλιστικής- οικονομίας.
Η εθνική οικονομία
Η σύγχυση που προκαλεί η επίκληση της «εθνικής οικονομίας» και η θεσμική-νομισματική διαχείριση της Κρίσης, εκφράζεται εμφανώς κατά την υπόσχεση μετατροπής σε δραχμές όλων των δανειακών υποχρεώσεων ιδιωτών και εταιρειών προς τις -κρατικοποιημένες θεωρούμε- τράπεζες. Η υποτίμηση της δραχμής που το κείμενο δεν αρνείται, σημαίνει έμμεσο χάρισμα μέρους των χρεών που οφείλουν στο δημόσιο ΟΛΟΙ αδιακρίτως: από τον βιοπαλαιστή ως τον εφοπλιστή και από τον περιπτερά ως την ελληνική πολυεθνική. Μια τέτοια διαταξική «σεισάχθεια», δεν έχει σχέση με αλλαγή του συσχετισμού υπέρ του λαού και εις βάρος του κεφαλαίου, ενώ όποιος εκ των δύο έχει πρόσβαση σε ξένο συνάλλαγμα θα επωφεληθεί από αυτήν. Το ίδιο ισχύει και για την άμεση (όχι μέσω υποτίμησης) διαγραφή χρεών των επιχειρήσεων που θα παραμείνουν ιδιωτικές: προτείνεται ρητά να υπάρξει κάτι τέτοιο για να κρατηθούν οι θέσεις εργασίας. Μα ποιος θα κληθεί να πληρώσει το κόστος; Και για ποιον λόγο να διαγραφούν τα χρέη μεγάλων ιδιωτικών επιχειρήσεων και να μην χρησιμοποιηθούν ως επικοινωνιακό, πολιτικό και λογιστικό όπλο για να περάσουν αυτές σε κρατικό ή εργατικό έλεγχο; Γιατί να επιβραβευτούν οι μπαταχτσήδες του μεγάλου κεφαλαίου και να συνεχίσει να τους αναγνωρίζεται το «δικαίωμα» σε «δανεικά κι αγύριστα» εκβιάζοντας με απολύσεις; Η δε ασφαλιστική δικλείδα του «σε βάθος διαχειριστικού ελέγχου» συνιστά διαδικασία εξαιρετικά χρονοβόρα, αλλά και αναξιόπιστη με τον υπάρχοντα διεφθαρμένο ελεγκτικό μηχανισμό.
Ο ειρηνικός-θεσμικός χαρακτήρας της πρότασης φαίνεται και στην μέθοδο κρατικοποίησης των τραπεζών και άλλων επιχειρήσεων: μέσω της αύξησης του μετοχικού κεφαλαίου τους από το κράτος. Και τι θα γίνει με τις ιδιωτικές τράπεζες που δεν είναι «συστημικές» και δεν έχουν ανακεφαλαιοποιηθεί επαρκώς ώστε το δημόσιο να «δικαιούται» πολλές μετοχές; Θα παραμείνουν ιδιωτικές και πρακτικά ανεξέλεγκτες να δίνουν θαλασσοδάνεια και να επιτρέπουν την εκροή κεφαλαίων στο εξωτερικό; Ή μήπως θα πρέπει ανεξαρτήτως μετοχικής σύνθεσης και ανακεφαλαιοποίησης να περιέλθει σε κρατική ιδιοκτησία τάχιστα, με μια νομοθετική πράξη, όλο το τραπεζικό σύστημα, όπως και στρατηγικής σημασίας λοιπές επιχειρήσεις;
Ο στόχος που υιοθετείται περί ανταγωνιστικότητας της «χώρας» ή της «οικονομίας» ή της «Ελλάδας», έχει κατ’ουσίαν το ίδιο πρόβλημα: επικεντρώνει να ενισχύσει την ελληνική οικονομία -και τους διαχειριστές της- έναντι των άλλων εθνικών οικονομιών και όχι τους εργαζόμενους έναντι του κεφαλαίου. Αν η Ελλάδα ήταν χώρα σοσιαλιστική, χωρίς ταξικά χάσματα και ανισότητες, τότε η συζήτηση περί ανταγωνιστικότητας θα είχε ίσως, για ένα διάστημα, κάποιο φιλολαϊκό νόημα. Όμως, προφανώς απέχουμε πολύ από κάτι τέτοιο. Άλλωστε, η ανταγωνιστικότητα των ελληνικών προϊόντων στη διεθνή αγορά είναι ασύμβατη με αυξήσεις σε μισθούς και εργοδοτικές ασφαλιστικές εισφορές.
Το νόμισμα
Κινητήρας αυτής της εθνικής επανεκκίνησης της οικονομίας θεωρείται η νομισματική υποτίμηση –για αυτό και το νόμισμα από ένα εργαλείο αναβαθμίζεται στο κεντρικό εργαλείο. Όμως, «η νομισματική αναχρηματοδότηση των ελλειμμάτων», «η ενίσχυση της εθνικής παραγωγικής βάσης», «το κύμα ρευστότητας με χαμηλά επιτόκια», «ένα μεγάλο επενδυτικό πρόγραμμα τόσο στο σκέλος των δημόσιων επενδύσεων, όσο και στην χρηματοδότηση των μικρομεσαίων», όλοι αυτοί οι τεράστιοι στόχοι (που μάλιστα θα επιτευχθούν άμεσα) είναι δυνατόν να στηριχθούν μόνο ή κυρίως στη δυνατότητα εκτύπωσης νομίσματος; Αν είναι τόσο απλό, γιατί δεν το κάνουν οι ίδιοι οι καπιταλιστές; Αν η απάντηση στο προηγούμενο είναι ότι οι δικοί μας είναι υποταγμένοι στην ΕΕ-το σωστό είναι ότι έχουν συμφέροντα από την πρόσδεση στο ευρώ- γιατί δεν τα κάνουν οι άλλοι που έχουν δικά τους νομίσματα, αλλά εξακολουθούν να βασανίζονται από την κρίση και φυτοζωούν μεταξύ ύφεσης και μηδενικής ανάπτυξης;
Γίνεται λόγος για σχεδιασμένη υποτίμηση που θα τονώσει την εγχώρια παραγωγή, τις εξαγωγές και τον τουρισμό. Όμως, όλοι ξέρουν ότι οι υποτιμήσεις δεν γίνονται μόνο από τα κράτη που τις σχεδιάζουν, αλλά και από άλλος παράγοντες της διεθνούς αγοράς. Παρομοίως, αν οι εμπορικοί εταίροι της χώρας αποφασίσουν, για πολιτικούς ή οικονομικούς λόγους, να ορθώσουν δασμολογικά εμπόδια στις ελληνικές εξαγωγές, πράγμα πολύ πιθανό αν μιλάμε για μια Ελλάδα της εργασίας που οδηγεί την αντικαπιταλιστική πάλη, τότε οι ελληνικές εξαγωγές θα καταλήξουν να μειωθούν. Πέρα από την άμεση αντίδραση, π.χ. των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, αυτές και μακροπρόθεσμα θα τείνουν να υιοθετήσουν ως απάντηση αντίστοιχες προστατευτικές πολιτικές (υποτίμησης ή άλλες) –πάντα καταλήγοντας σε μείωση των ελληνικών εξαγωγών. Το ίδιο πιθανό είναι να μειωθεί ο τουρισμός σε σκηνικό πολιτικής αστάθειας, όπως γίνεται σε σειρά χωρών με «μαλακό» νόμισμα (από την Τουρκία ως την Τυνησία). Εκτός αν προσδοκούμε πολιτική ομαλότητα για την υλοποίηση του προγράμματός μας.
Τέλος, δεν διευκρινίζεται σε βάρος ποιων θα γίνει η όποια μείωση των εισαγωγών (και η αύξηση των εξαγωγών). Αν υποχρεωθεί ο έλληνας εργαζόμενος να πληρώνει διπλή τιμή για το προϊόν ενός έλληνα καπιταλιστή αντί για ένα ίδιο προϊόν του ξένου καπιταλιστή που αγόραζε παλιότερα, αυτό αποκαλείται ταξικό πλήγμα εις βάρος του –εκτός αν αποκαλείται εθνική θυσία. Βεβαίως, υπάρχει τρόπος ως και μια σοβαρή (αλλά πρόσκαιρη) εμπορική περιθωριοποίηση της χώρας να αντιμετωπιστεί προς όφελος του εργαζόμενου: μόνο αν αφαιρεθεί με κάθε μέσο πλούτος από το κεφάλαιο για να καλυφθεί το κόστος στις τιμές των καταναλωτικών αγαθών. Ο συνδυασμός φορολογίας στις επιχειρήσεις, ΑΤΑ, διατίμησης των προϊόντων, κρατικού μονοπωλίου στο εξωτερικό εμπόριο και βασικούς οικονομικούς κλάδους, μπορούν να κινηθούν σε τέτοια κατεύθυνση. Αλλά αυτά σημαίνουν κήρυξη πολέμου και Μνημονίου εις βάρος του κεφαλαίου –και δεν αναφέρονται στο φυλλάδιο της ΛΑΕ. Αντίθετα, αναφέρεται ότι η υποτίμηση θα μείνει ελεγχόμενη λόγω του θετικού… ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών, που έχει γίνει θετικό από τα Μνημόνια εις βάρος του λαού! Είναι για τέτοιους λόγους που, σε αντίθεση με τον πρόλογο του φυλλαδίου, υπάρχουν διεθνή κέντρα που βλέπουν θετικά το Grexit, από γερμανούς χριστιανοδημοκράτες πολιτικούς μέχρι τον Πρόεδρο Τραμπ.
Το πρόγραμμα προσδιορίζει τη σχέση μας με τον κόσμο
Η ΛΑΕ δεν χρειάζεται μια καμπάνια που κόντρα στην τρομοκράτηση για τη δραχμή να καλλιεργεί τον εφησυχασμό και την ανάθεση, απαλείφοντας επικίνδυνα τις ταξικές πραγματικότητες στο διεθνές εμπόριο, την εγχώρια παραγωγή και το κράτος. Χρειάζεται όμως μια πολιτική εκστρατεία που να καλλιεργεί την ανάγκη στράτευσης, να αποσαφηνίζει ποιος θα πληρώσει την οικονομική κρίση για όφελος ποιας τάξης και τα μέτρα με τα οποία θα αφαιρεθούν οικονομικές και πολιτικές εξουσίες από το κεφάλαιο. Όπως και τον τρόπο για να συσσωρευτούν και να οργανωθούν οι κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις που έχουν συμφέρον και μπορούν να υλοποιήσουν τέτοια μέτρα, τέτοιο μεταβατικό πρόγραμμα. Άρα η ΛΑΕ χρειάζεται μια ολιστική αντιμετώπιση της συγκυρίας, αφενός εκλαϊκεύοντας το μεταβατικό, προς τον αναγκαίο σοσιαλισμό, πρόγραμμα και αφετέρου συσπειρώνοντας δυνάμεις για την πρακτική αντίσταση στα νέα Μνημόνια που έρχονται.
Η αντικαπιταλιστική αριστερά έχει να προασπιστεί την ταξική ανεξαρτησία των «από κάτω» απέναντι σε εκδόσεις «εθνικής ανεξαρτησίας» που εννοούν νέα αντιλαϊκά μέτρα, προκειμένου να επιβιώσει το ελληνικό κεφάλαιο στον διεθνή ανταγωνισμό. Είναι βέβαιο ότι τα μέλη της ΛΑΕ διαισθάνονται τους κινδύνους όρων και στόχων όπως η ανταγωνιστικότητα και η εξαγωγική οικονομία και τείνουν πάντα στην ταξική παρά αναπτυξιακή ερμηνεία της αντίθεσης με τα Μνημόνια. Το ζητούμενο είναι αν θα καταφέρουν να επαναφέρουν στην «τάξη» -με κάθε έννοια- την κεντρική εκφώνηση. Διαφορετικά, το διαμορφούμενο ρεύμα κατά του ευρώ κινδυνεύει, με χειρισμούς των κυρίαρχων, να αποκοπεί από την αντιστροφή της υπερλιτότητας, να καταντήσει αδειανό πουκάμισο στα χέρια ενός νέου επικοινωνιακού ελιγμού του ελληνικού καπιταλισμού, με αφήγηση εθνικής επανεκκίνησης και πατριωτικών θυσιών αυτή τη φορά.
Διαβάστε Περισσότερα »

Προπονητής: Χτες «Αυτοκράτορας», σήμερα «αποδιοπομπαίος τράγος» Γράφει ο Καθηγητής ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΣ


Παρακολουθώ, εκτός των συνόρων μας, το ξαφνική «απόλυση» του Ρανιέρι από την Λέστερ, την ομάδα που οδήγησε στην κατάκτηση του περσινού Αγγλικού τίτλου μετά από 132 χρόνια «άχρωμης» ύπαρξής της (τα γραφεία στοιχημάτων έδιναν πιθανότητες 5,000 προς 1 να πάρει η Λέστερ το Πρωτάθλημα, διπλάσιο ποσοστό από το να βρεθεί ζωντανός ο Έλβις Πρίσλεϊ).

      Λακωνικός ο Ιταλός τεχνικός, βαθιά πληγωμένος και ποιητικά κομψός όταν ρωτήθηκε να καταθέσει την εκτίμησή του για την αποπομπή του από την τεχνική ηγεσία της Λέστερ που επέβαλαν οι παράγοντες επικαλούμενοι το γεγονός ότι η περσινή ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΡΙΑ Λέστερ οδεύει φέτος στον υποβιβασμό):

    «Χτες πέθανε το όνειρό μου!…» είπε ο Ρανιέρι 

     Για την απόλυση του Ρανιέρι ήταν έντονα επικριτικός ο παλιός επιθετικός της Λέστερ και τηλεοπτικός παρουσιαστής Gary Lineker:
     Και ο Μουρίνιο τα «έριξε» χωρίς κανένα απολύτως ενδοιασμό στους ΕΓΩΙΣΤΕΣ παίκτες που «πούλησαν» τον προπονητή τους:
Άλλα ΜΜΕ:
    
                                      **************************
Ανέσυρα από το βιβλίο μου «Ένας Ψυχολόγος στο γήπεδο» ένα σύντομο άρθρο μου που αφορά στο θέμα των προπονητών…
                                      ****************************
     Λίγο πριν τον σημαντικό αγώνα της ομάδας που διεκδικεί τον τίτλο από το “φαβορί” των τριών τελευταίων ετών ο τεχνικός ηγέτης της ομάδας - έκπληξης - της χρονιάς δίνει στους παίκτες του, με περισσή μυστικότητα, από ένα άσπρο χαπάκι μεγάλου μεγέθους.
     Έκπληκτος ο νεαρός αθλητικογράφος που αντιλαμβάνεται την μυσταγωγική κίνηση πλησιάζει τον προπονητή με τον οποίο τον συνδέει και μία αίσθηση οικειότητας και του ζητά σχεδόν επιτακτικά να του εξηγήσει
“ τί ακριβώς είναι αυτά τα χάπια, ΝΤΟΠΑ;...”
“ Α, μπα, είναι αθώα χάπια συμπυκνωμένης ζάχαρης” του εξηγεί με εμφανέστατη ειλικρίνεια  προπονητής
” Και τι καλό μπορεί να κάνει σε αυτούς τους ώριμους, γυμνασμένους αθλητές ένα χαπάκι συμπυκνωμένης ζάχαρης; “ ρωτά ο νεαρός δημοσιογράφος
“ Τίποτε απολύτως “ του απαντά ο προπονητής και συνεχίζει “ αλλά οι παίκτες μου πιστεύουν ότι τους βοηθά και έτσι παίζουν...καλύτερα!”
     Ο αθλητικογράφος με διεγερμένο στο κρετσέντο, πλέον, το αίσθημα της περιέργειας δεν αντιστέκεται στον πειρασμό, πλησιάζει έναν παίκτη της ομάδας-έκπληξης για τον οποίο είχε κάνει και ειδικό αφιέρωμα στην εφημερίδα του και σχεδόν επιτακτικά του απαιτεί να του εξηγήσει..
“ Τι χαπάκι είναι αυτό που πήρες; “
     Ο παίκτης με πρόδηλα σημάδια κάποιας ανησυχίας, κοιτά γύρω του στα κλεφτά, πλησιάζει τον δημοσιογράφο στο αυτί και του λέει ψιθυριστά:
“ Είναι χαπάκι συμπυκνωμένης ζάχαρης....”
     Τινάζεται με ξάφνιασμα ο δημοσιογράφος και με ορθάνοιχτα μάτια γεμάτος ειλικρινή απορία ρωτά τον φίλο του παίκτη,
“καλά και σας βοηθούν εσάς απλά χαπάκια συμπυκνωμένης ζάχαρης;...”
“ Α , μπα “ απαντά με αφοπλιστική ειλικρίνεια ο παίκτης, και συνεχίζει “ Όμως ο προπονητής μας πιστεύει ότι μας βοηθούν και επειδή εμείς τον αγαπάμε τα παίρνουμε!...”
     Θεμελιακό πρόβλημα για τον κάθε προπονητή είναι η κατανόηση της ψυχοσύνθεσης του κάθε παίκτη και η δημιουργία, μέσα από συστηματική δουλειά, ενός αρμονικού συνόλου όπου οι αδυναμίες και οι ικανότητες του καθενός καλύπτονται με τέτοιο τρόπο ώστε στο τέλος να παρουσιάζεται μια ισορροπημένη ομάδα με προσωπικότητα, με δυναμισμό, με την θετική ψυχολογία που στοχεύει στη νίκη αλλά μπορεί να χειρισθεί με επάρκεια και το ενδεχόμενο της ήττας!
     Ένα βασικό επίσης πρόβλημα για τον κάθε προπονητή αποτελεί και το προγενέστερο βίωμα κάθε παίκτη του. Αυτήν την δυναμική προβληματισμού την αποκαλώ, χωρίς να παρεξηγηθώ από τους φίλους προπονητές του ποδοσφαίρου και κάθε άλλου ομαδικού σπορ, στους οποίους έχω κάνει πολλά εκπαιδευτικά σεμινάρια σε όλη την Ελλάδα αλλά κατά κύριο λόγο εδώ στον Βορειοελλαδικό χώρο “ το σύνδρομο του προπονητή.!”
     Είναι αναμφισβήτητη αλήθεια ότι ελάχιστοι παίκτες γεννιούνται, ζούνε και ωριμάζουν φορώντας την ίδια φανέλα σε ολόκληρη την καριέρα τους. Η πλειοψηφία ξεκινά με ένα Σύλλογο ή ΠΑΕ διδάσκεται τα βασικά από κάποιον προπονητή και μέσα σε διάστημα μερικών ετών αλλάζει αρκετές φορές την φανέλα του αλλά κατά κύριο λόγο, με συχνότητα που προσιδιάζει την παροιμία της“ αλλαγής υποκαμίσων” αλλάζει προπονητές καθώς στον ελλαδικό χώρο ο προπονητής διεκδικεί τον εναλλασσόμενο ρόλο του “ στρατηλάτη, νικητή και τροπαιούχου” και μετά “ του αποτυχημένου αποδιοπομπαίου ...τράγου “
     Να σταματήσουν, λοιπόν, οι μεταγραφές παικτών ή οι μετακινήσεις προπονητών;
     Ε. ΟΧΙ, βέβαια!...
     Όμως οι προπονητές είναι και αυτοί άνθρωποι, έχουν τα δικά τους βιώματα και φιλοδοξίες, τις προσωπικές εμπειρίες και “παρελθόντα”. Επιπρόσθετα ο κάθε παίκτης που μαθητεύει σε ένα δεδομένο προπονητή “μαθαίνει” συγκεκριμένα πράγματα που ξεκινούν από τις ασκήσεις σωματικής βελτίωσης και φτάνουν στην στρατηγική και τις τεχνικές της ανάπτυξης ενός παιχνιδιού.
     Και ξαφνικά συμβαίνει να “παραιτηθεί” (το λέω κομψά για να μην πω να «απολυθεί») ο συγκεκριμένος προπονητής (επειδή οι παράγοντες που κινούν τα νήματα από το παρασκήνιο φρονούν ότι έτσι τους συμφέρει ή άλλες φορές ότι αυτοί ξέρουν καλύτερο ποδόσφαιρο από τον προπονητή ) και να αναλάβει την ομάδα ένας άλλος. Έτσι οι παίκτες βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα άλλο “ δάσκαλο” ο οποίος, δικαιωματικά, έχει την δικιά του προσωπικότητα, τις δικές του τεχνικές και στρατηγική, τις δικές του πεποιθήσεις και χούγια...
     Τι σημαίνει αυτό από την δικιά μου οπτική γωνιά, της κοινωνικής ψυχολογίας των σπορ και της άθλησης; Νομίζω ότι το ερώτημα μπορεί να το απαντήσει σωστά και ο πιο...άσχετος φίλαθλος ή οπαδός. Θα μου πείτε, μα οι παίκτες δεν είναι μαθητούδια και σχολιαρόπαιδα, είναι ώριμοι άνδρες, είναι επαγγελματίες είναι άτομα που μπορεί να προσαρμοσθούν εύκολα στις νέες προοπτικές στον νέο τεχνικό τους ηγέτη.
     Είναι, όμως, έτσι ακριβώς τα πράγματα;
     Μήπως πρέπει να θυμηθούμε αυτό που με περισσή εμπειρική σοφία έχει συνοψίσει σε μια φράση ο ελληνικός λαός μέσα από πολυετείς εμπειρίες και που λέει “με όποιον δάσκαλο θα κάτσεις τέτοια γράμματα θα μάθεις;” Και εάν συμβεί, όπως πράγματι συμβαίνει στην πατρίδα μας, να αλλάξεις πολλούς δασκάλους είναι άγνωστο ποια χούγια και ποιες συνήθειες θα πρέπει να αλλάξει ο επόμενος προπονητής που αναλαμβάνει την ομάδα στην προσπάθειά του να δημιουργήσει ένα “ σωστό, συλλογικά αρμονικό σύνολο. “
     Ακόμη και ο δεκάχρονος εγγονός μου καταλαβαίνει ότι είναι πολύ πιο ΕΥΚΟΛΟ και πιο «οικονομικό» να απολύσει η Ομάδα τον προπονητή της από το να ζητήσει από επαγγελματίες, καλοπληρωμένους και κακομαθημένους παίκτες να αποδώσουν όπως πρέπει…
     Προπονητής: σήμερα «Αυτοκράτορας», αύριο «αποδιοπομπαίος τράγος»
     κ Ρανιέρι έγραψες Ιστορία!...
      Όπως αναφέρουν τα ΜΜΕ, Οι φίλαθλοι της Λέστερ σε λάτρεψαν!..

Διαβάστε Περισσότερα »

«Πάνω σε σάπιο νήμα…»

Το editorial του Δρόμου που κυκλοφορεί


Ο πολιτικός κόσμος αντιμετωπίζει την κατάσταση στη χώρα σαν να παίζει video game. Πίστες αλλάζουν, ζωές υπάρχουν μπόλικες, προκλήσεις και μάχες προστίθενται, φίλοι και εχθροί επιλέγονται από μεγάλη γκάμα και αναδιατάσσονται διαρκώς. Και το πιο βασικό: αν θες τα παρατάς και ξαναρχίζεις από την αρχή.

Από την άλλη, η πραγματική ζωή στη χώρα μοιάζει με στίχο που τραγουδούσαν αρκετά χρόνια πριν οι Τρύπες: «Τώρα, που μ’ έχουν κάνει ακροβάτη, πάνω σε σάπιο νήμα». Όσο καλός κι αν είσαι, όση δεξιοτεχνία κι αν επιστρατεύσεις, τα πράγματα είναι δύσκολα. Πόσο μάλλον όταν ο ακροβάτης είναι μια ολόκληρη χώρα, όταν οι λαμπρές εποχές «τσίρκου» ανήκουν στο παρελθόν, όταν όχι απλά δεν υπάρχει από κάτω δίχτυ ασφαλείας αλλά λάκκος με λέοντες.

Πιο καθαρά: Η ισορροπία την οποία επικαλούνται και τάχα επιδιώκουν κυβερνώντες και αντιπολιτευόμενοι, είναι ένα παραμύθι. Η αφήγηση ότι κάπως θα τη γλυτώσουμε, εκμεταλλευόμενοι αντιθέσεις, ότι κάπως θα βρούμε έναν συμβατό ρόλο και μια θέση στον υπό διαμόρφωση κόσμο, είναι από ψευδαίσθηση έως απατεωνιά.

Αυτό δεν έχει να κάνει τόσο με ανικανότητα, άστοχους χειρισμούς, κόλπα και κολπάκια. Εδώ, στο εσωτερικό της χώρας, οι λεονταρισμοί δεν μπορούν πια να λειτουργήσουν –πολύ γρήγορα η ελπίδα του λαού έγινε η επιτομή της κωλοτούμπας– σιγά μην κρίνονταν απ’ όλα αυτά οι διεθνείς εξελίξεις.

Η πραγματικότητα είναι ότι η Ελλάδα βρίσκεται στριμωγμένη ανάμεσα σε δύο απειλές. Μία από την «καταγεγραμμένη φίλη» Ευρώπη που τα τελευταία χρόνια μάς έχει διαλύσει και μία από την «παραδοσιακά αντίπαλη» Τουρκία που το τελευταίο διάστημα έχει αγριέψει. Όποιος δεν βλέπει τον διπλό αυτόν κλοιό είναι αδύνατον να προσανατολιστεί και να χαράξει παρόν και μέλλον. Κι αυτό δεν αφορά μόνο τις κυβερνήσεις και τα κόμματα αλλά, περισσότερο ίσως, την κοινωνία, τις αντιστάσεις, το λαϊκό κίνημα εν γένει.

Για την απειλή από δυσμάς, έχει κυλήσει πολύ νερό στ’ αυλάκι. Γιατί όντως μια μάχη δόθηκε. Ο κόσμος πήρε μέρος σε μια πραγματική σύγκρουση με τις «Βρυξέλλες», ανέλαβε ρίσκα, τοποθετήθηκε, μέτρησε δεδομένα και έκρινε πως αξίζει να σηκώσουμε κεφάλι. Ο αγώνας όμως έμεινε στα μισά. Και σήμερα ζούμε την αποδοχή μιας ήττας. Όχι, δεν είναι πεσμένος ο αντιευρωπαϊσμός, αλλά κυρίως η πεποίθηση πως μπορούμε να χτυπηθούμε μαζί του.

Για την απειλή από ανατολάς τα πράγματα είναι πιο περίεργα. Γιατί ενώ η επίθεση αφορά μια νέα ποιότητα προβλημάτων –εθνικό ζήτημα, θερμά επεισόδια, στρατιωτικές εμπλοκές– η συνείδησή μας προτιμά όλα αυτά να τα ξορκίζει. Μετά από όσα ζήσαμε θα θέλαμε πραγματικά να αποφύγουμε κινδύνους τέτοιας έντασης. Δυστυχώς δεν γίνεται. Το πρόβλημα δεν θα εξαφανιστεί αλλά θα διογκώνεται. Είναι η γεωπολιτική διάσταση, που θα δημιουργήσει το νέο σκηνικό, με την ισχύ και τον συνήθως «ακραίο» χαρακτήρα της.

Αυτοί που ερμηνεύουν την επιθετικότητα Ερντογάν ως απόρροια εσωτερικών προβλημάτων, είναι οι ίδιοι που δηλώνουν πως η Ελλάδα είναι ικανή να υπερασπιστεί τον εαυτό της. Διπλό ψέμα κι αυτό. Δεν είναι ούτε συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε διεργασίες στην κεντροαριστερά, ούτε αψιμαχίες Κούλη και Καραμανλικών. Οι μεγάλοι παίκτες μάς έχουν «μετρήσει» για τα καλά. Γνωρίζουν τη δεινή θέση της χώρας, το ευάλωτο, τις δυνατότητές μας. Συχνά βέβαια η ζωή έχει και γι’ αυτούς εκπλήξεις. Το περίφημο λαϊκό αίσθημα κάνει τα πράγματα πιο ενδιαφέροντα.

Πηγή: e-dromos.gr



Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Οι Αριστεροί, οι Δεξιοί, οι Κεντρώοι… όλοι εμείς

Αναστασία Βούλγαρη


Όλοι εμείς. Διχασμένοι, διαιρεμένοι, χωρισμένοι σε στρατόπεδα με τείχη πανύψηλα για να μην βλέπουμε ο ένας τον άλλο.

Όλοι εμείς. Λεηλατημένοι από ένα απάνθρωπο σύστημα, που καταπίνει κοινωνίες ολόκληρες, αλλοτριώνει συνειδήσεις, υποτάσσει, απειλεί, εκφοβίζει, υποδουλώνει.

Όλοι εμείς. Ζούμε σε μία κοινωνία χωρίς ελευθερία κι όμως παραμένουμε διχασμένοι. Κλεισμένοι πίσω από τείχη-ιδεολογικά φέουδα, νομίζοντας ότι ο εχθρός είναι ο διπλανός μας.

«Ο Συριζαίος», «ο Κουκουές», «ο Νεοδημοκράτης», «ο Αριστεριστής», «ο Αναρχικός», έτσι αποκαλούμε τον διπλανό μας και μάλιστα με απέχθεια τις περισσότερες φορές. Τι κι αν είναι άνεργος, φοιτητής που πεινάει, αγρότης που χάνει τη γη του, συνταξιούχος που δεν μπορεί να πληρώσει ούτε τη συμμετοχή του στα φάρμακα, επιστήμονας που ζει στο όριο της φτώχιας. Γι εμάς δεν είναι ο συνάνθρωπός μας, ο γείτονας, ο συνάδελφος. Είναι μόνο η ιδεολογική του ταυτότητα. Καμία συμπόνια για τον ιδεολογικό αντίπαλο.

Απέναντί μας όλοι εκείνοι. Οι ολιγάρχες, οι εξωνημένοι πολιτικοί, οι αργυρώνητοι διανοούμενοι και δημοσιογράφοι. Ενωμένοι εναντίον μας. Μαζί τους οι ξένοι που ορέγονται τον πλούτο της χώρας μας. Στο βάθος του κάδρου, σε υπόγεια επικοινωνία με τους ολιγάρχες, οι νεοναζιστές για να τρομοκρατούν τον κόσμο.

Εμείς, διαιρεμένοι καθώς είμαστε, δεν έχουμε να αντιτάξουμε τίποτα απέναντι στο μίσος τους. Αντί να τους πολεμάμε όλοι μαζί, μισιόμαστε μεταξύ μας.

Ο εθνικός διχασμός του Εμφυλίου γέννησε πολλούς διχασμούς. Έτσι φτάσαμε να μην μπορούμε να συνεννοηθούμε ούτε για να σώσουμε την παιδική χαρά της γειτονιάς μας.

Ο ολιγάρχης άρπαξε την παιδική χαρά και την έκανε εμπορικό κέντρο. Ύστερα άρπαξε τις ακτές και ύψωσε γιγάντια ξενοδοχεία. Ύστερα έκαψε τα δάση κι έχτισε επαύλεις, λεηλάτησε τα βουνά μας, μόλυνε τις θάλασσές μας με πετρέλαιο. Φύσει και θέσει αδηφάγος κατέστρεψε τη βιομηχανία, τη βιοτεχνία και την αγροτική οικονομία. Προηγουμένως είχε φροντίσει να εξαγοράσει τη συνενοχή του πολιτικού συστήματος.

Εμείς παραμείναμε διχασμένοι κι όταν ο ολιγάρχης διαπίστωσε ότι το χοντρό χρήμα βρίσκεται στα χρηματιστήρια, υποδούλωσε μαζί με το πολιτικό σύστημα τη χώρα στην Τρόικα.

Εμείς οι υπόδουλοι παραμένουμε διχασμένοι. «Ο Συριζαίος», «ο Κουκουές», «ο Νεοδημοκράτης», «ο Αριστεριστής», «ο Αναρχικός» κ.ο.κ. Γιατί; Ποιο είναι το κέρδος μας; Αφού όλοι μαζί υποφέρουμε, γιατί δεν αγωνιζόμαστε όλοι μαζί να σπάσουμε τα δεσμά της δουλείας;

Να απαλλαγούμε από το χρέος που μας φόρτωσαν παράνομα και είναι παράνομο. Να κινηθεί η οικονομία, να δουλέψουμε, να ανασάνουμε. Ύστερα βλέπουμε τι θα κάνουμε. Αν θα μείνουμε στην ΕΕ, αν θα φύγουμε, τι είδους πολιτικό και οικονομικό σύστημα θα έχουμε κ.λ.π.

Οι εχθροί μας εκπροσωπούν την καταστροφή, την απανθρωπιά, την υποκουλτούρα, την ασχήμια. Εμείς πρέπει να εκπροσωπήσουμε τη ζωή, τη δημιουργία, την ανθρωπιά, την τέχνη, την ομορφιά. Απέναντι στο ενωμένο στρατόπεδο του εχθρού να αντιτάξουμε το δικό μας ενωμένο στρατόπεδο. Το στρατόπεδο του λαού, των απλών ανθρώπων που βασανίζονται καθημερινά για ένα κομμάτι ψωμί. Τι σημασία έχει τι ψηφίζει ο διπλανός μας όταν πεινάει; Τι σημασία έχει τι ψηφίζει η μάνα που αποχαιρετά το παιδί της που φεύγει για την ξενιτειά;

Οι ξένοι μας λένε τεμπέληδες. Εμείς όμως θέλουμε να δουλέψουμε, αλλά εκείνοι κλείνουν τις επιχειρήσεις. Δεν μας αφήνουν να δουλέψουμε!

Γιατί είναι τόσο δύσκολο να ενωθούμε; Αφού όλους μαζί μάς σκοτώνουν καθημερινά λίγο λίγο.

Ποιος είπε ότι δεν έχουμε πόλεμο; Δέκα χιλιάδες αυτοκτονίες δεν είναι πόλεμος; Γιατί δεν είναι πόλεμος; Επειδή δεν κάνουν θόρυβο;

Ξέρετε τι είναι δέκα χιλιάδες αυτοκτονίες; Μια πόλη νεκρή. Δέκα χιλιάδες, είκοσι χιλιάδες παιδάκια ορφανά. Δέκα χιλιάδες γυναίκες χήρες και δέκα χιλιάδες μανάδες που κλαίνε τα παιδιά τους. Σφαγή.
Η συνείδησή μας δεν το δέχεται ούτε η καρδιά μας το βαστάει.

Εμένα δεν με νοιάζει ο χαρακτήρας του άλλου ούτε τι ψηφίζει. Με νοιάζει τι μπορεί να προσφέρει σ’ έναν καθολικό αγώνα. Δεν με ενδιαφέρει το πολιτικό του παρελθόν ή η ιδεολογική του ταυτότητα. Με ενδιαφέρει να είμαστε σύμμαχοι στον κοινό αγώνα.

Τον αγώνα της απελευθέρωσης.

Πηγή: anastasiavoulgari.gr



Αναστασία Βούλγαρη: Σχετικά με τον συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

ΣΔΙΤ: Ανοίγουν την πόρτα της ιδιωτικοποίησης σε υποδομές παιδείας, πολιτισμού, αθλητισμού


ΣΔΙΤ: Ανοίγουν την πόρτα της ιδιωτικοποίησης σε υποδομές παιδείας, πολιτισμού, αθλητισμού
Με πρόσφατες ανακοινώσεις του, ο Δήμαρχος Κέρκυρας κ. Νικολούζος προανήγγειλε την εκτέλεση έργων στις θεματικές του πολιτισμού, του αθλητισμού και της παιδείας μέσω ΣΔΙΤ. Αναφέρθηκε μάλιστα συγκεκριμένα στην επιλογή τεσσάρων σχολείων (σχολικό κέντρο Γουβιών, Ειδικού Σχολείου, ΕΠΑΛ Νότιας Κέρκυρας και Γυμνάσιο Λευκίμμης), ενός αθλητικού κέντρου στην Πόλη, του Φοίνικα και της οικίας Πετσάλη, και του Δημοτικού Θεάτρου. Έργα που αποτελούν αιτήματα της Κερκυραϊκής κοινωνίας εδώ και πολλά χρόνια. Με αυτόν τον τρόπο, γίνεται προσπάθεια να νομιμοποιηθεί το νεοφιλελεύθερης έμπνευσης χρηματοδοτικό εργαλείο των ΣΔΙΤ (το οποίο αποποιούταν ο ΣΥΡΙΖΑ ως αντιπολίτευση, το προωθεί όμως ως κυβέρνηση και ως μέρος των μνημονιακών δεσμεύσεων), που ιδιωτικοποιεί τις δημόσιες υποδομές και συνεχίζει το μνημονιακό κατήφορο της χώρας.
Τι είναι τα ΣΔΙΤ
Οι Συμπράξεις Δημοσίου – Ιδιωτικού Τομέα (ΣΔΙΤ) είναι συμβάσεις, κατά κανόνα μακροχρόνιες, οι οποίες συνάπτονται μεταξύ ενός δημόσιου και ενός ιδιωτικού φορέα, με σκοπό την εκτέλεση έργων ή/και την παροχή υπηρεσιών. Με αυτές τις συμβάσεις το δημόσιο αναλαμβάνει τον καθορισμό των προδιαγραφών ενός έργου, τη διενέργεια των διαγωνισμών για την επιλογή του ιδιωτικού φορέα υλοποίησης και την αξιολόγηση των προσφορών, και ο ιδιώτης την εκπόνηση των μελετών, την κατασκευή του έργου, την εξασφάλιση της χρηματοδότησης, τη συντήρηση, διαχείριση ή και τη λειτουργία.
Τα ΣΔΙΤ αποτελούν ένα χρηματοδοτικό εργαλείο διπλού δανεισμού του δημοσίου απ’ τον ιδιωτικό τομέα, με το οποίο μεταξύ δημοσίου και τράπεζας παρεμβάλλεται ο ιδιώτης–εργολάβος που υπογράφει τη σύμβαση με το δημόσιο, και στη συνέχεια εξασφαλίζει αυτός τη χρηματοδότηση του έργου.
Τα ΣΔΙΤ αποτελούν σημαντικό μοχλό για την ιδιωτικοποίηση των δημόσιων υποδομών και υπηρεσιών, αφού μέσω της μακροχρόνιας αποπληρωμής από πλευράς του δημοσίου η συντήρηση, διαχείριση και λειτουργία των δημόσιων υποδομών περνούν στον ιδιωτικό τομέα.
Τα ΣΔΙΤ αυξάνουν το κόστος κατασκευής ενός έργου, λόγω της μακροχρόνιας αποπληρωμής τους, και το μετακυλύουν στις επόμενες γενιές είτε με τη μορφή χρέους είτε με την περικοπή δημοσίων επενδύσεων στο μέλλον, εξασφαλίζοντας τη βιωσιμότητα των εργολάβων και των μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων και στο μέλλον.
Τα ΣΔΙΤ αποτελούν έργα που εξαρτώνται απ’ την ανταποδοτικότητα μιας υπηρεσίας ώστε να εξασφαλίζεται η βιωσιμότητά της. Αποτελούν συνήθως επενδύσεις που αφορούν αυτοκινητόδρομους, διαχείριση απορριμμάτων κλπ υπηρεσίες στις οποίες πάντα επιβάλλεται τέλος χρήσης. Η χρήση ΣΔΙΤ σε μη ανταποδοτικές υπηρεσίες (παιδεία, υγεία, αθλητισμός πολιτισμός), υποκρύπτει μελλοντικά βάρη και τέλη για την πρόσβαση του πολίτη σε αυτές.
Με τα ΣΔΙΤ εξασφαλίζεται ότι θα ιδιωτικοποιηθεί–ξεπουληθεί το σύνολο της μελλοντικής δημόσιας περιουσίας, αυτής δηλαδή που δεν έχει περάσει σε ΤΑΙΠΕΔ και Ταμείο Αξιοποίησης Περιουσίας του Δημοσίου γιατί δεν έχει ακόμα κατασκευαστεί.
Ο μύθος της εκτέλεσης  χωρίς την επιβάρυνση του Δήμου
Τα συγκεκριμένα έργα, που προϋπολογίζονται, σύμφωνα με τις ανακοινώσεις, σε 50-60 εκ. ευρώ, θα βαρύνουν το πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων για 20-25 χρόνια, θα εκτελεστούν με το σύστημα μελέτη–κατασκευή, δηλαδή ο εργολάβος που θα κατασκευάσει θα έχει από πριν μελετήσει και σχεδιάσει τον τρόπο κατασκευής του έργου. Γιάννης κερνάει Γιάννης πίνει! Επιπλέον, στον ανάδοχο ανατίθεται η συντήρηση και η φύλαξη της κάθε εγκατάστασης.
Τα έργα αυτά θα περικόψουν το ήδη πετσοκομμένο πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων κατά 50–60 εκ. ευρώ, και θα αποτελέσουν τον πολιτικό οδηγό-επιχείρημα για την επιπλέον μείωση των τακτικών πόρων του Δήμου, αφού πλέον η τοπική αυτοδιοίκηση, για την εκτέλεση σημαντικών έργων  θα πρέπει να απευθύνεται στην ειδική γραμματεία ΣΔΙΤ του Υπουργείου για να εκτελούνται με τον συγκεκριμένο τρόπο.
Η συντήρηση και η φύλαξη των εγκαταστάσεων θα πραγματοποιείται απ’ τον ιδιώτη εργολάβο. Έτσι μειώνονται οι απαιτήσεις για μόνιμο προσωπικό τεχνιτών, καθαριστριών ή φυλάκων του Δήμου Κέρκυρας, και προφανώς οι δημοτικοί υπάλληλοι που υπηρετούν σε αυτόν τομέα δεν θα είναι απαραίτητοι σε βάθος χρόνου.
Στις ανακοινώσεις του ο Δήμαρχος παρέλειψε να μας ενημερώσει για τη λειτουργία των εγκαταστάσεων. Μήπως θα την αναλάβει και αυτή ο ιδιώτης–εργολάβος ή έστω από κοινού και με τον Δήμο;
Ο μύθος της αυστηρής τήρησης του χρονοδιαγράμματος
Προφανώς και η αυστηρή τήρηση των χρονοδιαγραμμάτων αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την υλοποίηση των έργων. Εάν δεν τηρηθεί ένα αυστηρό χρονοδιάγραμμα για την υλοποίηση, δεν θα μπορεί επί της ουσίας να αρχίσει η αποπληρωμή των εργολάβων, και ο λόγος αυτός είναι η ικανή συνθήκη για την εξασφάλιση της ολοκλήρωσης, πιθανώς και πριν το ορισμένο χρονοδιάγραμμα.
Οι όροι που αφορούν την αποπληρωμή  τέτοιων έργων, από μεριάς δημοσίου θα πρέπει κατ’ αρχήν να δημοσιεύονται και να είναι γνωστοί σε όλους, με κάθε λεπτομέρεια και κυρίως το ύψος του συνολικού ποσού που θα έχει καταβληθεί με το πέρας της σύμβασης. Εάν δηλαδή κατασκευαστούν τώρα έργα ύψους 60 εκ ευρώ, πόσο θα  έχουν κοστίσει τα έργα αυτά σε 25 χρόνια που θα ολοκληρώνεται η σύμβαση (λαμβάνοντας υπόψη επιτόκια κλπ στοιχεία συμβάσεων); Οι όροι είναι προφανώς ασαφείς και μπορεί άμεσα να δημιουργούν πολιτικούς εντυπωσιασμούς (ότι δήθεν μπορούν να γίνονται έργα χωρίς χρήματα ή πολλά έργα με μικρό κόστος), αλλά η θλιβερή πραγματικότητα είναι ότι  ουσιαστικά η αποπληρωμή τους ανατίθεται στις επόμενες γενιές είτε με τη μορφή της μείωσης των δημοσιών επενδύσεων  είτε με την από τώρα δέσμευση μελλοντικών πόρων ή και με την από σήμερα δέσμευση πόρων που θα αντιστοιχούσαν σε μελλοντικό σχεδιασμό. Επιπλέον διατηρούνται σοβαρές επιφυλάξεις ότι τα έργα θα κοστίσουν περισσότερο απ’ την πραγματική τους αξία.
Στην πραγματικότητα με τα έργα τύπου ΣΔΙΤ παρεμβάλλεται ενδιάμεσος (ο ιδιώτης εργολάβος), μεταξύ του δημοσίου και μιας τράπεζας, γιατί και ο εργολάβος θα δανειστεί για να κατασκευάσει, δηλαδή επιβάλλεται διπλός δανεισμός για την υλοποίηση ενός έργου, άρα και διπλή αποπληρωμή επιτοκίων. Πρόκειται σαφώς για μια μορφή δανεισμού, που χρησιμοποιεί σαν προκάλυμμα ή ενέχυρο ένα δημόσιο έργο ή επένδυση.  Η συσσώρευση τέτοιων έργων το μόνο αποτέλεσμα που θα έχει είναι την αύξηση των τιμών μιας παρεχόμενης απ’ το δημόσιο  υπηρεσίας ή και στη χειρότερη των περιπτώσεων τη συσσώρευση χρεών για το δημόσιο που μακροχρόνια θα δανείζεται για να αποπληρώσει, στην προσπάθειά του να στηρίξει το υφιστάμενο πλαίσιο κερδοφορίας των εργολαβικών συμφερόντων, υποθηκεύοντας τις νέες γενιές.
Ο ανταποδοτικός χαρακτήρας των έργων και τα ΣΔΙΤ
Βασική προϋπόθεση για την υλοποίηση ενός τέτοιου έργου είναι η βιωσιμότητα της επένδυσης. Εάν απ’ τις επενδύσεις δεν προκύπτει κέρδος, δεν υπάρχει ενδιαφέρον από ιδιώτες να επενδύσουν. Για το λόγο αυτό έως τώρα τα ΣΔΙΤ χρησιμοποιούνταν για περιπτώσεις που επιβάλλονταν στο χρήστη τέλη χρήσης (διόδια κλπ). Όταν τα ΣΔΙΤ αφορούν έργα για κοινωνικές υποδομές και παροχές φαντάζει σχεδόν βέβαιο ότι για την πρόσβαση σε αυτές θα επιβληθούν τέλη στο μέλλον, και αμφισβητείται έμπρακτα  η ελεύθερη και ισότιμη πρόσβαση όλων σε τομείς όπως η παιδεία, ο αθλητισμός και ο πολιτισμός.
Ή με μνημόνια, ή με την ανατροπή
Στη σημερινή μνημονιακή πραγματικότητα, δεν χωράνε μεσοβέζικες λύσεις και ούτε υπάρχουν λύσεις win-win όπως παρουσιάζεται το θέμα απ’ το Δήμαρχο. Το win-win αφορά τους εργολάβους και τους τραπεζίτες, που προφανώς θα βγουν πολλαπλά κερδισμένοι απ’ αυτή τη διαδικασία. Χαμένοι θα βγουν οι πολίτες, η Κερκυραϊκή κοινωνία, η αυτοδιοίκηση, οι εργαζόμενοι.
Η αποδοχή της λογικής της ιδιωτικοποίησης σε τομείς όπως η υγεία, η παιδεία, ο πολιτισμός, είναι ΑΔΙΑΝΟΗΤΗ και ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ. Ποιος επωμίζεται το κόστος για τα κέρδη εργολάβων και τραπεζών; Θα δούμε τέλη στους πολίτες για τη χρήση υποδομών όπως τα σχολεία, το Δημοτικό Θέατρο, τα αθλητικά κέντρα; Θα δούμε νέα πρόσθετη δημοτική φορολογία για την αποπληρωμή του διπλού δανεισμού;
Η νεοφιλελεύθερη πολιτική της κυβέρνησης δημιουργεί  ακραία φτώχεια, αυξάνει την ανασφάλεια, γιγαντώνει τα προβλήματα στο ασφαλιστικό σύστημα, δεν μειώνει την ανεργία και σπρώχνει καθημερινά μεγάλα τμήματα του εργαζόμενου λαού στο κοινωνικό περιθώριο. Ταυτόχρονα προχωρά  στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και είναι έτοιμη να ψηφίσει νέα αντιλαϊκά μέτρα προκειμένου να κλείσει η αξιολόγηση και να ευχαριστήσει τους δανειστές (ΕΕ & ΔΝΤ).
Ο Δήμος της Κέρκυρας δεν μπορεί και δεν πρέπει να συμμετέχει σε αυτή την πολιτική. Η προάσπιση του δημόσιου χαρακτήρα της παιδείας, της υγείας, του πολιτισμού, του φυσικού περιβάλλοντος, του δημόσιου πλούτου και των δημόσιων υποδομών, οφείλει να είναι προμετωπίδα της πολιτικής των αυτοδιοικητικών φορέων.
Κανένα ΣΔΙΤ στην Κέρκυρα, κανένα ΣΔΙΤ παντού.
Όχι στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας.
Να μπει ένα τέλος στην υποθήκευση του μέλλοντος του ελληνικού λαού.
Διαβάστε Περισσότερα »

Οι Αρβανίτες των Σπάτων δεν γουστάρουν τα παιδιά με αλβανική καταγωγή να μαθαίνουν την γλώσσα τους


Σύμφωνα με το blog Ανατολική Ακτή Αττικής, στις 21 Φεβρουαρίου που τυχαίνει να είναι και η  Διεθνής Ημέρα Μητρικής Γλώσσας, σταμάτησαν τα μαθήματα μητρικής γλώσσας για παιδιά αλβανικής καταγωγής που ζούνε στα Σπάτα, τα οποία γίνονταν σε αίθουσα του 1ου δημοτικού του δήμου από τις 22 Ιανουαρίου. Η διακοπή των μαθημάτων ήταν αποτέλεσμα αντιδράσεων της τοπικής κοινωνίας.
Οι αντιδράσεις κάποιων κάτοικων της περιοχής για τα μαθήματα αλβανικών, είχε διαφανεί από την αρχή των μαθημάτων ότι θα έχουν αποτέλεσμα, όταν στην συνεδρίαση του τοπικού συμβουλίου Σπάτων στις 6 Φεβρουαρίου,  εγκρίθηκε ομόφωνα απόφαση (με αριθμό 4/2017) σύμφωνα με την οποία, όταν πρόκειται να διατεθούν κτιριακές εγκαταστάσεις του δήμου εντός χωρικών ορίων της Δημοτικής Κοινότητας Σπάτων, αυτό (δηλαδή το τοπικό συμβούλιο) να λαμβάνει γνώση «καθώς και να προωθεί τα αιτήματα στον Δήμαρχο για την τελική έγκρισή τους»

Η αιτιολόγηση της απόφασης έλεγε οι μπορεί η διάθεση των δημοσίων κτιρίων να δημιουργήσει πολιτικοκοινωνικές αντιδράσεις (!?) που θα βλάψουν τη Δημοτική Ενότητα Σπάτων, όποτε θα πρέπει η απόφαση για να δοθεί κάποιο δημόσιο κτίριο να λαμβάνεται από τον Δήμαρχο.

Το αποτέλεσμα αυτής της απόφασης, που δεν λαμβάνει υπόψιν της καθόλου τα αρμόδια δημοτικά όργανα όπως την Επιτροπή παιδείας, ήταν να σταματήσουν τα μαθήματα μητρικής γλώσσας για τα παιδιά αλβανικής καταγωγής, μέχρι να λάβει ο δήμαρχος περισσότερα στοιχεία από το υπουργείο παιδείας σχετικά με τα μαθήματα. ‘Ηδη διερευνάται το ενδεχόμενο να συνεχιστούν τα μαθήματα σε άλλο χώρο.
Το οξύμωρο είναι ότι στην δημοτική ενότητα Αρτεμιάδης που ανήκει στον ίδιο δήμο με τα Σπάτα, τα μαθήματα των Αλβανικής καταγωγής παιδιών γίνονται κανονικά.
Διαβάστε Περισσότερα »

Σκληρή γραμμή Τραμπ: Η Ελλάδα δεν είναι δικό μας πρόβλημα, αλλά της Ευρώπης


Την θέση ότι η οικονομική κρίση της Ελλάδας είναι κατά κύριο λόγο πρόβλημα της Ευρώπης εξέφρασε ο  νέος υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ Steven Mnuchin την Πέμπτη λίγες ώρες μετά τη συνάντηση της Κρ. Λαγκάρντ με την Αγκ. Μέρκελ στο Βερολίνο και την εντύπωση ότι οι δυο κυρίες τα βρήκαν για το ελληνικό ζήτημα. 

Σε συνέντευξή του στην Wall Street Journal, ο αμερικανός υπουργός επανέλαβε την άποψη που είχε διατυπώσει και σε προεκλογικό χρόνο ο Ντ. Τραμπ και πλέον γίνεται θέση της αμερικανικής διοίκησης.  Οι ευρωπαίοι έχουν την κύρια ευθύνη να λύσουν το πρόβλημα της Ελλάδας. 

 Όπως σχολιάζουν οι συντάκτες της WSJ, οι δηλώσεις του σε συνδυασμό με τη συνομιλία που είχε με τη γενική διευθύντρια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου Christine Lagarde την Τρίτη, υποδηλώνουν ότι η νέα αμερικανική κυβέρνηση θα ενθαρρύνει το Ταμείο να διατηρήσει τη σκληρή γραμμή του αναφορικά με την Ελλάδα, κρατώντας το εκτός του τρίτου προγράμματος στήριξης για το ορατό μέλλον.

«Συνομιλούμε με τους Ευρωπαίους εταίρους μας και το ΔΝΤ αναφορικά με αυτό, αλλά προφανώς τον πρώτο λόγο έχουν οι Ευρωπαίοι εταίροι μας», δήλωσε ο υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ.

Σύμφωνα με την WSJ, η ομάδα Trump θα μπορούσε να προσφέρει κάλυψη στο ΔΝΤ καθώς αντιμετωπίζει κλιμακούμενη πίεση από τη Γερμανία να προσφέρει αξιοπιστία στο ευρωπαϊκό πρόγραμμα διάσωσης της Ελλάδας με τη χορήγηση νέας χρηματοδότησης.

Αν η Ουάσιγκτον εκπέμψει σήμα ότι δεν θα επιτρέψει στο ΔΝΤ να πειράξει τα νούμερα του αναφορικά με την Ελλάδα, προκειμένου να καταστήσει λειτουργική την ευρωπαϊκή διάσωση - όπως έκανε στα πρώτα δύο προγράμματα - το Ταμείο θα έχει την υποστήριξη του πιο ισχυρού μέλους του προκειμένου να εμμείνει στη θέση του.
Ο Nathan Sheets, ένας από τους κορυφαίους οικονομικούς διπλωμάτες της κυβέρνησης Obama, δεν "βλέπει" να έρχεται σύντομα νέα χρηματοδότηση από το ΔΝΤ.

"Με τις γερμανικές εκλογές αργότερα εντός του έτους, δύσκολα μπορεί να είναι κανείς αισιόδοξος ότι επίκειται μία ελάφρυνση χρέους επαρκούς έκτασης, που θα παρακινήσει το ΔΝΤ να συμμετάσχει", αναφέρει.

"Η πιο πιθανή έκβαση είναι ότι, όπως στο παρελθόν, οι Ευρωπαίοι θα βρουν έναν τρόπο να κινηθούν προς τα μπρος χωρίς νέα κεφάλαια από το ΔΝΤ" αναφέρει ο κ. Sheets που πλέον βρίσκεται στο Peterson Institute for International Economics.

Η τοποθέτηση του αμερικανού υπουργού οικονομικών ήρθε αφότου Λαγκάρντ και Μέρκελ έδωσαν την εντύπωση πως τα βρήκαν στο Βερολίνο για μεταρρυθμίσεις τώρα και χρέος αφού δούμε τα αποτελέσματα των μεταρρυθμίσεων στο τέλος του προγράμματος.    

Πάντως ο εκπρόσωπος του Ταμείου  Τζέρι Ράις κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου υπερτόνισε την ανάγκη η περιγραφή των μέτρων για ελάφρυνση χρέους πρέπει να γίνει αμέσως μετά τη συζήτηση για τις μεταρρυθμίσεις, ακόμα και αν η εφαρμογή γίνει αργότερα.

Ο Ράις επιβεβαίωσε ότι η αποστολή του ΔΝΤ θα έρθει στην Αθήνα στις αρχές της επομένης εβδομάδας και θα επικεντρωθεί στις μεταρρυθμίσεις που πρέπει να κάνει η Ελλάδα στο δημοσιονομικό μέτωπο.

«Το ΔΝΤ θέλει σαφή και αναλυτική δέσμευση των εταίρων για την αναδιάρθρωση του χρέους ακόμα και αν αυτή πραγματοποιηθεί σε μελλοντική στάδιο», τόνισε ο Ράις.

Αναφορικά με την συνάντηση της κ. Λαγκάρντ με την καγκελάριο Μέρκελ, ο Ράις υποστήριξε ότι η επικεφαλής του Ταμείου επανέλαβε ότι είναι επιθυμία του Ταμείου να μετέχει με χρηματοδότηση αλλά αυτό θα γίνει μόνο όταν κι εφόσον υπάρχουν οι μεταρρυθμίσεις και η ρύθμιση του χρέους.

“Είναι η προσέγγιση που έχουμε επαναλάβει εδώ και καιρό,” σημείωσε ο Τζέρι Ράις, προσθέτοντας πως “χρειαζόμαστε προκαταβολική συγκεκριμένη δέσμευση για ένα ισχυρό πακέτο στην ελάφρυνση χρέους, το οποίο ωστόσο μπορεί να ενεργοποιηθεί αργότερα”.

Όπως είπε, αναμένει να γίνει η συζήτηση για το χρέος αμέσως μετά τις συζητήσεις για τις μεταρρυθμίσεις. Μόνο μετά από αυτό θα μπορέσει το ταμείο να πάει πρόταση χρηματοδότησης στο Δ.Σ.

Αρνήθηκε να προβλέψει πότε θα ολοκληρωθεί η αξιολόγηση και σημείωσε ότι “πρέπει να αφήσουμε τις συζητήσεις να εξελιχθούν. Ολοι μπαίνουν στις συζητήσεις με την καλύτερη δυνατή διάθεση να κάνουν ότι καλύτερο για την Ελλάδα και τον ελληνικό λαό”.

Σε ότι αφορά την επικοινωνία Λαγκάρντ με τον νέο υπουργό Οικονομικών των ΗΠΑ, Στίβεν Μνούτσιν, είπε ότι συζητήθηκε το θέμα της Ελλάδας, αλλά δεν έδωσε παραπάνω διευκρινήσεις.
Αναφορικά με το θέμα των προβλέψεων για την ελληνική οικονομία και το ενδεχόμενο αναπροσαρμογής πριν τον Απρίλιο με βάση τα νέα δεδομένα υποστήριξε ότι «δεν έχω ενημέρωση ότι θα εκδώσουμε νέες προβλέψεις για την Ελλάδα», απάντησε ερωτηθείς για το ενδεχόμενο.
Ο ίδιος διέψευσε τα ρεπορτάζ ότι υπήρξε συμφωνία μεταξύ Λαγκάρντ-Μέρκελ για να μπει το Ταμείο στο πρόγραμμα με 5 δισ. ευρώ.


Διαβάστε Περισσότερα »

Η ΔΙΑΣΤΡΕΒΛΩΣΗ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΜΕ ΤΗΝ...ΕΥΓΕΝΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΩΝ ΔΗΜΟ(Σ)ΚΟΠΩΝ

Του Βασίλη Πολυχρόνη                    

Διαβάζω μια απίθανη δημοσκόπηση της ALCO για λογαριασμό του news247 και τραβάω τις τρίχες της κεφαλής μου (και της πάνω και της κάτω)!

Ο τίτλος γράφει "Θετική η πλειοψηφία των Ελλήνων με τη συμφωνία για τα αντισταθμιστικά".Πρώτη απορία:Είδατε εσείς κάποια συμφωνία με αντισταθμιστικά μέτρα μάλιστα?

Πάμε όμως στις ερωτήσεις:
-Πρώτη ερώτηση:"Έτυχε να ακούσετε ή διαβάσετε πως έκλεισε η πολιτική συμφωνία για τη 2η αξιολόγηση".Απορία:Πότε...έκλεισε αυτή η συμφωνία ρε παιδιά και γιατί έρχεται το κουαρτέτο αφού έκλεισε?

-Δεύτερη ερώτηση:"Το ότι η συμφωνία προβλέπει επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων από 1/1/2018 είναι ένα αποτέλεσμα θετικό, μάλλον θετικό, μάλλον αρνητικό ή αρνητικό"?Απορία:Σε ποιο...όνειρο ο δημο(σ)κόπος είδε πως επανέρχονται οι συλλογικές συμβάσεις να το δω κι εγώ?Ούτε η ίδια η κυβέρνηση δεν λέει κάτι τέτοιο!

-Τρίτη ερώτηση:"Το ότι η συμφωνία προβλέπει το πάγωμα του ποσοστού των ομαδικών απολύσεων, είναι ένα αποτέλεσμα θετικό, μάλλον θετικό, μάλλον αρνητικό ή αρνητικό"?Απορία:Ορίστε?Έχουμε πάγωμα ομαδικών απολύσεων?Πολύ...επιστημονική φαντασία βλέπει ο...γκαλοπιέρης!

-Στο τέλος έρχεται και το...κερασάκι στην τούρτα:"Με ποια από τα παρακάτω μέτρα-αντιστάθμισμα στη μείωση αφορολογήτου συμφωνείτε"?Και απαριθμεί τη μείωση φορολογίας ελ.επαγγελματιών,τη μείωση ΦΠΑ στη ΔΕΗ,τη μείωση στον ΕΝΦΙΑ και τη μείωση ΦΠΑ στην εστίαση!

Μιλάμε νοιώθω....να ζω στον παράδεισο της αξιολόγησης.Όνειρο ζω,μη με ξυπνάτε!

Υ.Γ. Ακόμα και οι μαϊμούδες γελάνε με τέτοιες δημο(σ)κοπήσεις!



Διαβάστε Περισσότερα »

ΕΚΤ: Το Grexit θα κοστίσει πάνω από 1,5 τρισ. ευρώ στο ευρωσύστημα...ΝΑ γιατί το τρέμουν!!!!


Οι παραμετρικές απώλειες για το ευρωπαϊκό σύστημα από μια πιθανή αποχώρηση της Ελλάδας από το ευρώ ή αδυναμία πληρωμής των δανείων της ξεπερνούν το 1,5 τρισεκατομμύρια ευρώ, σύμφωνα με απόρρητη έκθεση της ΕΚΤ που επικαλέστηκε ο δημοσιογράφος Σωτήρης Καψόχας στην εκπομπή «Αίθουσα Σύνταξης» της ΕΡΤ.

Βάσει των στοιχείων της έκθεσης, αν παραμείνει έτσι το χρέος, το ελληνικό κράτος θα πρέπει να πληρώσει μέχρι το 2030, 322 δισεκατομμύρια ευρώ, εκ των οποίων τα 160 είναι τόκοι.

Ακόμη και στην περίπτωση όμως που καταφέρει να αποπληρώσει αυτό το χρέος, θα μείνει υπόλοιπο άλλα 300 δισεκατομμύρια.

Αξίζει να σημειωθεί ότι, πάντα σύμφωνα με την ίδια έκθεση, το ευρωπαϊκό χρέος προσεγγίζει τα 21 τρισεκατομμύρια ευρώ.

Πηγή: imerisia 

Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2017

Ο κυβερνητισμός είναι η… πρέζα του πολιτικού συστήματος


H ασυλία της XA από την Αστυνομία και τα παράκεντρα εντός των «σωμάτων εξουσίας»… δεν είναι πρόβλημα.
Η νομιμοποίηση και συμμετοχή της εγκληματικής οργάνωσης στη Βουλή… δεν είναι πρόβλημα.
Η χαρακτηριστική ολιγωρία της δικαιοσύνης στη δίκη του Π. Φύσσα που έδωσε το δικαίωμα να κυκλοφορούν ελεύθεροι ο φονιάς και οι αυτουργοί… δεν είναι πρόβλημα.
Η λογική της κρατικής καταστολής, ή της υπόθαλψης των εγκληματικών προσώπων της ολιγαρχίας, με δικαστική προστασία… δεν είναι πρόβλημα.
Η κατακρήμνιση των μισθών, η περιθωριοποίηση των μακροχρόνια ανέργων… δεν είναι πρόβλημα.
Η μετατροπή της αγοράς εργασίας σε πεδίο άσκησης ευέλικτων μορφών απασχόλησης με όρους εργασιακής γαλέρας και όχημα τις μνημονιακές πολιτικές που επέφεραν την φτωχοποίηση και την εξαθλίωση της κοινωνίας… δεν είναι πρόβλημα.
Η μετανάστευση – εγκατάλειψη της χώρας από το πιο νέο και ελπιδοφόρο επιστημονικό προσωπικό της χωράς… δεν είναι πρόβλημα.
Η δημόσια υγεία και οι ελλείψεις ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού στα νοσοκομεία της χώρας… δεν είναι πρόβλημα.
Το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και η εγκαθίδρυση μιας ολιγοπωλιακής ολιγαρχικής δημοκρατίας, η οποία παραβιάζει κάθε συνταγματική αρχή… δεν είναι πρόβλημα.
Η αντιανθρωπιστική αντιμετώπιση προσφύγων και μεταναστών μετά τη βάναυση συμφωνία καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μεταξύ ΕΕ – Τουρκίας… δεν είναι πρόβλημα.
Η χώρα βρίσκεται αιχμάλωτη, χωρίς να διαφαίνεται έστω το μονοπάτι εξόδου από την κρίση. Το νεοφιλελεύθερο μοντέλο που ακολουθείται τα τελευταία επτά χρόνια με βάναυσες πολιτικές και οικονομικές επιλογές, οδηγώντας ολοένα και περισσότερο σε ανθρωπιστικό αδιέξοδο συνεχίζεται την ώρα που το τέρας του νεοφασιστικού μορφώματος της ΧΑ εκμεταλλεύεται την ξενοφοβία και το ρατσισμό.
Το μείζον θέμα της οικονομικής καταστροφής, που δένει πισθάγκωνα όλες τις κοινωνικές τάξεις αφανίζοντας την οικονομική ύπαρξή τους, αποτελεί τη βάση της πολιτικής περιθωριοποίησής τους.
Οι υποτιθέμενοι «δημοκρατικοί θεσμοί» εξωθούν τον κόσμο στην απόλυτη ανέχεια, εξαθλίωση, πείνα και αναξιοπρέπεια, ενώ καθίσταται δυσδιάκριτη η διαφορά μεταξύ της φασιστικής κτηνωδίας και της «δημοκρατικής»… βερσιόν της.
Η θλίψη μιας κατά φαντασίαν επιτυχίας αποτελεί την κτηνωδία του νεοφιλελευθερισμού, των αριθμών και των αγορών, έναντι των ανθρώπων και της αξιοπρεπούς υπόστασης μας.
Η βία και η εγκληματικότητα θα αυξάνονται όσο αυξάνεται η φτώχεια η ανεργία και η εξαθλίωση.
Το έλλειμμα δημοκρατίας, λαϊκής κυριαρχίας, όπως επιβάλλουν «θεσμοί», δανειστές και συνυπογράφουν κυβερνήσεις και κόμματα με τα τσιράκια της γραφειοκρατίας τους, καταδυναστεύει την πραγματική οικονομία, όλα τα λαϊκά και εργατικά στρωματά.
Η ασφυξία από τον δημοσιονομικό στραγγαλισμό των «πλεονασμάτων», με τα εισοδήματα λεηλατημένα παίρνει τη θέση που ορίζεται από τις «αγορές» και τα οικονομικά κοράκια έναντι των «ελλειμμάτων» για ζωή.
Η κοινωνία ενώ αντιλαμβάνεται πλέον ότι όχι μόνο δεν προσπαθούν να την σώσουν, αλλά την χρησιμοποιούν ώστε να της εφαρμόσουν τα χειρότερα χρησιμοποιώντας το «οικονομικό ορθό» ως άλλοθι, παραμένει θεατής στην εξέλιξη του δικού της δράματος.
Το αποτελέσματα του νεοφιλελεύθερου οικονομικού φονταμενταλισμού, σκόπιμα, για άλλη μια φορά αποκρύπτονται εκ του πονηρού και με πρόθεση αποπροσανατολισμού, μετατρέποντας την πολιτική σε ένα ατέρμονο σόου επικοινωνιακών εντυπώσεων.
Το επικυρίαρχο σενάριο «πάση θυσία στο ευρώ», προσομοιάζει στο δόγμα «πάση θυσία παραμονή στην εξουσία».
Η λύση της περιθωριοποίησης της λαϊκής βούλησης για ανατροπή και ρήξη, όπως προκύπτει από την κούραση και την απογοήτευση, είναι «βούτυρο στο ψωμί» ολόκληρου του συστημικού πολιτικού κατεστημένου. Νέου και παλιού.
Να τους την δώσουμε ή να τους την χαρίσουμε;
Αντί επιλόγου:… «Κι όποιος (κάνει ότι) δεν καταλαβαίνει, δεν ξέρει που πατά και που πηγαίνει!..» με την παραμονή της χώρας στην ΕΕ, την επιμονή στο ευρώ, με την παρουσία ΔΝΤ και τις υπηρεσίες που προσφέρει στο παγκοσμιοποιημένο κεφαλαίο, χωρίς μονομερή διαγραφή του χρέους και με τις τράπεζες κάτω από τον έλεγχο της οικονομικής νομενκλατούρας των Βρυξελλών.


Διαβάστε Περισσότερα »

Αρχειοθήκη ιστολογίου