Τετάρτη, 29 Μαρτίου 2017

Αστυνομία Λέσβου: συλλαμβάνουμε πρόσφυγες προληπτικά!


Σε προληπτική σύλληψη 20-25 προσφύγων καθημερινά προβαίνει η αστυνομία στο κέντρο μεταναστών Μόριας, τους οποίους στη συνέχεια κρατάει στο κλειστό προαναχωρησιακό μέρος του κέντρου (πτέρυγα Β) χωρίς καμία κατηγορία και κυριολεκτικά κόβοντας τους την χολή εφόσον η κράτηση στην πτέρυγα αυτή ισοδυναμεί με απέλαση. 

Ο λόγος που τους υποβάλει αυτό το καψόνι; Επειδή κάποιοι πρόσφυγες πληροφορούνται ότι η απόφαση Β” Βαθμού επί του αιτήματος τους για άσυλο είναι απορριπτική και δεν παρουσιάζονται στο περιφερειακό γραφείο ασύλου της Λέσβου για να τους παραδώσει για σύλληψη και απέλαση στην Τουρκία. 

Έτσι, λοιπόν, τι κάνει η ΕΛ.ΑΣ. για να τιμωρήσει τους πρόσφυγες που δεν συμμορφώνονται με την πολιτική των απελάσεων; 

Διενεργεί 20-25 συλλήψεις την ημέρα μήπως και πετύχει εκείνους που δεν παρουσιάζονται. Εκείνους τους συλλαμβάνει (αν τους πετύχει μέσα στην 25άδα) και τους υπόλοιπους τους απελευθερώνει το βράδυ μετά από μια μέρα στην ψειρού!


Διαβάστε Περισσότερα »

Σκουρλέτης: Διαφωνώ με το ξεπούλημα της ΔΕΗ, αλλά κάνω τουμπεκί για να μην χάσω τα μισθά!


Στημένο αποκάλεσε το διαγωνισμό για την ιδιωτικοποίηση μέρους των παραγωγικών μονάδων της ΔΕΗ ο Πάνος Σκουρλέτης, ο οποίος όμως τελικά διευκρίνισε ότι θα πειθαρχήσει στην όποια συλλογική απόφαση της κυβέρνησης και του κόμματος γιατί έχει γαλουχηθεί με αυτόν τον τρόπο και δεν είναι στην Αριστερά για να κάνει προσωπική καριέρα, όπως είπε χαρακτηριστικά.

Όπως εξήγησε, μιλώντας στον ΣΚΑΪ, ένας διαγωνισμός είναι στημένος όταν «σε αναγκάζουν να πουλάς σώνει και καλά μέχρι το τέλος Ιουλίου του 2018 είναι σα να παίζεις χαρτιά και να σου έχουν πει εξαρχής ότι το πρωί θα έχεις χάσει τα μισά σου λεφτά» ανέφερε χαρακτηριστικά.

Ο κ. Σκουρλέτης κατήγγειλε μάλιστα πως στελέχη των τεχνικών κλιμακίων των θεσμών θέλουν να κάνουν ρεσάλτο στη δημόσια περιουσία, κάνοντας λόγο για «βαποράκια συμφερόντων. «Δεν μπορεί να το αποδείξω αυτό, αλλά είναι πολιτική εκτίμηση» διευκρίνισε ο υπουργός.

Ο κ. Σκουρλέτης χαρακτήρισε ως ιδεοληψία και δογματισμό την πώληση της ΔΕΗ όσο - όσο, εκφράζοντας φόβους για ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Τα υδροηλεκτρικά, είπε, έχουν βγει έξω, αλλά με αυτά που έχουμε δει δεν αμφιβάλλω ότι μπορεί να ξαναμπούν... Στην πρώτη αξιολόγηση δεν είχε τεθεί θέμα το είπαν και οι ίδιοι θεσμοί.

Ο Πάνος Σκουρλέτης δήλωσε ότι ο «διάδοχός του» στο υπουργείο Ενέργειας Γιώργος Σταθάκης είναι εξαίρετος στα καθήκοντά του, ωστόσο νωρίτερα δήλωσε «παρών» στις εξελίξεις στα ενεργειακά. «Κάθε προηγούμενη ταυτότητα παραμένει, δεν απαλείφεται» ανέφερε με νόημα.

«Να πωλήσουμε το 40% για 300 εκατ. ευρώ; Είναι επιχειρήματα του αέρα αυτά. Ναι μπορεί και να πουλήσεις, δεν είμαι δογματικός, αλλά μέσα από δικό μας σχεδιασμό όχι επιβαλλόμενο» σημείωσε ο υπουργός Εσωτερικών.

«Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κ. Τζανακόπουλος είπε χθες ότι αγωνιζόμαστε για ισχυρή δημόσια επιχείρηση ηλεκτρισμού με καλύπτει αυτό εμένα, το τι θα γίνει θα το δούμε…» είπε δε. Επίσης, τόνισε πως είχε και την Τρίτη κατ’ ιδίαν επικοινωνία με τον πρωθυπουργό.

«Η προηγούμενη κυβέρνηση έλεγε ότι το 66% έπρεπε να περάσει σε ιδιώτες, αλλά αυτό δεν ήταν άνοιγμα, το δίκτυο λέγαμε ότι έπρεπε να βρίσκεται υπό δημόσιο έλεγχο, πείσαμε τους θεσμούς και οι Κινέζοι (State Grid) αγόρασαν το 24% του ΑΔΜΗΕ αντί 376 εκατ. ευρώ. Πρόκειται για την πιο πετυχημένη μερική ιδιωτικοποίηση.

«Αποτυχία ένα τέταρτο μνημόνιο»

«Θα είναι αποτυχία να οδηγηθούμε σε τέταρτο μνημόνιο» παραδέχθηκε όσον αφορά τη συμφωνία με τους δανειστές. «Να κρατήσουμε ανοιχτό το δρόμο για να βγούμε έξω από το μνημόνιο. Υπάρχει χρόνος, αρκεί τα μέτρα να λειτουργήσουν με τον κανόνα της λογικής, πρόσθεσε, εκτιμώντας ότι το ΔΝΤ «έχει βγει μπροστά».

Ο υπουργός παρατήρησε πως «δεν είναι ανεξάρτητη από το περιεχόμενο της». Παραδέχθηκε ότι υπάρχουν προβλήματα στην οικονομία, αποδίδοντάς τα και στο υφεσιακό μείγμα των υφιστάμενων μέτρων, προσθέτοντας πως το περιεχόμενο της συμφωνίας δεν πρέπει να οδηγεί σε νέα ύφεση, γιατί τότε και η συμφωνία αυτή καθαυτή θα είναι αρνητική. «Ο λόγος της καθυστέρησης δεν οφείλεται στην κυβέρνηση αλλά στην πλευρά των δανειστών» επέμεινε.

«Ο Σόιμπλε θέλει Μητσοτάκη»

Ο Πάνος Σκουρλέτης εξέφρασε δε την εκτίμηση πως ο γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε θα ήθελε τον πρόεδρο της ΝΔ Κυριάκο Μητσοτάκη πρωθυπουργό καθώς προέρχονται από συγγενείς χώρους. «Απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ έχουν συνωμοτήσει οι πάντες, εγχώριες και ξένες δυνάμεις - και τα ΜΜΕ. Ενοχλεί που υπάρχει κυβέρνηση της Αριστεράς σε μια μικρή χώρα» υποστήριξε.

Πηγή: skai.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Αγαπητέ Τουσκ. Εμείς την κάνουμε…




Η επιστολή της πρωθυπουργού της Βρετανίας με την οποία ενεργοποιεί το άρθρο 50 για το Brexit

Διαβάστε Περισσότερα »

Οκτώ χρόνια λειψυδρίας

Της Μαρίας Χατζηδάκη


Λουζόμαστε το τίποτα, γιατί συμβιβαστήκαμε σε μια ζωή που «ΤΙΠΟΤΑ ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ». Στεγνώνουμε από νοήματα, γιατί κρυφτήκαμε πίσω από το «ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΓΩΝΑΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΝΟΗΜΑ», καταδικάζοντάς τον σε αυτοακύρωση.

Εφησυχάσαμε, βλέπετε, στα χρόνια της επίπλαστης ευημερίας, δώσαμε αξία σε πράγματα άνευ ουσίας, μιμηθήκαμε άκριτα έναν τρόπο ζωής που δεν μας ταίριαζε, πλαδάρεψε το φρόνημα και χάθηκε η λεβεντιά.

Αναζητάμε τώρα τις αιτίες των δεινών μας σε μια «κληρονομημένη παθογένεια» και με σκυφτό κεφάλι παπαγαλίζουμε διαστροφικά, πως «έτσι είναι ο Ελληνάρας, ο διεφθαρμένος, ο τεμπέλης», «πως αυτός ο λαός είναι άξιος της μοίρας του, αφού τον έφαγαν τα ποτά και οι γυναίκες». Έτσι κυλάει η ζωή μας και μετράμε τα χρόνια, με μια λαχτάρα να εμφανιστεί ο πεφωτισμένος εκείνος ηγέτης, ό,τι τέλος πάντων ορίζει ο καθένας στο φαντασιακό του ως ηγέτη, που θα ξεπλύνει την εθνική μας ντροπή, θα προτάξει τα στήθη του και θα σταματήσει την κατρακύλα μας!!!

Και όσο περιμένουμε ακινητοποιημένοι στο «δεν έχει νόημα», παραδίνουμε την ζωή μας στον κάθε εκσυγχρονιστή, επανιδρυτή, μεταρρυθμιστή ή και μνημονιστή… να γράψει ιστορία και να παίξει την δική μας την ψυχή.

Κι όμως, όλη η αλήθεια στις δυο αράδες ενός μηνύματος γραμμένου με μαύρη μπογιά στη μάντρα του διπλανού σχολείου:

ΑΝ ΗΤΑΝ ΕΥΚΟΛΟ ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΧΕ ΝΟΗΜΑ... ΡΕ ΦΙΛΕ

Το νόημα κρύβεται στα δύσκολα και είναι αυτό που πυροδοτεί την αδράνεια και υπερβαίνει το εγώ.

  • Κρύβεται στον εξανδραποδισμό και τον εξευτελισμό ενός υπερήφανου λαού.
  • Κρύβεται στα προδομένα χώματα που επιτροπεύονται εξευτελιστικά.
  • Κρύβεται στην χαμένη αξιοπρέπεια και το αβέβαιο μέλλον.
  • Κρύβεται στις γενιές που δε θα γεννηθούν, στα όνειρα που δεν θα πραγματοποιηθούν.
  • Κρύβεται στις έννοιες που απαξιώθηκαν και τώρα μείναμε γυμνοί.
  • Κρύβεται στη ματιά του ανέστιου Άλλου, του περιπλανώμενου Άλλου, του ξεριζωμένου Άλλου.

Η στιγμή της ενηλικίωσης, της ανάληψης της προσωπικής ευθύνης, είναι, περισσότερο από ποτέ, αναγκαία προϋπόθεση και αυτή η στιγμή είναι τώρα. Η βαναυσότητα μόνο με ξύπνιο μυαλό αντιμετωπίζεται και με παρρησία. Όχι με την άρνηση και τη σιωπή, την απομόνωση και τη ντροπή, παρά με τον λόγο και την πράξη, τη σύνδεση με τον διπλανό, το άνοιγμα στην κοινότητα.

Μόνο τότε ΕΧΟΥΝ ΟΛΑ ΝΟΗΜΑ, όταν «άγρυπνο και ανυπότακτο μένει το πνεύμα, στητό και αγέρωχο το ωραίο ανάστημα».

Πηγή: dromosanoixtos.gr



Δρόμος Ανοιχτός: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

ΝΑ ΜΗ ΖΗΣΟΥΜΕ ΣΑΝ ΣΚΛΑΒΟΙ - Συλλαλητήριο Πέμπτη 6 Απρίλη 6.30 μμ Προπύλαια



Ο ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟΣ ΛΑΟΣ ΝΑ ΣΑΡΩΣΕΙ ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ - ΕΕ – ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και το «μαύρο μπλοκ» ΕΕ-ΔΝΤ-κεφαλαίου διαμορφώνουν βήμα-βήμα το δρόμο της λεηλασίας όσων εργατικών και λαϊκών δικαιωμάτων έχουν απομείνει. Η περιβόητη «διαπραγμάτευση» για τη δεύτερη αξιολόγηση έχει προσυμφωνημένο τέλος, ένα 4ο μνημόνιο.

Κανείς δεν μπορεί πλέον να καταπιεί το παραμύθι της κυβέρνησης για «ούτε 1 ευρώ επιπλέον λιτότητα». Έχουν ήδη συμφωνήσει την ριζική μείωση του αφορολόγητου ενώ θα αυξηθούν οι φόροι και τα χαράτσια. Έχουν συμφωνήσει στα αιματηρά πλεονάσματα, σε νέα λεηλασία των μισθών, αλλά και σε νέες περικοπές των συντάξεων, μέσω της κατάργησης της προσωπικής διαφοράς. Θέλουν να θεσμοθετήσουν την απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων και την επέκταση της ελαστικής εργασίας  σε δημόσιο και ιδιωτικό με νέες ακόμα πιο εκμεταλλευτικές μορφές όπως η μαθητεία, τα μπλοκάκια, η εκ περιτροπής εργασία, οι εργολαβικοί κ.ά. Έχουν αποφασίσει το ξεκοκάλισμα της ΔΕΗ, ιδιωτικοποιήσεις, το κλείσιμο δημόσιων δομών και οργανισμών και τη λειτουργία όλου του δημόσιου με επιχειρηματικά και «αιματηρά» δημοσιονομικά κριτήρια. Θέλουν να φέρουν νέο συνδικαλιστικό νόμο που θα απαγορεύει ακόμα και το δικαίωμα της απεργίας.
               
Το κυβερνητικό σενάριο περί «αντίμετρων» κατέληξε πολύ σύντομα στον κάλαθο των αχρήστων, αφού για τους δανειστές προέχει ο στόχος για πλεόνασμα 3,5%. Παράλληλα η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έχει συμφωνήσει να εντείνει τους πλειστηριασμούς μέσω της ηλεκτρονικής εφαρμογής τους.

Ο ΣΕΒ ζητά εθνική συνεννόηση και «ελληνικό μνημόνιο», καθώς η «ανάπτυξη» και η «ανταγωνιστικότητα» του κεφαλαίου, προϋποθέτει την ακόμα μεγαλύτερη εξαθλίωση και φτωχοποίηση του λαού και της νεολαίας. Το ΔΝΤ ζητά την δέσμευση της αντιπολίτευσης για την υλοποίηση των μέτρων, ενώ η ΕΕ απαιτεί την προνομοθέτηση μέτρων. Όλα τα κόμματα που ψήφισαν το 3ο μνημόνιο, είναι έτοιμα να στηρίξουν την υλοποίηση ενός ευρωμνημονίου διαρκείας.

Να ξεσηκωθούμε για να τους ανατρέψουμε

Η ανάγκη να κλιμακωθεί τώρα η πάλη των εργαζόμενων και όλου του λαού είναι υπερεπείγουσα για να εμποδιστεί και να ανατραπεί αυτή η πορεία.

Η ελπίδα για την ανατροπή αυτής της βαρβαρότητας δεν μπορεί να ανατεθεί στον κυβερνητικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό. Η ΓΣΕΕ σφυρίζει αδιάφορα, ενώ μετά τις επαφές με το ΔΝΤ, ξεκινά διαπραγματεύσεις με το ΣΕΒ για μια ακόμα σύμβαση εξαθλίωσης. Η ΑΔΕΔΥ παραμένει στην απραξία διευκολύνοντας τις κινήσεις της κυβέρνησης.

Να οργανώσουμε τον αγώνα μας,  χωρίς καμιά αναμονή. Να απορρίψουμε τη νέα προσπάθεια τρομοκράτησης για την υποτιθέμενη καταστροφή εκτός ευρώ και ΕΕ αν δεν κλείσει η αξιολόγηση. Να βάλουμε ξανά στο κέντρο της διεκδίκησης τις ανάγκες και τα δικαιώματα των εργαζόμενων, των συνταξιούχων, των ανέργων, της νεολαίας.

Για να ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕΙ η 2η αξιολόγηση και τα νέα μέτρα- λαιμητόμος για το λαό.
Να πληρώσει το κεφάλαιο την κρίση!
Σύγκρουση και έξοδο από τη φυλακή των Μνημονίων, του χρέους, του ευρώ και της ΕΕ
Ανατροπή της βάρβαρης πολιτικής της ΕΕ και του ΔΝΤ, της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και της εργοδοσίας.


Πρωτοβουλία πρωτοβάθμιων σωματείων για συντονισμό

Διαβάστε Περισσότερα »

(Καθόλου Ελεύθεροι) Πολιορκημένοι

Στάθης


Η Ευρωπαϊκή Ενωση εξέφρασε την ανησυχία της για τις συλλήψεις που έγιναν στη Ρωσία. Παραδόξως η Μόσχα δεν έχει εκφράσει την ανησυχία της για την κατάσταση εκτάκτου ανάγκης εδώ και ενάμιση χρόνο στη Γαλλία.

Η αλαζονεία της Δύσης απέναντι σε όλους τους άλλους -κατάλοιπο του αποικιακού παρελθόντος- σε συνδυασμό με τη νεοαποικιακή πολιτική που ακολουθεί σε πολλά επίπεδα, φέρνει όλο και πιο κοντά την καταστροφή.

Το Βερολίνο και οι κολαούζοι του έχουν εκστρατεύσει στην Ουκρανία κι έχουν εγκαταστήσει φασιστική κυβέρνηση στο Κίεβο, αλλά αυτό αποτελεί το απαύγασμα του δημοκρατικού ιδεώδους. Που άλλωστε καθοδηγεί κάθε κίνηση της Μπούντεσμπανκ και της δημοσιονομικής αφαίμαξης των ασθενέστερων κρατών από τα ισχυρότερα. Ακριβώς όπως στη ζούγκλα που το λιοντάρι τρώει τον λύκο και ο λύκος το ζαρκάδι. Υπάρχει μια τάξη.

Η «αντιλαϊκιστική» και «εκσυγχρονιστική» Δύση, αφού τόσα χρόνια τώρα υποστήριξε και ενθάρρυνε τον εθνικισμό στα Σκόπια, τώρα πλένει (ή μήπως τρίβει) τα χέρια της για το κακό που έρχεται. Αραγε αυτοί οι μεγάλοι ηγέτες που κυβερνούν τα δυτικά κράτη, δεν γνώριζαν ότι ο εθνικισμός οδηγεί πάντα και ασφαλώς σε εμφύλιους ή διακρατικούς πολέμους;Το γνώριζαν!

Ο πόλεμος όμως είναι η πιο επικερδής εργολαβία από τότε που ο Κράσσος το εξήγησε στον Λούκουλο. Η Ευρωπαϊκή Ενωση βρίσκεται στη χειρότερη περίοδο από την ίδρυσή της. Πραγματικά ακολουθεί μια πολιτική χωρίς αρχές - και επειδή η ύπαρξη και η τήρηση των (όποιων) αρχών στην πολιτική είναι μάλλον μια ουτοπία, θα μπορούσε η Ενωση να τηρεί μια πολιτική που θα προέκυπτε από ένα «καταστατικό», ένα κάτι σαν Σύνταγμα. Δύσκολο. Πώς θα μπορούσε, σε αυτήν την περίπτωση, να ανέχεται ένα κράτος-μέλος της, την Κύπρο, να κατέχεται από ένα άλλο κράτος, την Τουρκία, που θέλει (ή για τόσον καιρό ήθελε) να γίνει μέλος της;

Η μόνη νομολογία της Ενωσης είναι τα προηγούμενα που καταγράφει η θηριώδης γραφειοκρατία της. Τίποτα απ’ όσα συμβαίνουν στην κορυφή της Ενωσης δεν έχει να κάνει με ένα habeas corpus των πολιτών της σε στοιχειώδες λογικό και ηθικό επίπεδο. Η Ενωση καταστρέφει με γεωμετρική πρόοδο τις Δημοκρατίες που την απαρτίζουν.

Οχι πως οι αστικές δημοκρατίες ήταν ό,τι καλύτερο είχαμε (παρά τα ρηθέντα του Τσώρτσιλ που έχουν γίνει κλισέ), όχι πως η αντιπροσωπευτική δημοκρατία και ο κοινοβουλευτισμός λειτούργησαν ποτέ υπέρ των ασθενέστερων, αλλά, τέλος πάντων, απετέλεσαν ένα πλαίσιο (ύστερα από τους αγώνες της εργατικής τάξης) μέσα στο οποίο η ταξική πάλη μπορούσε να διεξαχθεί με μικρότερο κόστος σε ανθρώπινες ζωές απ’ όσον στις δικτατορίες. Για αυτό και οι κομμουνιστές, ή οι αριστεροί ευρύτερα, υπερασπίσθηκαν τις αστικές δημοκρατίες συχνά με το αίμα τους.

Σήμερα, με το εργατικό κίνημα γονατισμένο και σε αυτήν τη συγκυρία ηττημένο, οι αστικές δημοκρατίες θα μπορούσαν να είναι πιο χαλαρές, να αφήνουν τους λαούς να στοιχίζονται πίσω απ’ τους άρχοντές τους (και τα αντίστοιχα κόμματά τους), επιτρέποντας μια σχετικά ευνοϊκή και για τους πληβείους αναδιανομή του πλούτου - κι όλα να βαίνουν as usual. Κι όμως! Οι δημοκρατίες αυτές γίνονται όλο και πιο άγριες, πιο αυταρχικές, εκφυλίζονται και εκφασίζονται. Γιατί; Για να προλάβουν το κακό. Μπορεί το εργατικό κίνημα να είναι ηττημένο, αλλά οι λαοί είναι δυσαρεστημένοι. Εις βάθος. Στο οποίον δίνει ειδικό βάρος η μαζική επικοινωνία.

Αυτήν τη δυσαρέσκεια το σύστημα προσπαθεί να την απορροφήσει με την εφεδρεία του αντισυστήματος. Κανένα πρόβλημα. Διότι και το σύστημα και το αντισύστημα στην ίδια τυραννίδα οδηγούν. Καθ’ ότι ο μεν καπιταλισμός ηλίθιος, οι δε καπιταλιστές ευφυείς. Ο διπλός σχεδιασμός, η διπλή στρατηγική, το σύστημα-αντισύστημα, μπορεί να εδραιώνει και να διαιωνίζει την τυραννία των ισχυρών επί των αδυνάτων. Μπορεί επίσης να βγάλει την Αριστερά μια και καλή έξω από το φάσμα επιλογών των λαών. Μια Αριστερά που ενσωματώνεται και μια Αριστερά που προδίδει, είναι βούτυρο στο ψωμί του συστήματος και του αντισυστήματος. Σε αυτήν τη διαδικασία η εξαθλίωση της δημοκρατίας (και) διά της εξαχρείωσης των πολιτικών που τη διαχειρίζονται είναι peanuts.

Η αθλιότητα από ένα σημείο και μετά μπορεί να υπάρχει και χωρίς τον τρόμο, όπως υπήρξε και διά του τρόμου. Για το Δ’ Ράιχ ο τρόμος δεν είναι ακόμα απαραίτητος, αρκεί η αποξένωση και η απελπισία εις όσα αφορούν τους πολίτες, όσον επίσης η εξαχρείωση και ο κυνισμός εις όσα αφορούν τους πολιτικούς.

Ο ξεδιάντροπος τρόπος με τον οποίον οι «27» διακήρυξαν στη Ρώμη την Ευρώπη των πολλών ταχυτήτων αποδεικνύει ότι η Ενωση δεν αισθάνεται πλέον καμιάν υποχρέωση να λειτουργεί με τρόπους αν όχι δημοκρατικής επικύρωσης, ούτε καν δημοκρατικής επίφασης.

Οχι μόνον η Ενωση δεν δημιούργησε όλα αυτά τα χρόνια την περίφημη εκείνη ευρωπαϊκή ταυτότητα που θα αντικαθιστούσε τις εθνικές ταυτότητες, αλλά απέδειξε ότι είναι ένα τέρας που διά της οικονομικής δικτατορίας, διά των εθνικισμών και των πολέμων, δαγκώνει όποιον βρει να κουτσαίνει μόνος του στο ξάγναντο.

Με μια φρικιαστική ρητορική πολιτικής ορθότητας, η Ενωση βαδίζει ολοταχώς προς τα αντίθετα όσων διακηρύσσει, με τα αντανακλαστικά όσων κατασπαράσσει να σπεύδουν βραδέως.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα η αιμάσσουσα στα σαγόνια των δανειστών Ελλάδα. Ο κ. Χατζηδάκης, φέρ’ ειπείν, σπεύδει να προσαρμοσθεί χαιρετίζοντας στην ουσία την Ευρώπη των πολλών ταχυτήτων (ως αναπόφευκτη), ενώ οι αριστεροί που έγιναν ανδρείκελα των πιο σκοτεινών δυνάμεων της Ενωσης, εξακολουθούν να μηρυκάζουν στερεότυπα του 1990 για την «αλλαγή των συσχετισμών στην Ευρώπη», τον «αγώνα για την Ευρώπη» κι άλλα, που οι Σόιμπλε και οι Σουλτς τα τρώνε για πρωινό.

Δεν είναι παράδοξο που ο «ευρωσκεπτικισμός» ανθεί στα δεξιά του πολιτικού φάσματος, εφόσον η Αριστερά, από την ευρωκομμουνιστική της ήδη εποχή, ανέλαβε να εξωραΐσει τη γέννηση και την άνδρωση του τέρατος. Αλλά και το μέρος εκείνο της Αριστεράς που δεν ενέδωσε φυτοζωεί σκορπισμένο δώθε-κείθε πάνω στο σώμα της Ενωσης, όπως τα νούφαρα σε μια λίμνη. Που γίνεται όλο και πιο δυσώδης, που εκτρέφει όλο και πιο πολλούς κροκοδείλους. Σήμερα, πιο βρόμικη παρά ποτέ η Ενωση (και οι ΗΠΑ), πιο πολεμοκάπηλη, φθάνει να ακούει τον χειρότερον από την ίδια Ερντογάν να της κάνει χρηστομάθεια για τον φασισμό και τον ρατσισμό!

Εξι εκατομμύρια πρόσφυγες (δέκα στην πραγματικότητα) που η Δύση με τους πολέμους της προκάλεσε, απειλούν τώρα να την κατακλύσουν. Οι μικροί «Φρανκενστάιν» που η Δύση δημιούργησε (Ταλιμπάν, ISIS και δεν συμμαζεύεται) στέλνουν τώρα στην Ευρώπη κρέας για τα γκέτο και περίσσευμα για τα πογκρόμ που έρχονται.

Το μοντέλο της παγκοσμιοποίησης έχει διαρραγεί και η θυγατέρα μεταπαγκοσμιοποίηση δεν φαίνεται ότι θα μακροημερεύσει όσον η μάνα της...

Πηγή: enikos.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Από το Brexit στο δημοψήφισμα της Σκωτίας. Μια χαμένη αριστερά δρόμος

Άρης Χατζηστεφάνου


«Οι αυτονομιστές παίζουν την καλύτερη μουσική μέχρι τη στιγμή που τα όπλα του ρεαλισμού κάνουν τα όργανά τους να σιγήσουν», έγραφε στον Γκάρντιαν ο πάντα ψύχραιμος αρθρογράφος Σάιμον Τζένκινς, για να συμπληρώσει αμέσως μετά με ισχυρές δόσεις αγγλικού φλέγματος: Αν η ηγεσία τους θέλει ένα ακόμη δημοψήφισμα «ας τους το δώσουμε και ας τους αφήσουμε να βράσουν στο ζουμί τους».

Ο Τζένκινς αποτελούσε μάλλον την εξαίρεση στον βρετανικό Τύπο, που αντιμετώπισε με υστερικές τσιρίδες το αίτημα της πρωθυπουργού της Σκωτίας, Νίκολα Στέρτζιον, για τη διεξαγωγή δεύτερου δημοψηφίσματος για ανεξαρτητοποίηση. Καθώς το αγγλικό πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο και η πρωθυπουργός Τερέζα Μέι προσπαθούσαν να καθορίσουν τους όρους της διαδικασίας εξόδου από την ΕΕ, η επιστροφή του δημοψηφίσματος φάνταζε σαν μια νέα απειλή για τη σταθερότητα που ζητούσαν οι χρηματιστές στο Σίτι του Λονδίνου. Τελικά, σαν μια κακοστημένη αρχαία ελληνική τραγωδία, ο απομηχανής θεός που έφερε την αποκλιμάκωση της κρίσης ήταν η τρομοκρατική επίθεση στο Λονδίνο, εξαιτίας της οποίας αναβλήθηκε για την επόμενη Τετάρτη η σχετική ψηφοφορία που βρισκόταν σε εξέλιξη στο σκωτσέζικο κοινοβούλιο…

Το πρόβλημα που συνδέει τις παράλληλες πλέον διεργασίες για το Brexit και το αίτημα δεύτερου δημοψηφίσματος στη Σκωτία, είναι ότι η βρετανική Αριστερά άφησε την πρωτοβουλία των κινήσεων στους πολιτικούς εκπροσώπους των αστικών τάξεων των δυο περιοχών του Ηνωμένου Βασιλείου. Στην Αγγλία δίνεται η μάχη ώστε να διατηρηθεί η πρόσβαση στην ευρωπαϊκή αγορά και να κερδηθεί η συνεργασία με τις οικονομίες Ασίας και ΗΠΑ, χωρίς τις διαμεσολαβήσεις των Βρυξελλών και τον έλεγχο του Βερολίνου. Αντίστοιχα, η οικονομική ελίτ της Σκωτίας αναζητά τρόπους για να παραμείνει στην ΕΕ στη μετά Brexit εποχή. Αν και η ΕΕ έχει ξεκαθαρίσει ότι οι Σκωτσέζοι θα πρέπει να περιμένουν στην ουρά, ξεκινώντας σχεδόν από το μηδέν νέες ενταξιακές διαπραγματεύσεις, αρκετοί στο Δουβλίνο πιστεύουν ότι η ανεξαρτητοποίηση, πριν την ολοκλήρωση του Brexit στο τέλος της δεκαετίας, θα βοηθήσει τα σχέδιά τους.

Καμία από αυτές τις μάχες, βέβαια, δεν αφορά τα εργατικά στρώματα της Αγγλίας και της Σκωτίας, τα οποία και στις δυο περιπτώσεις βλέπουν στα δημοψηφίσματα μια ευκαιρία να εκφράσουν την οργή τους στις πολιτικές λιτότητας και την ανεξέλεγκτη παγκοσμιοποιημένη οικονομία. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι παρά το γεγονός ότι στο σκωτσέζικο δημοψήφισμα του 2014 το 55.3% ψήφισε «Όχι», τα μεγαλύτερα ποσοστά του «Ναι» καταγράφηκαν στις φτωχότερες περιοχές, που μαστίζονται από την ανεργία. Σήμερα δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι τα ποσοστά υπέρ και κατά της ανεξαρτησίας βρίσκονται στο 50-50.

Το πρόβλημα για τη σκωτσέζικη Αριστερά, δηλαδή κόμματα όπως το Σοσιαλιστικό Εργατικό και το Σκωτικό Σοσιαλιστικό, είναι πώς θα στηρίξουν το αίτημα της ανεξαρτητοποίησης χωρίς να ταυτιστούν με τον εθνικιστικό λόγο της Στέρτζιον. Ακόμη και έτσι, βέβαια, δίνουν ένα πολύ πιο καθαρό και ριζοσπαστικό αγώνα σε σχέση με τις κυρίαρχες δυνάμεις της βρετανικής Αριστεράς, που είδαν την ΕΕ σαν σωτηρία στην άνοδο της Ακροδεξιάς, με αποτέλεσμα, ακόμη και σήμερα, ο Τζέρεμι Κόρμπιν των Εργατικών να σέρνεται πίσω από τις αποφάσεις των αντιπάλων του. Αφού πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του επικρίνοντας την ΕΕ, τελικά στήριξε στο δημοψήφισμα την παραμονή της Βρετανίας σε αυτήν και τώρα ζητά από τους συντηρητικούς (δια)κοσμητικές βελτιώσεις.

Εφημερίδα ΠΡΙΝ, 25/3/2017

Πηγή: info-war.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Ο δρόμος κι ο έρωτας παίζονται σε μινόρε

Γελωτοποιός


«Ξύπνα, μικρό μου, κι άκουσε
κάποιο μινόρε της αυγής,
για σένανε είναι γραμμένο
από το κλάμα κάποιας ψυχής.»

Το μινόρε της αυγής, στιχ. Μίνωας Μάτσας, 1936

‘Ah, do not mourn,’ he said,
‘That we are tired, for other loves await us;
Hate on and love through unrepining hours.
Before us lies eternity; our souls
Are love, and a continual farewell.’

Ephemera, W.B. Yeats

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Έχει συμβεί σε όλους και πάντα θα συμβαίνει.

Διαβάζεις ένα βιβλίο, ακούς ένα τραγούδι, βλέπεις μια ταινία και νιώθεις ότι ο συγγραφέας-στιχουργός-σεναριογράφος μιλάει για σένα.

Είναι σκέψεις που τις έχεις σκεφτεί κι εσύ, συναισθήματα που τα ‘χεις νιώσει, σκηνές που έχεις ζήσει. Και νιώθεις έκπληξη. Και ταυτίζεσαι.

«Χτες το βράδυ», λες, «μιλούσαμε με την παρέα γι’ αυτό ακριβώς το θέμα. Κι έλεγα ακριβώς τα ίδια».

«Μου ‘χει συμβεί κι εμένα», λες. «Ακριβώς το ίδιο σκηνικό, όπως το δείχνει.»

«Το ίδιο αισθάνομαι», λες, «όπως αυτό που λέει το τραγούδι.»

Και νομίζεις ότι είναι το κείμενο-τραγούδι-θεατρικό που σε αλλάζει. Ότι αυτό σε βοηθάει να βρεις το δρόμο σου.

Όμως δεν είναι ο άλλος. Είσαι εσύ, που βρήκες κάτι δικό σου μέσα στα λόγια του άλλου.

Δεν είναι το τραγούδι που άκουσες, το κείμενο που διάβασες, η ταινία που είδες, το τοπίο που απόλαυσες, ένα κορμί που σε χόρτασε, ένας έρωτας που σ’ άφησε νηστικό, ένα όνειρο που σε ξύπνησε, ένα σύνθημα που σε ξεσήκωσε.

Είσαι εσύ. Εσύ είσαι αυτός που είδε μέσα σ’ όλα τον εαυτό του.

~~

H τέχνη είναι καθρέφτης. Στήνεται μπροστά σου κι εσύ πρέπει να κοιτάξεις -χωρίς ν’ αυταπατάσαι- για να δεις τον εαυτό σου.

Υπάρχουν καθρέφτες οικουμενικοί. Που συγκινούν περισσότερους ανθρώπους, κάποιες φορές όλους. Η μουσική το καταφέρνει καλύτερα αυτό, γιατί δεν χρειάζεται να καταλαβαίνεις τα λόγια, δεν χρειάζεται λόγια.

Μια μινόρε κλίμακα προκαλεί θλίψη, είτε είσαι δυτικός είτε ανατολίτης.

~~

Πόσο μεγάλο μυστήριο είναι αυτό της μουσικής! Η διαφορά ανάμεσα σ’ ένα ματζόρε κι ένα μινόρε είναι ένα ημιτόνιο στην τρίτη νότα της συγχορδίας. Στη μινόρε «λείπει» ένα ημιτόνιο, αυτό μόνο.

Κατεβάζεις την τρίτη νότα κατά ένα ημιτόνιο και η συγχορδία γίνεται μινόρε, μοιάζει να κλαίει. Δεν είναι κοινωνικά καθορισμένο. Και στα άταστα όργανα της ανατολής, η μινόρε είναι μινόρε, η θλίψη παραμένει ίδια.

Τόσο παράξενο. Λες και έχει γραφτεί στον εγκέφαλο μας ως νόμος: Η έλλειψη προκαλεί θλίψη.

Όμως είναι μια θλίψη που λαχταράς ν’ ακούσεις.

~~

Αυτό είναι ένα ακόμα παράδοξο της ανθρώπινης φύσης. Ενώ κυνηγάμε την ευτυχία, ποθούμε τη χαρά, προτιμάμε την αφθονία, κάποιες φορές έχουμε ανάγκη να κλάψουμε, να χάσουμε, να μείνουμε μόνοι.

Δεν μπορούμε ν’ ακούμε μόνο χαρούμενα τραγούδια. Δεν αντέχουμε να βλέπουμε μόνο ταινίες με ευτυχισμένο τέλος. Δεν θέλουμε να διαβάζουμε βιβλία όπου ο ήρωας πάντα νικάει ούτε θεατρικά όπου ο από μηχανής θεός τους λυτρώνει όλους.

Ακόμα κι η κωμωδία, όταν φτάνει στο υψηλότερο επίπεδο, έχει ως ήρωα έναν θλιμμένο γελωτοποιό.

Ίσως γιατί αυτή η θλίψη της μινόρε μας προετοιμάζει για την αναπόφευκτη τελική έλλειψη, εκείνη του θανάτου.

~~

Παράδοξη διακοπή: Καθώς γράφω αυτό το κείμενο, τη νύχτα της εαρινής ισημερίας, στο μπαλκόνι μου, ακούω μια γυναικεία φωνή να έρχεται απ’ το υπερπέραν.

Ακούγεται σαν οπερέτα, λες και τραγουδάνε κάποιους μελοποιημένους στίχους της Πολυδούρη, λες και… Δεν ξέρω τι. Κοιτάω κάτω. Είναι μια κοπέλα που έχει βγάλει τον σκύλο της βόλτα. Κι όπως νομίζει ότι κανείς δεν την ακούει, τραγουδάει αυτές τις παράξενες λέξεις.

~~

Να φοβάστε τους ανθρώπους που αντιπαθούν την έλλειψη, εκείνους που δεν αντέχουν την ήττα, εκείνους που θέλουν να τα έχουν πάντα όλα, να έχουν πάντα δίκιο.

Γιατί είναι τα λάθη μας, αυτά που παραδεχόμαστε ως δικά μας λάθη, που μας κάνουν να προχωράμε προς την αλήθεια.

Είναι οι αποτυχίες μας που μας δείχνουν το δρόμο.

Είναι η θλίψη που σε βοηθάει να καταλάβεις πόσο αξίζει η χαρά.

Κι αν δεν υπήρχε ο χειμώνας κανείς δεν θα χαμογελούσε την πρώτη μέρα της άνοιξης.

Αν δεν μέναμε μόνοι δεν θα καταλαβαίναμε πόσο ανάγκη έχουμε τον έρωτα.

~~

Δεν ερωτευόμαστε επειδή υπάρχει κάποιος να ερωτευτούμε. Ο έρωτας είναι μέσα μας και ψάχνει ένα χώρο για να γεμίσει.

Δεν είναι όλοι συμβατοί. Κάποιες φορές ο έρωτας σου μοιάζει να χύνεται σ’ απύθμενο πηγάδι. Άλλες φορές μοιάζει σαν να προσπαθείς να χωρέσεις τον ωκεανό μέσα σ’ ένα ποτήρι.

Άλλες φορές είναι αργά ή μπορεί πολύ νωρίς, υπάρχει μια διαφορά στο χρόνο. Κάποιοι ερωτεύονται σε αργή κίνηση. Άλλοι πατάνε το κουμπί του fast play. Είναι και θέμα timing.

Κι ο τρόπος μπορεί να είναι διαφορετικός. Ο έρωτας μπορεί να είναι εκρηκτικός, μπορεί και να ρέει. Πώς να ταιριάξει η φωτιά με το νερό;

Ο έρωτας εμπεριέχει την έλλειψη και τη θλίψη, τον θυμό και το κλάμα. Δεν είναι σαν τη μακρόθυμη αγάπη που πάντα στέργει, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει.

Ο έρωτας χτυπιέται στα κάγκελα, αναμετριέται με τους ανέμους, κλέβει, λέει ψέματα, κάνει τα πάντα για να κερδίσει.

Την αγάπη δεν την νοιάζει να χάσει. Τα δίνει όλα, μέχρι τελευταίας ρανίδας.

Ο έρωτας είναι κτητικός, ζηλιάρης, κάποιες φορές φονιάς.

Η αγάπη είναι υπεράνω κάθε εγωισμού, γι’ αυτό μπορεί να λέει, με τις λέξεις του Ιρλανδού ποιητή: «Μη θρηνείς, άλλες αγάπες μας περιμένουν.»

Αλλά ο έρωτας δεν αποδέχεται άλλον εραστή.

~~

Η αγάπη είναι πλήρης. Είναι ματζόρε.

Ο έρωτας είναι ελλιπής. Είναι μινόρε.

Όσο και να ποθούμε την πλήρωση της αγάπης, τόσο μας εξιτάρει η έλλειψη του έρωτα, εκείνο το μινόρε που σε κάνει να βασανίζεσαι.

~~~~~~~~~~~~~~~~~

Στη φωτογραφία ο Λέοναρντ Κοέν, στην Ύδρα, μαζί με μια γελαστή γυμνόστηθη κοπέλα, στο άσπρο φόντο του Αιγαίου. Μάλλον σύντομα το facebook θα απαγορεύσει αυτό το κείμενο, επειδή υπάρχει μια γελαστή γυμνόστηθη κοπέλα.

Πηγή: sanejoker.info



Γελωτοποιός: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Νέες συνθήκες, νέες ανάγκες, νέα πολιτικοποίηση

Του Τάσου Βαρούνη


Από αυτό που μοιάζει λογικό να συμβαίνει σε αυτό που μπορεί να δημιουργηθεί


Το τι σημαίνει να σκέφτεσαι και να πράττεις πολιτικά στην Ελλάδα του 2017 δεν είναι καθόλου εύκολο ζήτημα. Ούτε τα αυτονόητα, ούτε οι συνήθειες, ούτε οι συνταγές μπορούν να βοηθήσουν ιδιαιτέρως. Και σίγουρα πολιτικοποίηση δεν είναι το να μιλάς πολιτικά ή το να έχεις άποψη. Κι εδώ υπάρχει μια παγίδα: Να αφεθεί ο καθένας μας σε αυτό που φαντάζει λογικό και συμβατό –αυτό που έχει επιβληθεί ως λογικό– και να συνεχίσει να πορεύεται περισσότερο ή λιγότερο «αγωνιζόμενος». Θα χρειαζόταν κάτι να διακόψει αυτήν τη ροή, όχι της «πραγματικής», αντικειμενικής κατάστασης, αλλά τού τι αυτή γεννά σε όλους εμάς και δημιουργεί την εκάστοτε πολιτική συμπεριφορά. Υπάρχουν αντιλήψεις που πρέπει να πετάξουμε, άλλες που φαίνονται ανεπαρκείς και κάποιες που αξίζει να χρωματίσουν την πολιτική μας πράξη.

Ο τρόπος που κατανοεί και ασκεί την πολιτική στη χώρα μας το προσωπικό των λεγόμενων κομμάτων εξουσίας είναι μια σαφής και συνεκτική κατεύθυνση: Διατήρηση ή ανέλιξη σε κάποιο τομέα διακυβέρνησης των εντολοδόχων που θα διαχειριστούν την παραπέρα καταστροφή. Οι τρόποι, οι αντιπαραθέσεις, οι αντιφάσεις και τα επεισόδια που συνοδεύουν αυτή τη «γραμμή» και το ευρύτερο πεδίο μέσα στο οποίο υλοποιείται δεν είναι αδιάφορα ζητήματα.

Από εκεί και πέρα –και σε ό,τι «μάς» αφορά– είναι πολλά αυτά που πρέπει να πετάξουμε. Καταρχάς μια μετωπική λογική, στο βαθμό που αυτή μεταφράζεται σε συμπόρευση πολιτικών δυνάμεων και οργανώσεων και με πεδίο ενότητας τις μεταξύ τους συμφωνίες. Ακόμα περισσότερο, όταν οι στοχεύσεις αφορούν είτε το κοινοβουλευτικό παιχνίδι, είτε την κοινή δράση «στους δρόμους». Το πρώτο γιατί δε λαμβάνει σοβαρά υπόψιν το καθεστώς που έχει επιβληθεί αλλά και την πρόσφατη πείρα. Το δεύτερο γιατί δεν υπολογίζει σωστά την κατάσταση πνευμάτων του κόσμου και τους όρους ανάταξής της. Εδώ, δεν αναφερόμαστε καν στο σημαντικότερο ζήτημα: Την ποιότητα και το «ορθό» των εκτιμήσεων και κατευθύνσεων που προτείνονται από διάφορα «μέτωπα». Γιατί δυστυχώς ακόμα κυριαρχεί η συνθηματολογική καταγγελία, τα «κάτω», τα «όχι», οι «ρήξεις» και οι «ανατροπές». Όλα αυτά έχουν φθαρεί, είτε από την αδιάκοπη χρήση τους, είτε από τη φθορά όσων τα διακηρύσσουν, είτε από την παραμονή τους στη σφαίρα της εκφώνησης.

Σπίθες, καταλύτες και κλειδιά


Έπειτα, είναι μάλλον ανεπαρκής η αντίληψη που αναζητά ένα «κρίσιμο ζήτημα», έναν «αγώνα», κάτι που θα μπορούσε να αποτελέσει μια σπίθα, έναν καταλύτη ή τον αποφασιστικό κρίκο, ώστε να ξεδιπλωθεί μια γενικότερη επανάκαμψη. Σε μια κατάσταση τόσο ρευστή και εκρηκτική τίποτα δεν αποκλείεται. Το ερώτημα όμως είναι αν σε αυτό κυρίως πρέπει να επενδυθεί μια πολιτική με στοιχεία συνείδησης, οικοδόμησης και συνέχειας. Λείπει μια «αγωνιστική πρόταση», ακόμα κι αν το πρόσημό της είναι πλουσιότερο και πιο δημιουργικό από τους «καθιερωμένους», «χιλιοπαιγμένους» και καταδικασμένους να αποτύχουν αγώνες; Σε μια τόσο πολυδιάστατη επίθεση, μπορούν τελικά να επιλεχθούν ένα-δυο «μέτωπα» που ν’ αποτελέσουν τα «κλειδιά»; Δύσκολο. Θα ήταν όντως προβληματικό να φανταστεί κάποιος μια πρόταση που να μην συμπεριλαμβάνει μια ορισμένη κοινωνική κίνηση και διεργασία. Αυτό όμως που θέλει σκέψη είναι το εάν η τωρινή φάση προεικονίζει μια αλλαγή συσχετισμού που δεν θα έχει το χαρακτήρα μιας εφόδου αλλά θα απαιτεί προετοιμασία και οικοδόμηση.

Συχνά εκφράζεται και μια αντίληψη που υποτιμά –δεν αγνοεί– το πολιτικό πεδίο και δίνει έμφαση στο τι μπορεί να χτιστεί «μέσα» στην κοινωνία. Είναι αυτονόητο ότι χωρίς μια πραγματική κοινωνική ισχύ και στηρίγματα δεν είναι εφικτό να σωθούμε. Δεν μπορεί μια κυβέρνηση ή ένα κόμμα να μάς βγάλει από τη δύσκολη κατάσταση. Αυτό άλλωστε είναι κι ένα συμπέρασμα-παρακαταθήκη απ’ όλη την πορεία των τελευταίων χρόνων. Με αυτή την έννοια το «παίρνουμε τη ζωή στα χέρια μας» παραμένει αναγκαίο ιδεολογικό φορτίο και προϋπόθεση. Αυτό όμως δεν λέει και πολλά, το ερώτημα είναι πιο απαιτητικό: Μπορεί αυτή η κοινωνική ισχύς να δημιουργηθεί πέρα ή αυτόνομα από το πολιτικό επίπεδο; Και με αυτό δεν εννοούμε το κοινοβούλιο, αλλά τους πολιτικούς στόχους που μπορούν να προτρέψουν σε μια μαζική, ενεργητική στάση, τόσο για τα υπαρκτά, όσο και για τα μελλούμενα που οφείλουμε να εκτιμήσουμε. Ο τρόπος να στέκεται όρθια μια κοινωνία (π.χ. αλληλεγγύη) και να διαχειρίζεται την «καθημερινή» της ζωή είναι ένα πράγμα. Ο τρόπος να αναγνωρίζεται και να παρεμβαίνει πολιτικά σε όσα καθοριστικά την αφορούν –στριμώχνοντας ενίοτε και τους αντιπάλους– δεν είναι ένα άλλο, ξεχωριστό πράγμα αλλά οι απαιτήσεις του είναι πολύ μεγαλύτερες. Ισχυριζόμαστε ότι αυτό κυρίως πρέπει να απασχολεί τα μυαλά και σε αυτό πρέπει να δοκιμαστούμε το επόμενο διάστημα.

Τέλος, δεν μπορεί μια πολιτική ματιά να αγνοεί την κατάσταση πνευμάτων του κόσμου και να αρέσκεται στο «αυτό πρέπει να γίνει». Δεν αρκεί κάτι να είναι σωστό και δόκιμο –έστω ότι είναι– αλλά πρέπει και να αναγνωρίζεται ως τέτοιο από αυτούς που θα το παλέψουν. Αν όντως το πιστεύουμε ότι η «λύση» θα εφευρεθεί από τους πολλούς ή έστω ότι οι μεγάλες αλλαγές είναι προϊόν μεγάλης κλίμακας κοινωνικών διεργασιών, ξεσπασμάτων, κινημάτων, τότε οι όποιες προτάσεις πρέπει να πατούν σε μια πραγματικότητα. Αλλιώς, μιλάμε για στρατηγικές στον αέρα και σχεδιασμούς επί χάρτη, ερήμην του… υποκειμένου. Του υποκειμένου που δεν κουβαλά μονάχα συνείδηση και επιχειρήματα, αλλά τον θυμό και την οργή του, που μετρά και αξιολογεί, που αναζητά τέτοιες ή αλλιώτικες εγγυήσεις, που καθορίζεται από τις εμπειρίες του κ.ό.κ. Το ζήτημα της κλίμακας είναι λοιπόν σημαντικό, αν μιλάμε για πολιτική. Όσα καθορίζουν τις μετατοπίσεις της κοινωνίας, όσα δημιουργούν το μεγάλο κάδρο, δεν μπορούν να υποτιμούνται. Ούτε βέβαια –κι αυτό είναι πιο αφελές και επικίνδυνο– να νομίζει κανείς πως εύκολα, με μια καλή ιδέα, με κάποιες «πολιτικές κινήσεις» θα προχωρήσουν κάπως τα πράγματα.

Η έκρηξη της επιμέρους κριτικής…


Σήμερα φαίνεται να ζούμε την έκρηξη του «επιμέρους», της «επιμέρους κριτικής». Πολλά πράγματα αποκαλύπτονται, ερευνώνται σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βάθος. Τομείς της ζωής μπαίνουν στο μικροσκόπιο, τα προβλήματα δένονται με αιτίες, ο καπιταλισμός δέχεται σφοδρά πυρά και από πολλαπλές αφετηρίες. Εδώ το «επιμέρους» δεν αποτελεί μομφή ή κάποια υστέρηση από την ανάγκη να υπάρξει μια γενική, αντικαπιταλιστική ερμηνεία και θεωρία, παρά του ότι κι αυτό μας λείπει. Αντιθέτως, αυτή η «ειδίκευση» είναι που ενίοτε μας επιτρέπει να ψάχνουμε βαθύτερα. Αυτό που εδώ εντοπίζουμε είναι ότι αυτή η κριτική μοιάζει πολλές φορές μετέωρη και ασύνδετη με τις ανάγκες που βάζει η ίδια η πραγματικότητα, δηλαδή με τις ανάγκες αλλαγής της. Κι αν τα διάφορα πεδία –των ιδεών, της πολιτικής, της οικονομίας, των κοινωνικών ρευμάτων, της προσωπικής στάσης κ.ό.κ.– έχουν τις ιδιαιτερότητες, τους ρυθμούς και τις ανισομετρίες τους, παρόλα αυτά μια συνειδητή συνάντησή τους θα ήταν απαραίτητη.

Πιο πεζά: Χρειαζόμαστε μια πολιτικοποίηση που θα μπορεί να αναγνωρίσει μέσα από τα πολλαπλά μονοπάτια που ανοίγει και επιλέγει η «ζωή», εκείνα που ενδέχεται να είναι πιο πρόσφορα και δημιουργικά. Θα μπορούσαμε ίσως και να παραδεχτούμε πως η επικέντρωση σε έναν «τομέα ενασχόλησης» λειτουργεί βολικά ή καταπραϋντικά για πολλούς από εμάς. Όπως λυτρωτικά –όχι χωρίς κόστος– πολλοί άνθρωποι επιλέγουν μια αξιοπρεπή ή και αγωνιστική ατομική στάση απέναντι στα προβλήματα και τις καταστάσεις. Αυτό όμως που λείπει είναι η ένταξη όλων αυτών –όχι οργανωτικά, ούτε συγκεντρωτικά– σε μια πολιτική κατεύθυνση και αναφορά. Ο στρατηγικός πλουραλισμός είναι δεδομένο της περιόδου –μάλλον και της εποχής– αλλά δεν μπορεί να μεταφράζεται στο «ο καθένας στον κόσμο του», στο «κάπως, κάπου, κάποτε θα συναντηθούμε» ή στο «όλα αυτά θα αφήσουν τα ίχνη τους».

Είναι στοίχημα το εάν οι χιλιάδες άνθρωποι και οι εκατοντάδες κινήσεις και πρωτοβουλίες που δουλεύουν και αγωνίζονται «νοητικά» και «πρακτικά», εντός και εκτός κοινωνικών χώρων για διάφορα ζητήματα θα δουν τον εαυτό τους ως κομμάτι μιας ευρύτερης κίνησης -διεργασίας-οικοδόμησης. Αυτό –και όχι κάποιες αθροίσεις– είναι πιθανότερο να παράξει πολλαπλασιαστικά αποτελέσματα και να γύρει τις πλάστιγγες.

Πηγή: e-dromos.gr



Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Η ΛΑ.Ε. ΣΤΗ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΗ: ΟΧΙ ΣΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΗΣ ΔΕΗ -ΟΧΙ ΣΕ ΧΥΤΕΑ ΣΤΗ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΗ


Την Τρίτη 28 Μαρτίου 2017 αντιπροσωπεία της «Λαϊκής  Ενότητας» με επικεφαλής τον Θανάση Πετράκο μέλος της Π.Γ. της ΛΑ.Ε., πρώην Βουλευτή Μεσσηνίας και τους Σαράντο Αλεξανδρή Η Περιφερειακό Σύμβουλο Πελοποννήσου και Θανάση Μάντη και Γιάννη Σταθόπουλο  μέλη της Συντονιστικής Επιτροπής Αρκαδίας της ΛΑ.Ε. Αρκαδίας  συναντήθηκαν με τον Δήμαρχο Μεγαλόπολης.
Στην συνάντηση η  αντιπροσωπεία  της  ΛΑ.Ε.  ζήτησε ενημέρωση για το θέμα που έχει προκύψει από την απόφαση της κυβέρνησης για τη δημιουργία χώρου διάθεσης επικίνδυνων αποβλήτων (ΧΥΤΕΑ) στην Μεγαλόπολη.
Εκ μέρους του Δημάρχου υπήρξε ενημέρωση στην αντιπροσωπεία  της  ΛΑ.Ε.  για το ζήτημα αυτό   και τις δράσεις της Δημοτικής Αρχής για την αποτροπή δημιουργίας του ΧΥΤΕΑ στην Μεγαλόπολη.
 Η  αντιπροσωπεία  της  ΛΑ.Ε.  εξέφρασε  την κατηγορηματική   αντίθεση του  κόμματος στη δημιουργία ΧΥΤΕΑ Επικίνδυνων Αποβλήτων στην Μεγαλόπολη, σε μια κρίσιμη περίοδο για την προοπτική του Ενεργειακού Κέντρου της ΔΕΗ και την αναπτυξιακή πορεία της περιοχής.
Τόνισε  ότι στηρίζει  κάθε πρωτοβουλία αντίστασης και αγώνα από την Αυτοδιοίκηση, τους τοπικούς φορείς και τους ενεργούς πολίτες που αποτελεί το μόνο δρόμο για την ακύρωση δημιουργίας του ΧΥΤΕΑ.
Επιπλέον  στην συνάντηση η  αντιπροσωπεία  της  ΛΑ.Ε.  τόνισε  στον Δήμαρχο ότι η διαφαινόμενη  επιλογή της κυβέρνησης να παραδώσει στους ιδιώτες λιγνινιτικές και υδροηλεκτρικές Μονάδες της ΔΕΗ αποτελεί την κορυφαία πράξη ξεπουλήματος της χώρας, των υποδομών της και του δημόσιου πλούτου της.
Τέλος κάλεσε τη   Δημοτικής αρχή  να  πρωταγωνιστήσει σε συνεργασία με τα Συνδικάτα στο λεκανοπέδιο και τους κοινωνικούς φορείς - όπως και στο παρελθόν – ώστε  να αναπτυχτεί μαζικός  και  δυναμικός  κοινός αγώνας για την ανατροπή αυτής της πολιτικής που οδηγεί στη διάλυση και στο ξεπούλημα της ΔΕΗ. Ο αγώνας για το δημόσιο χαρακτήρα της ΔΕΗ και της ηλεκτρικής ενέργειας είναι υπόθεση που αφορά το σύνολο της κοινωνίας

Διαβάστε Περισσότερα »

Κατοχικές Αποζημιώσεις: ελληνική ατολμία απέναντι στη γερμανική αδιαλλαξία. Ως πότε;


«Έτσι, στη σκοτεινή ταβέρνα πίνουμε πάντα μας σκυφτοί·
σαν τα σκουλήκια, κάθε φτέρνα όπου μας εύρει μας πατεί.
Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα,
προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα
Κώστας Βάρναλης, «Οι Μοιραίοι».
Σε όλη την περίοδο μετά την Κατοχή αλλά, δυστυχώς, και μετά την ενοποίηση της Γερμανίας το 1990, η γερμανική κυβέρνηση έχει επιδείξει μία στάση  ανιστόρητη, αντίθετη στο διεθνές δίκαιο και βαθύτατα υπεροπτική, ορθώνοντας τείχος αδιαλλαξίας απέναντι στις απαράγραπτες και ισχυρά θεμελιωμένες (ήδη από το 1945) ελληνικές αξιώσεις για την καταβολή αποζημιώσεων στις οικογένειες των θυμάτων της ναζιστικής θηριωδίας, την απόδοση επανορθώσεων για την καταστροφή και λεηλασία του εθνικού πλούτου και την επιστροφή του κατοχικού δανείου (εντόκως) και των κλαπέντων πολιτιστικών θησαυρών.
Στην επονείδιστη αυτή συμπεριφορά της γερμανικής κυβέρνησης υπάρχουν αρκετές, πλέον, τιμητικές εξαιρέσεις Γερμανών πολιτών και συλλογικοτήτων, που μας επιτρέπουν να αισιοδοξούμε. Είναι χαρακτηριστικό το παρακάτω απόσπασμα από την ομιλία του  Pfarrer Michael Schweitzer, της Ευαγγελικής Εκκλησίας των Γερµανογλώσσων στην Ελλάδα το 1998, που με ξεκάθαρες και τολμηρές κουβέντες καυτηριάζει την άρνηση της σύγχρονης, δημοκρατικής Γερμανίας να αποδώσει τα οφειλόμενα στην Ελλάδα επισημαίνοντας ότι ουσιαστικά πρόκειται για άρνησή της να αναλάβει εμπράκτως την ιστορική της ευθύνη για τα φρικτά εγκλήματα του Γ’ Ράιχ: «Εάν η Γερµανία αποδώσει τις πολεµικές αποζηµιώσεις, τότε εκφράζεται διαφορετικά απ’ ό,τι µόνο µε λόγια του τύπου: Ναι, βλέπουµε την αλήθεια κατάµατα. Ναι, αναγνωρίζουµε πως ό,τι συνέβη στο όνοµα της Γερµανίας ήταν φριχτή αδικία. Εάν η Γερµανία δεν είναι ακόµη πρόθυµη να πληρώσει τις πολεµικές αποζηµιώσεις, εκφράζει µ’ αυτό, σ’ άλλη µορφή απ’ ό,τι µόνο µε λόγια, το ότι: Όχι, δεν αντικρίζουµε την αλήθεια κατάµατα. Όχι, δεν είµαστε πρόθυµοι ν’ αναγνωρίσουµε πως ό,τι συνέβη ήταν φριχτή αδικία.».
Για κάποιους, μάλιστα, η άρνηση του βαθέος γερμανικού κράτους να αποδοθεί δικαιοσύνη σημαίνει και την άρνησή του να κλείσει οριστικά τη μαύρη βίβλο του ναζισμού, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τις σχέσεις των δύο χωρών αλλά και την δημοκρατική προοπτική της ίδιας της Γερμανίας. Αντίθετα ενδεχόμενη εκπλήρωση των υποχρεώσεών της απέναντι στην Ελλάδα και την Ιστορία θα σήμαινε την αποφασιστικότητά της να προχωρήσει μπροστά σε δρόμους δικαιοσύνης, ειρήνης, δημοκρατίας και πραγματικής φιλίας των λαών.
Όμως η γερμανική κυβέρνηση αντί να πράξει το χρέος της και να αποκαταστήσει την αδικία απέναντι στην Ελλάδα κινείται επί δεκαετίες στον εντελώς αντίθετο δρόμο: είναι ενδεικτικό «το Ψέμα για το Δίστομο», η επίσημη απάντηση του γερμανικού κράτους στον Αργύρη Σφουντούρη, που έμεινε πεντάρφανος στο Ολοκαύτωμα του Διστόμου και δεν σταμάτησε να αγωνίζεται για δικαιοσύνη: το 1995, πενήντα χρόνια μετά την πτώση του εγκληματικού καθεστώτος του Γ’ Ράιχ και τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, το γερμανικό, δημοκρατικό κράτος του απάντησε γραπτώς ότι  το Ολοκαύτωμα του Διστόμου προσδιορίζεται ως «γεγονότα στο πλαίσιο πολεμικών δραστηριοτήτων» και συνεπώς οι οικογένειες των θυμάτων δεν δικαιούνται αποζημιώσεων! Σήμερα, υιοθετώντας μία υποκριτική αλλά συνάμα και άκρως επιθετική λογική ψευδεπίγραφης «συμφιλίωσης» και ταυτόχρονα πλήρους αδιαλλαξίας, η γερμανική κυβέρνηση επιχειρεί, με δόλωμα τα τριάκοντα αργύρια των κάθε λογής γερμανικών ιδρυμάτων και πρωτοβουλιών, να ξαναγράψει την Ιστορία σύμφωνα με τις επιθυμίες της (η υπόθεση Ρίχτερ ήταν μόνο η αρχή), να προσεταιριστεί νέους ανθρώπους και εκπροσώπους των μαρτυρικών δήμων και να ανασχέσει το κίνημα για τη διεκδίκηση των γερμανικών οφειλών. Αντί να προσέλθει σε διαπραγματεύσεις με την ελληνική κυβέρνηση για την διευθέτηση του ζητήματος των γερμανικών αποζημιώσεων κι επανορθώσεων, όπως ρητώς ορίζει η Συνθήκη του Λονδίνου του 1953, η γερμανική κυβέρνηση επιλέγει, χωρίς αιδώ αλλά και χωρίς δισταγμό, την κλιμάκωση της αδιαλλαξίας σε συνδυασμό με την υιοθέτηση μίας νεοϊμπεριαλιστικής πολιτικής εις βάρος της Ελλάδας. Με τη στάση της αυτή η γερμανική κυβέρνηση και το βαθύ γερμανικό κράτος ουσιαστικά ομολογούν ότι δεν έχουν διδαχθεί τίποτα απ’ όσα οι λαοί της Ευρώπης και ανάμεσά τους και ο γερμανικός λαός υπέφεραν στην περίοδο της ναζιστικής δικτατορίας.
Το ίδιο όμως ξεκάθαρη είναι η πρόκληση και για την ελληνική κυβέρνηση και το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του: θα αναλάβει, επιτέλους, η κυβέρνηση την ευθύνη της να τιμήσει επί της ουσίας τη μνήμη των εκατοντάδων χιλιάδων νεκρών της Κατοχής διεκδικώντας σθεναρά κι αποτελεσματικά τις γερμανικές οφειλές; Θα αγωνιστεί για την ικανοποίηση της καθολικής αξίωσης του ελληνικού λαού και πολλών Γερμανών δημοκρατών για «Δικαιοσύνη κι Αποζημίωση»; Ή θα αρκεστεί σε ατελέσφορες και τελικά επιζήμιες ρητορικές διακηρύξεις, που δεν αποδεικνύουν την ύπαρξη βούλησης για  πραγματική διεκδίκηση;
Τα ερωτήματα που προκύπτουν είναι συγκεκριμένα και αμείλικτα:
  1. Πότε θα εισαχθεί στην Ολομέλεια της Βουλής το πόρισμα της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Διεκδίκησης; Σύμφωνα με τον Πρόεδρο της Βουλής αυτό επρόκειτο να γίνει τον Σεπτέμβριο του 2016. Τι, αλήθεια, εμποδίζει τη συζήτηση και τελική έγκριση ενός πορίσματος που, παρά τις όποιες αδυναμίες του, η εκπόνηση και ψήφισή του από την αρμόδια Επιτροπή αποτελεί σταθμό στη διεκδίκηση;
  2. Πότε θα επιδοθεί ρηματική διακοίνωση στη γερμανική κυβέρνηση για το σύνολο του ζητήματος των γερμανικών οφειλών; Υπενθυμίζουμε ότι έχουν ήδη περάσει 22 χρόνια από την αντίστοιχη κίνηση της κυβέρνησης Ανδρέα Παπανδρέου (14.11.1995), κίνηση που ταρακούνησε τα νερά και μας κρατά ζωντανούς στην υπόθεση της διεκδίκησης.
  3. Πότε θα παρασχεθεί άδεια από τον Υπουργό Δικαιοσύνης για την εκτέλεση των αμετάκλητων αποφάσεων της Ελληνικής Δικαιοσύνης υπέρ των θυμάτων του Διστόμου, του Αιγίου και της Κρήτης; Γιατί, άραγε, δεν καταργείται (με μία απλή νομοθετική διάταξη) το αντισυνταγματικό (σύμφωνα με γνωμοδότηση των Καθηγητών Γ. Κασιμάτη, Κ. Μπέη και Κ. Χρυσόγονου) άρθρο 923 του ΚΠΔ;
  4. Πότε θα επαναλειτουργήσει το Ελληνικό Εθνικό Γραφείο Εγκλημάτων Πολέμου; Ποιοι άραγε φοβούνται να ξαναρχίσει η έρευνα και η συνακόλουθη συζήτηση για τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας στην Ελλάδα;
  5. Και, τέλος, αλλά ίσως πιο σημαντικό, στο οποίο διαχρονικά επιμένει ιδίως ο Μανώλης Γλέζος: πότε θα συναφθεί Συνθήκη Ειρήνης μεταξύ Ελληνικής Δημοκρατίας και Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας; Μία νομικά επιβεβλημένη και πολιτικά επιτακτική και για τις δύο κυβερνήσεις πράξη, που θα θέσει παράλληλα νέες βάσεις στις σχέσεις των δύο χωρών.
Το Εθνικό Συμβούλιο με συνέπεια, σχέδιο κι επιμονή ανοίγει, πόντο πόντο, τον δύσκολο δρόμο για τη δικαίωση του πατριωτικού και δημοκρατικού αγώνα διεκδίκησης των γερμανικών οφειλών. Το πρόσφατο, επιτυχημένο και μαζικό 10ου Συνέδριό μας και οι αποφάσεις του σκιαγραφούν τη στρατηγική, το πλαίσιο δράσης, τις συμμαχίες και τους μοχλούς πίεσης για να ξεκλειδώσει επιτέλους η γερμανική αδιαλλαξία και να υπάρξει ουσιαστική πρόοδος στη διεκδίκηση. Η Ελλάδα, ωστόσο, οφείλει να είναι έτοιμη και να προχωρήσει στη δικαστική διεκδίκηση, αν η πολιτική διεκδίκηση δεν αποφέρει τους προσδοκώμενους καρπούς, όπως άλλωστε έχει δεσμευθεί κατ’ επανάληψη ο Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας.   
Κάποιοι από την πολιτική, οικονομική και πνευματική ελίτ προβάλλουν το επιχείρημα ότι, τάχα, «δεν είναι κατάλληλη η συγκυρία για τη διεκδίκηση των γερμανικών οφειλών» για να κρύψουν το γεγονός ότι φοβούνται τις γερμανικές αποζημιώσεις και ό,τι ο αγώνας διεκδίκησής τους σηματοδοτεί σε αξιακό, ιδεολογικό και πολιτικό επίπεδο. Επιλέγουν την εξάρτηση και την υποταγή και γι’ αυτό αρνούνται την διεκδίκηση! Όπως όμως μας διδάσκει η ιστορία μας, ιστορία αγώνων και θυσιών για ελευθερία, εθνική ανεξαρτησία και δημοκρατία, ο ανυπότακτος λαός μας δεν μπορεί παρά να ακολουθήσει διαφορετικό δρόμο!
1. Schweitzer PM. «Η ηθική όψη του ζητήµατος των γερµανικών πολεµικών επανορθώσεων στα θύµατα και στα επιζήσαντα θύµατα του Β´ Παγκοσµίου πολέµου» στο: Η Μαύρη Βίβλος της Κατοχής. Έκδοση του Εθνικού Συμβουλίου για τη Διεκδίκηση Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα και της Κίνησης «Ενωμένη Εθνική Αντίσταση», Αθήνα 2012, σελ. 44.
2.  Σφουντούρης Α. Πενθώ για τη Γερμανία – το παράδειγμα του Διστόμου. Εκδόσεις Βεργίνα, Αθήνα 2015, σελ. 24.
3. Το γραφείο αυτό έκλεισε βάσει της επαίσχυντης συμφωνίας του 1960 για την απελευθέρωση του σφαγέα των Ελλήνων Εβραίων της Θεσσαλονίκης Μαξ Μέρτεν.

*Ο Αριστομένης Ι. Συγγελάκης είναι Οδοντίατρος – Πολιτικός Επιστήμων, Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Αθηνών και Μέλος της Γραμματείας του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα και της Ένωσης Θυμάτων Ολοκαυτώματος Δήμου Βιάννου.
**Πηγή: tvxs.gr
Διαβάστε Περισσότερα »

Βιβλιοπαρουσίαση «Ο Λένιν και η φιλοσοφία», του Louis Althusser | Αθήνα, Τρίτη 4 Απριλίου, 7:30 μ.μ.


βιβλία Εκτός Γραμμής
κριτικές αναγνώσεις, ανατρεπτικές πρακτικές


ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

 
Οι εκδόσεις Εκτός Γραμμής
σάς προσκαλούν στην παρουσίαση του τελευταίου τους βιβλίου:

 
Louis Alhtusser

Ο Λένιν και η φιλοσοφία
& Η φιλοσοφία ως όπλο της επανάστασης


Μετάφραση: Τάσος Μπέτζελος

Σειρά: Θεωρία | Αλτουσέρ


Θα μιλήσουν:

Κώστας Γούσης, υπ. διδάκτορας Πολιτικών Επιστημών, Πανεπιστήμιο Ροχάμπτον

Ηλίας Ιωακείμογλου, ερευνητής ΙΝΕ/ΓΣΕΕ

Γιώργος Καλαμπόκας, υπ. διδάκτορας Πολιτικής Οικονομίας ΕΜΠ, εκδόσεις Εκτός Γραμμής


Τρίτη 4 Απριλίου, 7:30 μ. μ.
στην Πολιτική-Πολιτιστική Λέσχη Εκτός Γραμμής
(Στρατηγοπούλου 7 & Μαυρικίου, Αθήνα)


Ανάμεσα στον Λένιν και την κατεστημένη φιλοσοφία δεν υπάρχουν μόνο περιστασιακές παρανοήσεις και συγκρούσεις, ούτε επίσης μόνο αντιδράσεις οφειλόμενες στην αγανακτισμένη ευθιξία των καθηγητών φιλοσοφίας, στους οποίους ένας γιος παιδαγωγού, ένας ταπεινός δικηγόρος που έγινε επαναστάτης ηγέτης, δηλώνει χωρίς περιστροφές ότι αν εννοηθούν ως μάζα είναι μικροαστοί διανοούμενοι οι οποίοι λειτουργούν ως ιδεολόγοι που εγχαράσσουν στις μάζες της σπουδάζουσας νεολαίας τα δόγματα της ιδεολογίας των κυρίαρχων τάξεων. Ανάμεσα στον Λένιν και την κατεστημένη φιλοσοφία υπάρχει μια κυριολεκτικά αφόρητη σχέση: εκείνη η οποία αγγίζει την κρατούσα φιλοσοφία στο ευαίσθητο σημείο του απωθημένου της, την πολιτική.

Τα δύο κείμενα που απαρτίζουν το ανά χείρας βιβλίο, γραμμένα και δημοσιευμένα για πρώτη φορά το 1968, αποτυπώνουν μια κομβική στιγμή στην εξέλιξη της σκέψης του Αλτουσέρ. Μέσα από τις σελίδες τους, ο Γάλλος φιλόσοφος ξεκαθαρίζει τους λογαριασμούς του με κάθε εκδοχή του μαρξισμού ως κλειστού φιλοσοφικού συστήματος. Ο Αλτουσέρ ανατρέχει στις φιλοσοφικές παρεμβάσεις του Λένιν για να υποστηρίξει ότι ο μαρξισμός δεν είναι μια νέα φιλοσοφία αλλά μια νέα πρακτική της φιλοσοφίας· μια πρακτική που αντιπροσωπεύει την πολιτική στον τομέα της θεωρίας και την επιστημονικότητα στην πολιτική· μια πρακτική που διεκδικεί και επικαλείται την ταξική μεροληψία της προκειμένου να συμβάλει στον μετασχηματισμό του κόσμου· μια πρακτική που χαράσσει διαχωριστικές γραμμές στη θεωρία ώστε να αποτελέσει, στο μέτρο που της αναλογεί, ένα όπλο για την επανάσταση.

***
Ο Λουί Αλτουσέρ γεννήθηκε το 1918 στην Αλγερία και πέθανε το 1990 στο Παρίσι. Σπούδασε και δίδαξε φιλοσοφία στην École Normale Supérieure. Ήταν μέλος του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος από το 1948 μέχρι τον θάνατό του. Προώθησε, σε συνεργασία με τους μαθητές του, ένα από τα σημαντικότερα εγχειρήματα ριζικής αναθεμελίωσης του μαρξισμού κατά τον 20ό αιώνα, στους αντίποδες του «σοβιετικού μαρξισμού» τόσο της σταλινικής όσο και της μετασταλινικής περιόδου. Επιχείρησε μια νέα ανάγνωση του Μαρξ σε ρήξη με κάθε ανθρωπιστική ερμηνεία του, υποστήριξε ότι ο μαρξισμός δεν είναι μια νέα φιλοσοφία αλλά μια νέα πρακτική της φιλοσοφίας, επεξεργάστηκε μια νέα θεωρία και έννοια της ιδεολογίας και έθεσε επιτακτικά, στα τέλη της δεκαετίας του ’70, το ζήτημα της κρίσης του μαρξισμού ως ευκαιρίας για μια επαναστατική ανανέωση του ίδιου του μαρξισμού.

Από τη σειρά Θεωρία | Αλτουσέρ των εκδόσεων Εκτός Γραμμής κυκλοφορεί το κλασικό έργο του Λουί Αλτουσέρ Για τον Μαρξ. Ετοιμάζονται το Υπόγειο ρεύμα του υλισμού της συνάντησης, που θα εκδοθεί για πρώτη φορά στα ελληνικά, και η δεύτερη έκδοση του Για την Πολιτιστική Επανάσταση. Από την ίδια σειρά θα εκδοθούν επίσης τα: Να διαβάσουμε το Κεφάλαιο | Φιλοσοφία και αυθόρμητη φιλοσοφία των επιστημόνων | Γραπτά για την ψυχανάλυση | Για την αναπαραγωγή | Στοιχεία αυτοκριτικής | Απάντηση στον Τζων Λιούις | Μύηση στη φιλοσοφία για τους μη φιλοσόφους | Όντας μαρξιστής στη φιλοσοφία | Οι μαύρες αγελάδες | Για την κρίση του μαρξισμού | Ο Μαρξ στα όριά του.

Οι εκδόσεις Εκτός Γραμμής είναι ένα μη κερδοσκοπικό πολιτικό και θεωρητικό εγχείρημα στον χώρο του βιβλίου. Οι αποφάσεις για την κατεύθυνση και το πρόγραμμα των εκδόσεων λαμβάνονται συλλογικά, από την ομάδα που διατηρεί και την ευθύνη της λειτουργίας τους. Στόχος μας, η έκδοση βιβλίων χρήσιμων στον αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση, για τη σύγχρονη πολιτική, θεωρητική, ιστορική και πολιτιστική αναζήτηση και δράση των καταπιεσμένων τάξεων και της Αριστεράς. Προσδοκία μας, οι εκδόσεις Εκτός Γραμμής να βρουν νέες και νέους συνοδοιπόρους αποτελώντας βήμα για τη νέα γενιά, και να συμβάλουν στην προσέγγιση των μεγάλων ερωτημάτων των καιρών μας.


εκδόσεις Εκτός Γραμμής
Στρατηγοπούλου 7, 11 472, Αθήνα
τηλ. / fax: 210 6451975
κιν.: 6944182975
διανομή: 6955814624
eektosgrammisbooks@gmail.gr
f: /EktosGrammis
t: @ektos_grammis

Διαβάστε Περισσότερα »

Πρόσεχε το δάχτυλο όχι το φεγγάρι

Του Αθανάσιου Μπόϊκου 


Η Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη είναι ένα προσωπείο για να γελιέται η κοινωνία


«Ενημερωτική ημερίδα για ασφαλή πλοήγηση στο διαδίκτυο πραγματοποιείται στο δημοτικό θέατρο “Αστέρια”, στα πλαίσια της κοινωνικής εταιρικής ευθύνης της κοινοπραξίας Bonatti – J & P ΑΒΑΞ, που έχει αναλάβει τις εργασίες του TAP και στην περιοχή των Σερρών. Εισηγητές στις παραπάνω παρουσιάσεις θα είναι οι: Εμμανουήλ Σφακιανάκης, αντιστράτηγος της Ελληνικής Αστυνομίας ε.α. και η Μαρίσα Βουλγαράκη, εγκληματολόγος.» (Από είδηση στα τοπικά ΜΜΕ)

Πολυπαιγμένη στα τοπικά ΜΜΕ η είδηση αυτές τις μέρες. Ειδικά το όνομα του κ. Σφακιανάκη, τον οποίο κάποιο ειδησεογραφικό σερραϊκό μέσο αποκαλεί «θρύλο της δίωξης ηλεκτρονικού εγκλήματος». Δε χρειάζεται να μείνουμε στο εμφανές περιεχόμενο της διημερίδας, που απευθυνόταν σε πολίτες και μαθητές γυμνασίου. Κανείς δεν αμφισβητεί την αναγκαιότητα ενημέρωσης όλων μας για ασφαλή πλοήγηση στο διαδίκτυο. Θα μείνω στο αφανές, υποδόριο και, κατά τη γνώμη μου, πραγματικό περιεχόμενο της διήμερης εκδήλωσης. Και αυτό δεν είναι άλλο παρά η ικανοποίηση της πιεστικής ανάγκης για τον ΤΑΡ, να εξασφαλίσει μια ακόμη ψηφίδα για το ψηφιδωτό που λέγεται Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη (ΕΚΕ).

Τι είναι αυτό; Με πολύ απλά λόγια, είναι το σύνολο πράξεων, ενεργειών και δράσεων με τις οποίες μια εταιρεία αναδεικνύει το κοινωνικό της προφίλ και δείχνει ότι «ακούει» και σέβεται τις τοπικές κοινωνίες, ότι ανταποκρίνεται στην κάλυψη κάποιων κοινωνικών αναγκών και διαχέει στην κοινωνία τα αποτελέσματα της κοινωνικής της προσφοράς. «Καλές» ή «βέλτιστες πρακτικές», στη γλώσσα των μανδαρίνων της Ε.Ε.

Στο μεταμοντέρνο και εν πολλοίς άκρως υποκριτικό κόσμο της παγκοσμιοποημένης αγοράς είθισται να οικοδομείται για τους επιχειρηματικούς κολοσσούς ένα πρόσωπο εξιδανικευμένο – προσωπείο για την ακρίβεια – που συνήθως δεν έχει σχεδόν καμία σχέση με τα πραγματικά δεδομένα.

Η περίπτωση του αγωγού


Στην περίπτωση του ΤΑΡ η ανάγκη για το «φτιασίδωμα» αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με την ωραιοποιημένη εικόνα καθαυτή, αλλά με κάτι πολύ πιο υλικό και ανταποδοτικό. Μόλις ο φάκελος ΕΚΕ γεμίσει με πράξεις ευαισθησίας, συμπόνιας και καλοσύνης προς τους «τοπικούς πληθυσμούς» (γηγενείς αυτόχθονες), θα διαβιβαστεί σε κάποια μεγάλη ευρωπαϊκή τράπεζα, σαν απαραίτητο παραστατικό για την εκταμίευση χρηματοδότησης 1,5 δισ. ευρώ. Βλέπετε, οι κανόνες του ορθώς σκέπτεσθαι και ενεργείν έχουν γίνει κάτι σαν μαγικό κλειδί, που ανοίγει τα θησαυροφυλάκια των τραπεζών, κάτι σαν την εντολή «άνοιξε σουσάμι» του Αλή Μπαμπά.

Αν τώρα οι καλές αυτές πράξεις που περιγράφονται στο φάκελο ΕΚΕ αντισταθμίζονται αρνητικά από την πραγματική συμπεριφορά της εταιρείας προς τον τόπο και τους ανθρώπους του, αυτό ποσώς φαίνεται να ενδιαφέρει τους αξιωματούχους της τράπεζας που θα τον εξετάσουν. Αν μάλιστα έχει βάλει την υπογραφή του και ένας ολόκληρος υπουργός (Σταθάκης) του κράτους(;) που λέγεται Ελλάς, βεβαιώνοντας ότι η εταιρεία σεβάστηκε τις τοπικές κοινωνίες και διαβουλεύτηκε με αυτές πριν ξεκινήσει το έργο της -«εθνικής σημασίας» ασφαλώς- ε, τότε η χρηματοδότηση πρέπει πάραυτα να εγκριθεί. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να καθυστερεί άλλο.

Σε παλαιότερο σκίτσο ένας μελλοθάνατος, δεμένος στην ηλεκτρική καρέκλα και καλωδιωμένος κανονικά, ζητά από το δήμιο, σαν τελευταία επιθυμία, να καπνίσει ένα τσιγάρο. Έντρομος ο δήμιος του απαντά: μα τι λέτε κύριε, το κάπνισμα κάνει κακό στην υγεία και, εκτός αυτού, απαγορεύεται σε δημόσιο χώρο!

Έτσι, λοιπόν, υπαγορεύουν τα νέα επιχειρηματικά ήθη. Μπορεί να σας οδηγούμε σε σφαγή, αλλά προς Θεού, τα εργαλεία θανάτωσης, εκδοράς και τεμαχισμού είναι απολυμασμένα και αποστειρωμένα, σύμφωνα με τα υψηλότερα στάνταρ και ISO υγειονομικής σφαγής.

Επιστρέφοντας στον κ. Σφακιανάκη, η συνεισφορά του στη οργάνωση της υπηρεσίας δίωξης ηλεκτρονικού εγκλήματος είναι αδιαμφισβήτητη και ευρέως αναγνωρισμένη. Αδιαμφισβήτητο είναι όμως και το γεγονός ότι η πραγματική (υποδόρια) υπηρεσία που προσφέρει στους εργολάβους του ΤΑΡ – έναντι κάποιας σημαντικής, υποθέτω, αμοιβής για την κάλυψη των οδοιπορικών του – είναι πολύ μεγαλύτερη και σημαντικότερη (για τον ΤΑΡ) από την ενημέρωση των πολιτών σχετικά με την ασφάλεια στο διαδίκτυο. Αν η κοινοπραξία ενδιαφερόταν πραγματικά για την ασφάλεια των πολιτών, μάλιστα δε όχι μόνο τη διαδικτυακή αλλά τη φυσική-κοινωνική πρωτίστως, όφειλε να αλλάξει την όδευση του αγωγού και να εγκαταστήσει το σταθμό συμπίεσης μακράν των κατοικημένων περιοχών. Αλλά στην πραγματικότητα συμβαίνει μια αντιστροφή των όρων του διαφημιστικού σποτ της εταιρείας. Ο μεν αγωγός και οι κίνδυνοι που εγκυμονεί είναι απολύτως ορατοί, τα δε (προσδοκώμενα) από αυτόν οφέλη ομιχλώδη έως αόρατα.

Μεγάλη η «ανταποδοτικότητα»


Μερικές φορές είναι πολύ πιο χρήσιμο να προσέχουμε όχι τόσο αν το δάχτυλο δείχνει το φεγγάρι ή ένα ζευγάρι ερωτευμένων υπό το σεληνόφως, αλλά το ίδιο το δάχτυλο και αυτόν που το κινεί. Υπάρχουν, για παράδειγμα, πολλοί και αξιόλογοι ως προς την κατάρτισή τους «πληροφορικάριοι», οι οποίοι θα μπορούσαν να ενημερώσουν τους πολίτες πώς να προστατεύονται από τους κινδύνους που ελλοχεύουν στο διαδίκτυο. Και γίνονται συχνά τέτοιες ενημερώσεις. Πιστεύω δε ότι και το κοστολόγιό τους θα είναι από μικρό έως πολύ μικρό ή και μηδαμινό. Ο ΤΑΡ ωστόσο ξοδεύτηκε «κατιτίς παραπάνω» για να εξασφαλίσει το «θρύλο» του είδους. Κανένα απολύτως πρόβλημα για την κοινοπραξία, αφού πρώτον, τα λεφτά που αναμένει είναι πολλαπλάσια στη χιλιοστή -1,5 δισ. ευρώ, είπαμε- και δεύτερο, όσο πιο εκτυφλωτική είναι η λάμψη της φίρμας που μιλάει, τόσο πιο εύκολα θαμπώνεται το κοινό και, ζαλισμένο από τα φώτα της ράμπας, ξεχνά ποιος και για ποιο (βαθύτερο) λόγο «ναύλωσε» τη φίρμα να μιλήσει.

Πηγή: e-dromos.gr



Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

"Η μελαγχολία είναι σαν ένας πόνος στο μυαλό"

Ειρήνη Παραδεισανού


Από παιδί είχα μιαν αγάπη στα κείμενα που με δοκίμαζαν. Κι έγραφα κι εκθέσεις που δοκίμαζαν τις δασκάλες μου και τους καθηγητές μου αργότερα. " Μην είσαι τόσο σκληρή " μου γράφανε από κάτω.

Σκέφτομαι λοιπόν πως την παρηγοριά αλλιώς την εννοώ εγώ κι αλλιώς οι άλλοι. Για μένα παρηγοριά είναι να κοιτάς κατάματα τη γύμνια σου και να μην αποστρέφεις το βλέμμα, να βλέπεις το συκώτι σου στα νύχια του αετού και να λες. "Δεν πειράζει. Αυτά είναι τα παράσημά μου." Να αγαπάς τις πληγές σου και συμφιλιωμένος μ' αυτές να πορεύεσαι.

Αυτή η παρηγοριά δεν έχει καμία σχέση με τη θετική σκέψη των χαζοχαρούμενων. Πιο πολύ μοιάζει με χαστούκι στο μυαλό. Το παραδέχομαι.

Δημοτικό πήγαινε ακόμη ο γιος μου , όταν μου είπε μια φράση σπάνιας ενόρασης, από αυτές που μόνο τα παιδιά με τη γνήσια σοφία τους μπορούν να συλλάβουν.

" Η μελαγχολία είναι σαν ένας πόνος στο μυαλό."

Αυτήν τη μελαγχολία που κάνει το μυαλό να πονάει ψάχνω στα βιβλία που διαβάζω. Αυτήν βρήκα στον Γιώργο Χειμωνά, στον Ντοστογιέφσκι, στον Καρυωτάκη, στην Αχμάτοβα, στον Αλπέρ Καμύ, στον Φερνάντο Πεσσόα.

Πηγή: artinews.gr



Arti News: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 28 Μαρτίου 2017

Κλείνει η αξιολόγηση με τα γνωστά συνήθη θύματα


Μείωση του αφορολογήτου ορίου εισοδήματος περίπου κατά 3.000 ευρώ για τους μισθωτούς, τους συνταξιούχους   και τους κατά κύριο επάγγελμα αγρότες (τα γνωστά συνήθη θύματα) από το 2019 και εφάπαξ περικοπή των συντάξεων από το 2020 συμφώνησε ήδη η κυβέρνηση με τους εκπροσώπους των δανειστών κατά τις τετραήμερες «διαπραγματεύσεις» που είχε μαζί τους στις Βρυξέλλες την περασμένη εβδομάδα. Ειδικότερα, σε ό,τι αφορά το αφορολόγητο όριο συμφωνήθηκε η μείωση από τα 8.636-9.545 ευρώ στα 5.500-6.500 ευρώ, ανάλογα με την οικογενειακή κατάσταση.

Για το τμήμα του ετησίου εισοδήματος μεταξύ νέου και παλαιού αφορολογήτου – π.χ. στο κλιμάκιο από τα 5.901 έως και τα 8.636 ευρώ για τους άγαμους – θα ισχύει συντελεστής φόρου μειωμένος από το 22% στο 20% ενώ πάνω από το επίπεδο του παλαιού αφορολογήτου ο συντελεστής θα παραμείνει στο 22%.

Οι αλλαγές αυτές θα έχουν ως συνέπεια να κληθούν να πληρώσουν φόρο εισοδήματος ακόμη και οι μισθωτοί που λαμβάνουν μηνιαίως 400 ευρώ, ακόμη και οι χαμηλοσυνταξιούχοι που εισπράττουν 460 ευρώ το μήνα! Ωστόσο, ακόμη και φορολογούμενοι που έχουν μηνιαία εισοδήματα από μισθούς και συντάξεις κάτω από τα πολύ χαμηλά αυτά όρια θα υποχρεωθούν κι αυτοί να καταβάλουν φόρο, καθώς παρά το γεγονός ότι τα ετήσια πραγματικά εισοδήματά τους θα εξακολουθούν να βρίσκονται κάτω από τα νέα μειωμένα αφορολόγητα όρια, τα τεκμήρια διαβίωσης θα τους προσδιορίζουν τα φορολογητέα εισοδήματά τους πάνω από τα νέα σημαντικά μειωμένα αφορολόγητα όρια!

Έτσι ακόμη και φορολογούμενοι με πραγματικά εισοδήματα κάτω των 5.500-6.500 ευρώ θα δουν έκπληκτοι ότι είναι υποχρεωμένοι να πληρώσουν φόρο εισοδήματος, καθώς τα τεκμήρια θα τους «ανεβάζουν» τα φορολογητέα εισοδήματά τους πάνω από τα επίπεδα των 5.500-6.500 ευρώ,
Όσον αφορά στο θέμα των συντάξεων, η ελληνική αποστολή φαίνεται ότι υποχώρησε στις πιέσεις για εφάπαξ «κούρεμα» σε μια δόση από το 2020. Εκείνο που δεν καθορίστηκε ακόμη είναι το ύψος των περικοπών αφού η ελληνική πλευρά διαπραγματεύεται ακόμη το «μέγεθος» του πακέτου των μέτρων για την διετία οπότε υπάρχουν ακόμη ελπίδες το συνολικό ποσό της απαιτούμενης εξοικονόμησης να είναι – λίγο – μικρότερο από 2% του ΑΕΠ (1,8 – 1,9% του Α.Ε.Π.)

Πάντως οι δανειστές ζητούν την μείωση του ποσού της «προσωπικής διαφοράς» των παλαιών συντάξεων τουλάχιστον κατά 50%, εξέλιξη που θα σημάνει σημαντικό «κούρεμα» μέχρι και 30% στις μικτές μηνιαίες συντάξεις από τα 800 ευρώ και πάνω. Η ελληνική πλευρά ελπίζει ότι θα πείσει ότι μέρος του εικονικού «κενού» που καλείται να καλύψει θα έρθει από επιπλέον έσοδα που θα φέρει η ανάπτυξη της οικονομίας το 2020.

Έχοντας ήδη υποχωρήσει στις απαιτήσεις των δανειστών για τη μείωση του αφορολόγητου και των συντάξεων για την διετία 2019 -2020 η Κυβέρνηση συνεχίζει να προβάλλει ακόμη αντίσταση στις πιέσεις των δανειστών για επώδυνες αλλαγές και στην αγορά εργασίας. Πάντως, εκπρόσωποι των δανειστών επιβεβαιώνουν ότι τις τέσσερις ημέρες των διαβουλεύσεων στις Βρυξέλλες «έγινε πολύ δουλειά», αφήνοντας σαφώς να εννοηθεί ότι η ελληνική πλευρά εγκατέλειψε πολλές από τις «κόκκινες γραμμές» της.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ο «σκληρός» του ΔΝΤ κ. Πώλ Τόμσεν μιλώντας σε κολλέγιο του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, πολύ περισσότερο για την Ελλάδα και πολύ λιγότερο για την «ευρωζώνη», έκανε εκτενή αναφορά στις διαπραγματεύσεις που συνεχίζονταν την ίδια ώρα στις Βρυξέλλες, τονίζοντας ότι: «Με την Ελλάδα συζητάμε αλλαγές στο φορολογικό το ασφαλιστικό και την δημιουργία δημοσιονομικού χώρου ώστε να ληφθούν μέτρα ενίσχυσης της ανάπτυξης.

Σε αυτά τα θέματα είχαμε αξιοσημείωτη αλλαγή της στάσης των ελληνικών αρχών. Γι αυτό και θα επιστρέψω άμεσα στις Βρυξέλλες για την συνέχιση των διαπραγματεύσεων»! Τα αντισταθμιστικά μέτρα απασχόλησαν αναλογικά τις λιγότερες ώρες των συναντήσεων στις Βρυξέλλες. Πάντως σε όσες συζητήσεις έγιναν οι δανειστές επέμεναν στην μείωση των φορολογικών συντελεστών και μόνο, «ξεχνώντας» τα μέτρα αύξησης κοινωνικών δαπανών και επικεντρώνοντας τις προτάσεις τους σε φοροελαφρύνσεις για μεγάλες επιχειρήσεις, μεσαία και υψηλά εισοδήματα φυσικών προσώπων.

Όσον αφορά στην μείωση του ΕΝΦΙΑ και στους δικαιούχους μιας τέτοιας μείωσης η ελληνική διαπραγματευτική ομάδα και οι Θεσμοί συνεχίζουν να διαφωνούν. ΟΙ τελευταίοι επιμένουν ότι την μείωση πρέπει να την καρπωθούν μόνο όσοι πληρώνουν σήμερα συμπληρωματικό ΕΝ.Φ.Ι.Α., δηλαδή αυτοί που έχουν αστική ακίνητη περιουσία με συνολική αντικειμενική αξία πάνω από 200.000 ευρώ .

Πάντως καμία από τις δύο πλευρές όμως δεν επιβεβαιώνει ότι το θέμα αυτό θα καθυστερήσει την συμφωνία. Το θέμα της αγοράς ενέργειας δεν βρίσκεται στην ατζέντα του ΔΝΤ αλλά κυρίως των Ευρωπαίων δανειστών αφού ο κ. Τόμσεν δεν το ανέφερε καν ως ένα από τα θέματα της συζήτησης με την ελληνική πλευρά. Πάντως και σε αυτό το θέμα υπήρξε σημαντική σύγκλιση αφού η ελληνική πλευρά την οποία εκπροσώπησε αυτοπροσώπως ο αρμόδιος υπουργός Περιβάλλοντος Γιώργος Σταθάκης δέχθηκε να συζητήσει και την πώληση μονάδων της ΔΕΗ σε ιδιώτες μαζί με την πώληση του 17% της ΔΕΗ.

Ζήτησε όμως αυτό να γίνει σταδιακά και να αποκλειστούν οι υδροηλεκτρικές μονάδες. Από την πλευρά τους οι Θεσμοί ζητούν την πώληση της «μικρής ΔΕΗ» μέχρι και το φθινόπωρο. «Αγκάθι» εξακολουθεί να είναι το εργασιακό Το μεγάλο «αγκάθι» των διαπραγματεύσεων εξακολουθεί να είναι το «πακέτο» των αλλαγών στην αγορά εργασίας.

Παρότι η Ελληνική πλευρά πρότεινε να αποσύρει το αίτημα της επαναφοράς των συλλογικών διαπραγματεύσεων αν οι θεσμοί δεχθούν να συζητηθεί μετά το τέλος του προγράμματος και να διατηρηθεί το σημερινό καθεστώς για τις ομαδικές απολύσεις, το ΔΝΤ επέμεινε να μην αναβληθεί η συζήτηση των θεμάτων για τα εργασιακά και να θεσμοθετηθεί άμεσα η απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων (με την άρση της υποχρέωσης της έγκρισης τους από τον εκάστοτε υπουργό) και οι συλλογικές διαπραγματεύσεις να εξακολουθούν να λειτουργούν σε επιχειρησιακό επίπεδο. Επιπλέον, οι εκπρόσωποι του Ταμείου επανήλθαν και στα θέματα που μένουν σε εκκρεμότητα από το Μνημόνιο ΙΙ,

Τα θέματα αυτά αφορούν στην αλλαγή του συνδικαλιστικού νόμου ώστε να είναι πιο δύσκολη η κήρυξη της απεργίας , στην κατάργηση μεγάλου μέρους των συνδικαλιστικών προνομίων και στην επαναφορά του θεσμού της ανταπεργίας . Οι απαιτήσεις τους αυτές είχαν ως αποτέλεσμα το διάβημα του πρωθυπουργού στην Ρώμη που είχε και το γνωστό αποτέλεσμα . Τώρα πλέον οι δανειστές περιμένουν από την ελληνική πλευρά μια νέα πρόταση για το εργασιακό αλλά και τις τελευταίες τεχνικές λεπτομέρειες ώστε να αποφασιστεί η επιστροφή των κλιμακίων των Θεσμών στην Αθήνα για το κλείσιμο της αξιολόγησης.

Πληροφορίες :www.dikaiologitika.gr


Διαβάστε Περισσότερα »

Αρχειοθήκη ιστολογίου